Happy Scribe Logo

Transcript

Proofread by 0 readers
Proofread
[00:00:07]

Dit is het verhaal van een Duitse man die luistert naar de naam Oefen.

[00:00:15]

We gaan zelf niet horen. Tenminste, dat lijkt me sterk. Het zou wel een wonder zijn als ik erachter kom wat er met oever gebeurd is.

[00:00:26]

Zeven jaar geleden danste hij met een dame uit Roermond. Die laatste dans houdt niet alleen die dame, maar al haar vrienden en zijn vrienden en zijn familie tot op de dag van vandaag bezig.

[00:00:42]

Dat doet zo'n pijn. Hij beseft niet denk ik, wat die op wat die ons allemaal aan heeft gedaan. Je ziet het op de foto's is verschrikkelijk. Iedereen staat te huilen toen je je beste vriend gedood en inmiddels houdt de wonden likken.

[00:00:56]

Bijzonder verhaal op mij bezig. Het had mij kunnen overkomen. Het kan jou overkomen als zie Mario Been is blij dat zijn. Mario Been Steege is geen nieuwe. De laatste inderdaad een beetje een beetje. Steekje. Je luistert naar de laatste dans, een podcast van de Týr en Radio 1. Ik ben Frans Pollux. Je kan waarschijnlijk niet, maar als je uit Limburg komt dan heb je misschien mijn muziek wel eens gehoord.

[00:02:10]

Doordat ik zing in het dialect en dus meestal voor Limburgers.

[00:02:16]

Maar er is één liedje, één liedje dat ook buiten de provinciegrenzen wel eens klinkt.

[00:02:21]

Wat meteen de grootste prestatie uit mijn leven tot nu toe is. Dat liedje staat. Dames en heren ongelovigen, echt waar. Al vijftien jaar lang in de Top 2000 van Radio 2.

[00:02:40]

Tussen The Beatles en Bruce Springsteen en ABBA. Nou, dat zeg ik niet om op te scheppen. Een klein beetje misschien, maar ik zeg het vooral omdat dat liedje mijn liedje de sleutel vormt naar het verhaal over over een man die ik nooit heb ontmoet.

[00:03:03]

Tot op de dag van vandaag.

[00:03:08]

Dit zijn mijn kinderen en dit. Tussen de kinderen door is Maud, mijn vriendin, al 20 jaar samen wonende in Venlo, de stad waar ik ben geboren.

[00:03:25]

Een stad met een hechte gemeenschap, waarvan we de band elk jaar met kinderen en vrienden en familie en de rest van de stad drie dagen lang zo hecht maken dat die stad en de rest van het jaar de vruchten van plukken.

[00:03:41]

Ik las laatst een statistiek hier dat het overgrote merendeel van de mensen die in Venlo zijn geboren ook in Venlo sterven nog steeds zo'n stad. Dus. Ik ben er gelukkig heel gelukkig. Ik weet niet of jij gelukkig bent, maar ik ben gelukkig in Venlo en het idee om ergens anders opnieuw te moeten beginnen opnieuw gelukkig te moeten worden. Nieuwe sociale contacten te moeten opdoen. Opnieuw naam te moeten maken, dat schrikt mij enorm af. Mijn hele leven al.

[00:04:14]

En tegelijkertijd smult er ergens heel diep in mij iets wat als je er tegen zou blazen, het zou aanwakkeren als je de benzine over verlangt naar het avontuur.

[00:04:28]

Het zit denk ik in veel mensen, in alle mensen, in jou, zelfs het stiekeme, stoute verlangen om alles achter je te laten en ergens anders helemaal opnieuw te beginnen.

[00:04:43]

Een nieuw leven. Hij zou je kinderen kunnen missen. Zou je de liefde van je leven kunnen missen? Je vriendin? Je stad? Hoe zou ik ooit ergens kunnen leven?

[00:05:01]

Wetende wat ik achter.

[00:05:04]

Daarover gaat dit verhaal. En of er nog zoveel meer over of je de mensen die je het beste kent wel kunt vertrouwen.

