Transcribe your podcast
[00:00:15]

Welkom bij aflevering 264 van Echt Gebeurd. De podcast, waarin waargebeurde verhalen worden verteld door de mensen die ze zelf hebben meegemaakt, werd deze week een verhaal van Annemiek Overbeek. Ze vertelden het in september 2017 tijdens hun verhaal Een middag met het thema Terug naar school.

[00:00:45]

Ik ging op school in de Rivierenbuurt in Amsterdam. Tot mijn twaalfde jaar in die Rivierenbuurt. Dat was een nette buurt, toen ook al jaren vijftig. Dat is het nog steeds. Het grote verschil was wel daar waren heel veel kinderen. En die woonden in die niet al te kleine woningen, maar die waren toch wel te klein voor die overvloed. Dus wat gebeurde die kinderen speelden allemaal op straat. Ga alsjeblieft eens buiten spelen. Misschien is dat nu nog wel zo, maar toen was dat echt.

[00:01:17]

Alsjeblieft niet in huis. En het grappige was dat was bij ons voor de deur, want wij woonden in de Lekstraat. En die onderscheidt zich van die andere straten, want die heeft een hele mooie bocht, een beetje een kromming. Dat was omdat er aan de overkant van de straat een plantsoen was. Een plantsoen. Gras, struikjes. Daarachter allemaal stoeptegels en daarachter een school. Die kinderen verzamelden zich dus allemaal op dat plein. In dat parkje of in dat land hoentje.

[00:01:49]

En wij woonden precies in die kromming op drie hoog op nummer 128. Dus wij konden zo uit het raam kijken en zien hoever. Wat gebeurde daar op straat? En wij waren met z'n vijven. Dat was eigenlijk nog heel bescheiden voor die buurt. Maar het was toch een beetje krap in huis, want mijn vader had een eigen kamer nodig. Een studeerkamer om te studeren, zodat mijn broertjes en ik dan toch in kleine kamertjes met opklaart bedden een beetje onze tijd probeerden door te komen.

[00:02:22]

Dus hup, de straat op.

[00:02:24]

Aan de overkant was een school, maar dat was een school voor oudere kinderen. Gewoon recht. Poeck wisten niet wie dat waren. En precies daarachter was nog zo'n gebouw en dat was de lagere school. Zo werd Toelopen. Daar waren al die kinderen weer. Dat waren enorme klassen. En wat ik me daarvan herinnerde van het gebouw? Nou niks. En van die kinderen vooral heel veel lawaai en heel vol. En altijd was er iets. Daar was altijd gedoe van EMI tegen Dori en dan moest je partij kiezen.

[00:02:59]

Ik hield me daar enorm gedeisd, want ik begreep niet precies hoe dat moest, die meester in die tijd. Daar heb ik nog het meeste herinneringen aan, want deze meester had een flinke hand en die gaf je gewoon een mep. Echt zo pats in je gezicht. En daar zei niemand iets van. Ik ga tegen m'n vader of tegen mijn moeder zeggen dat gebeurt helemaal. Iedereen hield zijn mond. Ik heb er ook een keer gekregen omdat ik verongelukt.

[00:03:27]

Ongeluk weet ik niet meer met mijn voet de deur van het klaslokaal had dicht geschopt. Pats, zo tegen je oren ok. Nou, niet thuis vertellen maar wat die meester ook had. En dat was echt een heel raar gemeen trucje. Je voorstellen we kregen een dictee sommen. En als je dat slecht gemaakt had. Fouten in je dictee. Veel verkeerde sommen. Dan moest je met dat papier met dat cijfer naar een broertje of zusje in een hogere klas.

[00:03:59]

Was altijd een broertje of zusje in een hogere klas en die moest je dat wel laten zien. Dat is echt. Ik heb dat een paar keer gedaan, want ik was heel slecht in rekenen. En dan moest je dus de klas uit de gang. Op naar een klas met oude kinderen. In mijn ogen aankloppen kom je doen. Nou om dat cijfer aan mijn broertje laten zien. Nou, kom maar eens hier en dan stond je dan voor die klas.