[00:05:12]

Achteraf voel ik mij hoeveel verdriet zie je toen nog over een mysterie?

[00:05:24]

Of die van de aardbodem verdwenen is en over vlammen?

[00:05:28]

We zijn uitgerust met een tankautospuit aan de hoogwerker en dichter bij huis.

[00:05:36]

Een brand met een luchtje scheppen sluit brand veroorzaken. En dit verhaal gaat ook over drugs.

[00:05:43]

En toen bleek dat die ook nog een wietplantage had en in een oud huis aan de plantage geweest klopt.

[00:05:50]

Of er foute mensen semi criminele bendes. Hij moest komen, want anders werd hij doodgeschoten.

[00:05:56]

En over heel veel geld iets van 20.000 euro bij me, want dat heb ik bij de receptie in de kluis gelegd.

[00:06:02]

Natuurlijk niet over geld. Als de verhalen te mooi om waar te zijn. Dan zijn ze meestal niet waar. Het is een verhaal dat zich afspeelt in ten minste drie en misschien wel vier landen.

[00:06:16]

En het is vooral een verhaal waarvan ik de afloop nu nog niet ken. Het kan alle kanten op, maar dat het verhaal zeven jaar geleden begon in een klein cafeetje in de binnenstad van Roermond, dat staat vast.

[00:06:34]

Nico. Of eigenlijk begint het verhaal dus met mijn liedje Minkus was een liedje dat iedereen altijd mooi vindt. Het gaat over de toekomst en over de dood. Dan al zeggen ze prachtig verandas. Mooi. Maar er was altijd één iemand die iets anders zei over mijn liedje. Wat een verschrikkelijk liedje. Regi, de kasteleins van dat Roermondse café.

[00:07:03]

Maar dat ligt eigenlijk nog niet zozeer aan het liedje zelf, maar gewoon de herinnering die aan het liedje kleeft. Voor mij dan kan dat niet meer naar luisteren.

[00:07:15]

Zou je me iets kunnen vertellen over waarom je dan niet meer naar kunt luisteren? Of is dat heel privé?

[00:07:21]

Zo ja, is het privé? Ja, ik weet niet of dat natuurlijk eigenlijk geschikt is om dat zo in de microfoon te vertellen. Nee, ik wil het wel vertellen hoor. Dat liedje was het lievelingseten van één van mijn beste vrienden en die het lieve links liedje van Oever.

[00:07:40]

Dus zo vertelde Regi mij voor het eerst over die ene avond zeven jaar geleden, waarop we al onze beste vrienden en de stamgasten van het café uitnodigde in dat café van Regi. De kasteleins.

[00:07:56]

Iedere keer als ik dat liedje nu hoor, denk ik toe. Eeuwige roem. Dit jaar heeft de boel gewoon. Zeikt belazerd. Besodemieterd. Mensen op hun ziel getrapt en dat kleeft allemaal aan dat liedje.

[00:08:09]

Dus het werd een avond die het leven van alle stamgasten en vrienden van Oeverwal altijd op z'n kop zou zetten. Zo heftig dat die vrienden nog steeds op zoek zijn naar antwoorden op de vraag wat er die avond en vooral daarna gebeurd is. Een Wolbert teruggaan naar die avond en wat over zijn vrienden vertelde. Eerst even dat café. En die vaste stamgasten.

[00:08:39]

Nou, we zitten hier in mijn café. Ik heb sinds 15 jaar een café in Roermond. Beetje rommelig, maar gezellig rommelig. Eigenlijk is geen centimeter, euh, niet gebruikt.

[00:08:53]

Hoe ziet het eruit? Ja, het is een euh, een ouderwets bruin, rommelig café.

[00:09:00]

Van die ouwe tafeltjes zoals ze ze noemen, wil ik graag een beetje een Belgische indruk. En het is echt een huiskamer voor heel veel mensen hier bij je thuis.

[00:09:10]

Is een beetje gek. Vriendelijk voor die persoon.