[00:04:25]

Nou, dat broertje met een rooie kop. En ik kon ook niet weten wat te doen. En dat was het dan de koeien weer. Dan kon je weer gaan. En dat mirakel heb ik eigenlijk nooit. De pedagogische meerwaarde infarcten van financien. Maar die onderwijzers die wisten dat dus elkaar. Die spelers is een heel naar gemeen spel. Ik zou toch zeggen dat die echt goed mee in ieder geval. Ondanks die slechte sommen ging ik toch over tot en met de vijfde klas.

[00:04:57]

Van de lagere school moest nog één klas. En toen gingen we verhuizen. Mijn vader had heel hard gestudeerd en dat leidde wel tot iets. Bovendien was het 19 eenenzestig en begon er iets van welvaart te komen. Dus wij verhuisden van die nette Rivierenbuurt naar een iets chique buurt, maar eigenlijk helemaal niet zo ver daar vandaan. Ook in Amsterdam Zuid, zo'n beetje bij de Beethovenstraat van die lawaaierige, drukke straat, kwamen we terecht. Ja, wel in een groter huis kregen alle drie een eigen kamer, maar het was een stille straat.

[00:05:36]

Dat gebeurde nou werkelijk echt helemaal niks. En er waren geen kinderen en ik moest nog een jaar naar school. Ik denk dat mijn ouders gewoon heel praktisch hebben opgevat en in het telefoonboek hebben gekeken wat de dichtstbijzijnde school was. Openbare school, dat wel. En die vonden ze in de Clio straat. Speelde zich af in de zomervakantie, dus ik had even nergens zorgen over. Maar nou ja, zorgen toch wel van hoe zou dat nou zijn? Van een nieuwe school en die kinderen?

[00:06:10]

Op een dag kwam er een brief en een brief. Voor mij een echte brief. Had ik nog nooit gekregen voor je verjaardag. Misschien een brief, tantes of een ansichtkaart van Donald Duck, maar nooit echt zo'n brief best aan Monique stond erboven. Hartelijk welkom op je nieuwe school en we hopen dat je het er naar gezinshulp krijgen. Klas Vergult kan niet anders zeggen. Welkom op je nieuwe school. Toen stonden er nog iets over wanneer dan de eerste schooldag zou zijn en dat ik denk geen broek mee moest nemen van Atlas.

[00:06:51]

Toen stond er nog iets onder. Ik heb die brief niet meer. Het is heel erg jammer, maar als ik me goed herinner stond daar iets over die school. En dat dat wel een gewone openbare school was. Maar toch heel bijzonder, want het was een openluchtschool.

[00:07:07]

Daar werd iets bij uitgelegd. Nee, het is wel een gebouw, maar als het even kan dan krijgen jullie les in de lokalen. En er is ook een plat dak, dus bij mooi weer krijg je les op het platte dak. Dat was echt onbestaanbaar. Ik had helemaal geen voorstelling, maar kennelijk was ik niet nieuwsgierig. Dus ik heb die school gezien op de eerste schooldag. En dat was echt. Ik had nog nooit zoiets gezien als een soort glazen kubus.

[00:07:38]

Leek wel of dat ding zo zweefde het niet, zegt ze.

[00:07:42]

Heel vreemd gebouw is voor de eerste keer dat ik dacht oh, ik zie een gebouw nou nooit bij stilgestaan. En vanaf de eerste dag daar in die nieuwe klas nieuwe kinderen voelde ik me daar geweldig thuis. Het was zo'n ongelooflijk verschil met die vorige school. Kinderen waren iets minder rjiw waren er ook minder. Maar het was vooral die school zelf. Dat had te maken met dat glas overal. Wij zaten als zesdeklassers helemaal bovenin. Het was dus op een binnenplaats en het was weer licht.