[00:09:15]

Ja, ik weet heel veel van heel veel mensen. En dat maakt het wel heel speciaal. Ook zwaar van de ene kant natuurlijk, want je bent er ook heel erg bij betrokken dan.

[00:09:26]

Ik heb hier een speciale band mee, want ik hierboven geboren zoals je in een ouderwetse stamkroeg zou beschrijven met een lach en een traan. Je maakt je vanalles mee.

[00:09:36]

Daarvoor is de tafel ook niet als een lekker voorbeeld. Als er hier iets gezegd wordt aan de bar, hoort ook iedereen dat. Dus je maakt heel veel bij elkaar mee en dat schept echt een band.

[00:09:46]

Ja, het café is vroeg of heel vroeger van mijn opa en oma geweest.

[00:09:52]

Daarna is het hier.

[00:09:55]

Daar in de hoek. Daar ben ik geboren. Mensen helpen elkaar. We verhuizen elkaar. Heb jij dit? O ja, dat heb ik. Help elkaar aan, werk, helpen, elkaar aan, relaties helpen elkaar aan huizen. T Is ja, t is een mini maatschappij.

[00:10:11]

Iedereen is wel bevriend met mekaar. Niet dat ze bij mekaar thuis komen, maar wel in een café. Leuke avond hebben.

[00:10:18]

Het zijn niet allemaal vrienden, alhoewel zij dat heel vaak wel denken. Zij denken ook dat zijn echt vrienden van ons, maar dat kan natuurlijk niet. Er zit toch altijd de bar tussen? Maar sommige mensen, die gaan je wel aan je prijs zoals wij dat hier zeggen. Dus die raken je wel aan. En zou je bijna zeggen nou, ik wou dat ik geen café had. Dan zou het een echte vriend worden, met name testikel Gielkens.

[00:10:43]

Ik ben 66 jaar met Frank Hendriks, ben 52 jaar en ik ben ondernemer. En er wonen Helmond.

[00:10:49]

Hoe lang kom je al in het café van Giesen? Vanaf de opening. Jaar. We hebben hier in een café ook in hoekje, dat noem ik altijd de dode hoek is een hoekje. Daar gebeurt niet veel. Maar daar hangen dan de foto's van de mensen die gestorven zijn. En nu hangt iemand van 93, maar ook iemand van 43.

[00:11:16]

En deze dode hoek speelt een cruciale rol in ons verhaal. Maar daar kom ik zo meteen op, want ik wil je nu eerst vertellen over oefen. Een man die zijn plek vond op die vijftig vierkante meter. Veel meer is het niet aan de rand van de binnenstad van Roermond, dat café van Retie, een tweede thuis voor haar stamgasten.

[00:11:40]

Jawel, een banale Janata.

[00:11:47]

Ik weet niet of dat dit typisch Limburgs is, maar je hebt tientallen, misschien wel honderden van dit soort cafeetjes in onze provincie. En ik weet nog dat ik zelf vroeger ook zo'n plek had waar ik vier of vijf keer in de week kwam zonder dat ik een alcoholprobleem had. Tenminste, dat denk ik nu. Maar het voelt als een tweede thuis. Het voelde als een plek waar je mensen kon ontmoeten die je anders niet tegenkwam. Mensen uit allerlei geledingen van de samenleving die dan wel samen Alie aan die bar zaten op een kruk en dat schept een band.

[00:12:18]

De gesprekken die je voert, dat wat je kwijt wil. Dat wat je misschien loslaten. Wat je eigenlijk niet kwijt wil.

[00:12:27]

Eén van die mannen daar aan de toog bij ruzie in Roermond, was een Duitser. Oevel. Ja, ik heb de hoeve leren kennen. Eigenlijk heel in het begin, toen ik euh. Had ik nog geen café en dus we kregen daar eigenlijk al meteen een goede band mee.

[00:12:57]

Soms spijtig. Soms echt, euh, ja, van mij en kameraad. En het was een Duitse jongen die al een jaar of twintig hier in Roermond woonde en toen toendertijd een zelf ook een zaak had een broodjeszaak. Vriendschap echter gewoon een vriendschap. Zelf complot? Zeggen ze in Duitsland.