[00:08:20]

Dat was echt iets. Ik denk nog steeds van dat moet geholpen hebben bij wat je altijd maar hebt op school of gezeik doen. Het was een soort lichtheid. Ik vond het leuk om daar naar toe te gaan. Het was weer prettig. Die openluchtschool had natuurlijk een ideaal. Laten we wel achter, want hij heette eigenlijk de Openluchtschool voor het Gezonde Kind. En dat was een idee uit de jaren dertig dat je als je maar flink veel frisse lucht kreeg als kind, dat je dan misschien ook wel een beter mens zou worden.

[00:08:55]

Ik weet niet of dat gelukt is. De architectuur was daar wel van overtuigd. Dat was Jan Duiker, die ook Zonnestraal heeft gemaakt in het in diezelfde tijd ook met heel veel ramen. De praktijk van dat mooie idee met al die frisse lucht. Dat was wel dat in de werkelijkheid dat toch allemaal een beetje tegenviel, want dat waren de grote ramen. Maar die hadden sponningen van ijzer dat ging roesten. Het glas ging breken. Dus toen ik daar kwam.

[00:09:25]

Dat was dan 19 eenenzestig. Dat gebouw was al uit de jaren 30. Waren er al heel veel restauraties geweest. Wij zaten toch wel vaker op de tocht dan in de frisse lucht. En die ene keer dat we op dat dak zaten. Toen was het echt mooi weer. Dat was een hele dag in de zon, dus de volgende dag hadden we allemaal hoofdpijn. Niks meer gebeurd. Flauw misschien. Dat werd ook helemaal niet eigenaardig gedaan over dat we nou zo'n bijzondere school hadden.

[00:09:55]

Dat was er gewoon. En dat was dus maar één jaar.

[00:10:00]

En daarna begon dat Harry weer op veel te volle scholen. En ik heb dat echt ervaren als een oase. En dat moet te maken hebben gehad met die ruimte. Ik denk dat ik toen ontdekt heb wat ruimte wil doen, want licht kan doen. Dat je je daar op je gemak kunt voelen. Ik heb me daar wel gevoeld. Echt leuk. En daarna werd dus wat ik zeiden werd allemaal anders. Ik ben er ook eigenlijk nooit meer terug geweest.

[00:10:26]

Tot deze week. En wat is het? Die school is er nog steeds en die is voor de zoveelste keer weer helemaal gerestaureerd. Dus je ziet daar als je die Leeuwstraat inloopt doordat hij kijkt met je. Er is wel een hek voor gekomen. Dan zie je daar weer dat prachtige. Oh, en dat is nog steeds de school. Ze had een bordje bij en er wordt een beetje uitgelegd wat ooit het idee was en dat was misschien toch een te groot ideaal, maar voor dat ene jaar.

[00:10:55]

Nou, dat zou ik echt iedereen gunnen. Dus als er kinderen zijn die nog naar school moeten. Hierbij wie van jullie? Stuur dat kind naar de openluchtschool of.

[00:11:12]

Dat was het verhaal van Annemiek Overbeek.

[00:11:14]

Annemiek is altijd geïnteresseerd gebleven in ruimte, licht en architectuur en was onder meer dertig jaar lang eindredacteur van Cunt Schrift. Het mooiste kustpad van Nederland, daar sta jij elke week met plezier in ons podcast.

[00:11:28]

Denk er dan eens over na om echt gebeurd een positieve beoordeling te geven bij EPL podcast. Dat klinkt wat suf, maar hoe meer sterretjes wij krijgen, hoe meer nieuwe luisteraars onze podcast zullen kunnen vinden.

[00:11:41]

Zo werkt het nu eenmaal.

[00:11:42]

Dat heeft iets met algoritmes te maken. Onze redactie bestaat niet uit algoritmes, maar uit. Paulien Cornelisse, Rosa van Toledo, Sanne Pols, Maarten Wester Veen en mijzelf. Micha Wertheim. Productie Deswaef. Techniek voor deze aflevering. Nicolaas Vrijman podcast. Gijsbert van der Wal. Dit was aflevering 264.

[00:12:01]

Bedankt voor t luisteren en vergeet niet een beetje frisse lucht. Ieder mens van.