[00:13:23]

Het was een hele leuke, lieve, spontane jongen. Toen was er eentje waar je paarden meer kon stelen. Heel betrokken bij iedereen. Heel erg. Euh, meelevend. Ja, leuke man.

[00:13:38]

Een rare man was het, omdat ik het zo mag omschrijven. Met Frank, de andere stamgast, klikte het minder. Veel van. Grote verhalen gaat altijd over geld, wel altijd en bezittingen en ook vooral veel over anderen sprak.

[00:14:03]

Die sprak Duits.

[00:14:08]

Nee, hij sprak gewoon Limburgs, maar wel met een Duits accent. Maar hij woonde natuurlijk al zo lang hier dat die gewoon wel Limburgs praten.

[00:14:17]

Klinkt niet alsof het een hele grote vriend van je was. Nee, niet passé. Nee, nee, niet passé. Hij was toch altijd bezig met andere onderuithalen? Of te kleineren of zoiets. Vaak kwam Oever in jouw café elke dag als we open waren. Elke dag rondjes in halve liters bier. Want wat dat betreft was het eigenlijk de preuss en een drank die vier of vijf halve liters bier ging in de weer.

[00:14:50]

De mensen geloven niet iedereen en niet alles. Maar ik kon heel charmant zijn, ook tegen mensen. En ja, ik kon ze ook inpakken.

[00:15:03]

Het was geen knapperd die de mensen die mijn optiek hadden een goed figuur. Dat is dan Darcon die dan ook nog wat aan doen denk ik. Maar van die kleine uitstaande oortjes en kleine tandjes. Het was geen geen hele knappe man, maar we hebben ook avonden met hem.

[00:15:22]

Hij kon ook humor, niet alleen maar kommer en kwel.

[00:15:27]

Hij had schijnbaar toch wat aantrekkelijks, want heeft er genoeg. Gaat die mannen daarna een vriend?

[00:15:36]

Nooit meer, nooit meer dan dat. Tot zover niets vreemds. Een Duitser aan de bar.

[00:15:43]

Dat is op zich geen raad. Zicht in Limburg en vlakbij de grens en het Duits. Die halve liters drinkt ook al niet. Verdeelde meningen over hoe hij was. Maar dat lijkt op zich niet tot problemen in zo'n café waar iedereen die een plaats heeft aan de bar erbij hoort.

[00:16:00]

Het werd pas vreemd in januari 2013 die avond, toen OLVE al zijn vrienden, zijn beste en zijn kennissen.

[00:16:12]

Euh, we waren allemaal uitgenodigd. Uitnodigde toe.

[00:16:16]

We moesten allemaal samenkomen bij mekaar voor een avondje bij Regi.

[00:16:20]

Tegen een uur of acht halfnegen ging een mededeling doen.

[00:16:26]

Je kunt bijna niet beschrijven wat die avond was.

[00:16:31]

Dus toen ik hier binnenkwam. En wat zag je toen? Een hoop mensen, vrienden. Café was helemaal vol met mensen en vrienden van ons die zelf ziek is. A.

[00:16:52]

Die was ook gekomen met haar man, wat ik toch wel bewonderenswaardig vond. Een bepaalde spanning natuurlijk.

[00:16:59]

De meesten wisten niet waarom ze kwamen. Nee, nee, nee, ik wist het wel. Dus ik had eigenlijk zoals wij dat hier zeggen een dikke nek. Echt een brok in mijn keel was gewoon euh ja, hoe?

[00:17:15]

We wilden een feestje geven en mensen kwamen allemaal heel vrolijk binnen. Oh, leuke leuke avond Baresi. We gaan muziekjes draaien en drinken. Dat was er eigenlijk. En en dan zie je die mensen allemaal binnenkomen. En je weet zelf dat je uiteindelijk iets verschrikkelijks gebeuren.

[00:17:37]

In Oevel was ook al. Hij was alweer met een halve liter bier. Stond die de mensen te verwelkomen? Ja, daar was niks aan te merken. Nee, iedereen leek verwelkomd. En toen iedereen zo'n beetje binnen was. Die uitgenodigd? Vroeg die het woord.

[00:17:58]

Hij had een toespraken ingestudeerd aan toeging die achter de bal zitten dagen. Hij pakte de microfoon en. Had is een speech geschreven. Heb je die speech nog? Ja, ik dacht eigenlijk dat ik gif had weggegooid. Maar ik was Lazenby stond opruim. Kwam ik hem nog tegen. En ja, ik heb hem toch toch bewaard? Gewoon uit ongeloof denkt dat bedoel je? Je moet dat toch bewijzen hebben, want dat is gewoon niet te vatten. Maar de speech heb ik nog door hem geschreven, door hemzelf geschreven.

[00:18:38]

Zou je hem zo nu kunnen lezen? Euh, ja, ja, dat zou kunnen denk ik. En dan klinken zeven jaar na dato de woorden die we in januari 2013 uitsprak voor 50 van zijn beste vrienden. Ik vertel je alvast dat ik de komende weken zal proberen te achterhalen waarom oefen dit op die avond zo deed en als ik het hem zelf zou kunnen vragen. Maar dat kan niet. En dat zul je zo meteen begrijpen. Dan zou ik hem ook willen vragen hoe hij terugkijkt op die avond tussen de homoseks.

[00:19:22]

Zou hij het weer zo doen? Maar goed, dit gaat natuurlijk alleen lukken als Regi ook daadwerkelijk die toespraak vindt.

[00:19:30]

Ik weet wat dit is en ik laat natuurlijk de dag erna meteen ook Frank toespreken. De toespraak die. Dan zal je met plezier willen doen en die willen voorlezen.

[00:19:51]

Als eerste wil ik jullie van harte bedanken dat iedereen die ik uitgenodigd heb ook hier is. Ik zie de spanning in jullie ogen. Wat gaat hij zeggen? Wat is de reden voor zijn vertrek?

[00:20:03]

Voordat ik jullie vertel wat er gaat gebeuren, vraag ik jullie begrip en respect voor mijn keuze. Ik wil jullie niet verdrietig maken en wil niet meteen terug vragen om jullie medelijden.

[00:20:13]

Luister naar mijn verhaal en luister naar mijn reden om vanavond met jullie hier te zijn. Afgelopen zomer. Ik had mijn nieuwe baan, voelde ik dat er iets niet goed zat in mijn lijf. Ik was erg moe en had weinig energie.

[00:20:32]

Daar loop je dan een tijdje mee rond, totdat je denkt ik ga toch maar eens naar de dokter. Na een aantal onderzoeken bleek dat er iets mis was met mijn longen, nadat ik in Maastricht en Nijmegen ben geweest.

[00:20:43]

Begin november duidelijk dat ik een ongeneeslijke vorm van longkanker heb. Wat nu, was mijn eerste gedachte hoe ga ik hiermee om? Met wie ga ik dit delen? Jij niet de kanker natuurlijk, maar het slechte nieuws. De eerste weken heb ik helemaal niemand verteld wat er aan de hand is. Ik moest eerst voor mezelf accepteren dat ik dus niet meer zo veel tijd heb. Ik wou eerst mijn eigen plan maken hoe je er verder mee om te gaan.

[00:21:15]

Wat wil ik nog? En vooral wat kan ik nog? Na gesprekken met mijn familie en enkele naaste vrienden heb ik besloten nu het nog kan. Enkele weken hoop.

[00:21:28]

Maanden na de warmte aan de zon te gaan. Vrijdag ga ik voorgoed weg uit Roermond. Zolang mijn gezondheid het toelaat, blijf ik op de Canarische Eilanden.

[00:21:41]

Daarna zal ik de resterende tijd bij mijn familie in Duitsland doorbrengen. Ik had niet de kracht om dit iedereen persoonlijk te vertellen, vandaar mijn keuze om deze avond bij mekaar te komen.

[00:21:51]

Ik kan vanavond afscheid nemen en wil jullie allemaal bedanken voor 23 fantastische jaren. En Roermond.

[00:21:58]

Ieder van jullie is op zijn manier belangrijk voor mij geweest.

[00:22:02]

En nog de komende dagen zal ik sommigen van jullie nog wel tegenkomen, maar afscheid nemen wil ik nu. Ik voel me bevoorrecht om bewust bij mijn eigen afscheid aanwezig te zijn.

[00:22:15]

Of zoals geen in zee. Het is weer typisch we zelfs dat dan nog zelf regelen. Laat ons deze avond nog samen zijn. Zoals zo vaak samen lachen, samen huilen, ouwehoeren en genieten van het nummer.

[00:22:37]

Bizar! Ik was helemaal helemaal door de war. Ik was er helemaal vanaf, want ja. Op die leeftijd iemand zo ja, op die leeftijd iemand verliest, ze die zich zo jong is en aan die ziekte. Ja, het. Bracht echt wel wat hier? Dan ben je ook weken ziek van geweest. Wat doet dat met je niet te spreken? Om kippenvel van krijg ik eigenlijk. Kippenvelmomenten weer helemaal terug naar die tijd natuurlijk.

[00:23:12]

Hij stond ook echt met de armen om zijn lichaam heen van dat die pijn had van de kanker. Longkanker.

[00:23:19]

Wat had als één van je beste vrienden gezegd dat die doodgaat dan binnenkort niet meer? En dat sloeg in als een bom. Iedereen hier was echt euh, emotioneel daaronder. En ja, veel gehuild.

[00:23:37]

Godver godverdomme, echt verschrikkelijk. Vind het echt verschrikkelijk. Ben ook kwaad. Gewoon. Want hoe reageerden de mensen hier? Je moet je voorstellen dat zijn 150 mensen die uitgenodigd zijn om iets met de hoeve te komen drinken. En die horen dan met zo'n vijftig tegelijk van euh.

[00:24:02]

Ja, ik ben ongeneeslijk zieke kat dood en daarom zijn jullie hier. Dit is mijn afscheid. Dit is mijn mijn koffietafel in mijn crematie. Noem het maar. Zachte ongeloof van mijn zus barstte spontaan uit en huilen. Dat was gewoon in bij bijna massahysterie.

[00:24:23]

En weet je nog waar je die avond tegen hem gezegd had? Of wat je gedaan hebt?

[00:24:29]

Ja, ik heb hem toen vastgepakt. Euh, de arm om hem heen geslagen. En ja, wat moet je zeggen? Wat kun je daarop zeggen? Want iedereen was helemaal van slag.

[00:24:40]

Je ziet het ook de foto's, alleen maar huilende gezichten en erg. En kunnen we nog iets voor je doen?

[00:24:48]

En ja, wij hebben hier foto's van die avond en dit ben jij die aan het. Wat ben je aan het dansen? Ja, we zijn een dance ja op zijn lieveling sleetje en zijn links lievelingseten was, houdt Megens vast aan jouw. Ja, dankjewel daarvoor, want daar kan ik nu dus nooit meer normaal naar luisteren zonder dat gevoel te krijgen. Na vele, heel hard omarmd op gedanst.

[00:25:21]

En hij kondigde dus aan Polti. Het was zadelmaker dat ie de vrijdag daarna op het vliegtuig zou stappen en zou vertrekken.

[00:25:30]

Dus van het ene moment op het andere gaat ie uit je leven werken na zoveel jaren met die vreselijke mededeling.

[00:25:38]

Heb je die week nog iets gedaan of heb je V. Vind je dat je iets met hem moest doen?

[00:25:43]

Ik heb. Ik heb hem heel veel gebeld. We zijn s avonds ook hier samengekomen. Bijna iedere avond na die avond om wat te drinken hebben we ook vrijgehouden toen de heel die keer dat hier was. Jullie hebben zo'n rondjes betaald. Ja, en hij dronk altijd halve liters. Euh ja goed. Wat maakt dat uit? Je wilt hem toch een goed gevoel geven als je weggaat?

[00:26:08]

Dus de mensen steunden dan ook nog aan. Probeer daarom op alle manieren te helpen. Samen hebben nog een geldbedrag bij elkaar gebracht, zodat je dan ook niet op de centjes hoefde te laten. Die avond liep die avond en er werd gehuild en er werd zeker geld.

[00:26:27]

Heb je het geld niet gegeven? Ik heb hem wel geld gegeven. Ja ja, waarom dat die dag nog op stap kon gaan en of euh dingen kon doen.

[00:26:40]

In de laatste weken die laatste. Hoeveel geld heb je hem gegeven?

[00:26:44]

Euh, dank honderd euro? Ja.

[00:26:48]

En de andere mensen hebben ook geld.

[00:26:51]

Er zijn veel mensen die een euh gesponsord hebben. Ja ja, da's dan proberen toch? Een week lang nog zo goed en zo kwaad als het gaat om daar te zijn. Hij had zelf ook zoiets van. Euh, ja, hoe moet ik het zeggen? Laat me maar met rust. Dan kan ik het gemakkelijkste afstand nemen, afscheid nemen, zo klonk het toen.

[00:27:19]

S Avonds wel afscheid genomen en de avond tevoren avond van tevoren. Het was koud die avond en ik heb mijn bek zien lopen. Eigenlijk uit ons leven weg.

[00:27:29]

Het was de laatste keer dat je hem levend had gezien. Ja ja, ik wil alleen op dat naar het vliegtuig gaan. Ik wil alleen een Viiv vliegveld, een vliegtuig. Ik kan niet hebben dat je staat. De. Dat heb ik geaccepteerd. Hij is verdwenen. Ga je goed, tot nooit meer ziens. Liep je hier de deur uit en dat is het laatste wat jij van een gezin wel.

[00:28:19]

Ik noemde net niet de dode hoek de dode hoek.

[00:28:22]

Ik denk dat een mooie plek om om onze overleden gasten te eren is en dat ze de ouwe meneer zelden zo noemden. We mogen altijd ouwe meneer selder. Die was 93. En ja, dit is Daniel's. Dat is onze goeie vriend die die toen in mei gestorven is.

[00:28:45]

Maar waar is ik? Ik? Vaag is over. En waarom hangt die niet tussen zijn vrienden in de dode hoek en die hangt nog niet nee. Antwoorden op die cruciale vragen vormen de kern van dit verhaal. En die antwoorden hoor je in de volgende aflevering van De laatste dans, was te zien. In deze aflevering van De laatste dans stond onder de oplettende eindredactie van Marion Oskam op de audio message was Sam Huisman en zelf deed ik de interviews, de montage en het zoundi zien.

[00:29:28]

Ik schreef ook dit liedje De Letzten Dans en ik speel het samen met Rob Geboers en gitarist BJ Baartmans, die ook de achtergrondmuziek verzorgt. Dank aan de stamgasten van Resistent en natuurlijk Arazi zelf. En mocht je dit een toffe podcast vinden. Nou ja, luister dan op z'n minst naar deel twee, maar vertellen toch door en laat even een review achter als bleef. Want dat helpt ook. En ik ben te bereiken via mijn Facebook pagina Pollak.

[00:29:58]

Tot de volgende laatste dag. Ja, het is gewoon een hele knappe man. Dat is het wel. Ik denk dat hij iets van een meter 85 is, redelijk gespierd ook brillen, halflang haar. Hij had mooie, scherpe trekken, niet zulke grote ogen. Wat het is in Nederland? Er verdwijnen vrij veel mensen, dat vrij vaak. En die komen ook weer terug. Dat is eigenlijk negen van de tien keer komen die mensen weer terug. Uiteindelijk werd er een lijk gevonden.

[00:31:07]

De Blankenberg Tapes, een misdaadserie van Tom Hofland en Pascal van Hilst. Wil je meer weten? Ga naar VPRO Pantanal Sluisje te Blankenberge Tapes.