Happy Scribe Logo

Transcript

Proofread by 0 readers
Proofread
[00:00:05]

Maar Thomas is in Iraaks Koerdistan begonnen.

[00:00:16]

Guerini begon zijn carrière bij Gargano op bezoek bij een generaal vlakbij de voormalige grens van het kalifaat route uit de regio Stubaital La Raketje, Boshoek Regio's to basic.

[00:00:31]

In juli 2016 lagen hier de Koerden en elkaar te beschieten. Dit is ook de plek waar Laura op de twaalfde van die maand opdook.

[00:00:43]

Going to patella. Deze sterreporter LADEE. Ik heb dan reining. Is dat passerel?

[00:00:52]

Wat was er gebeurd? Hoe was Laura teruggekomen? Een geslaagde ontsnapping uit het kalifaat met haar kinderen, maar zonder man wegrijden.

[00:01:08]

Ik kan me herinneren dat vanmorgen vroeg in het heel snel Duitse deradicalisering seks had hij een plan bedacht waar ze via haar vader op was voorbereid. Maar nu was dat plan in werkelijkheid. Loop alsjeblieft thuiskomen, als was het dankzij deze operatie geweest dat ze nog leefde. Ik kan nog steeds niet begrijpen hoe daardoorheen heb kunnen komen met twee kinderen. Of was het eerder ondanks? Ik ben meer gegist en ik ben Nele Eeckhout. Dit is Laura. De podcast. Aflevering 4.

[00:01:49]

Het is zo zo extreem dat ik bijna zelf niet kan geloven. De gedachte is gewoon gewoon, is gewoon abstract geworden, zeg maar.

[00:02:02]

Wordt het moeilijker of abstracter? Hoe langer je hier bent, hoe langer ik hier ben. Het voelt niet meer als een deel van mij. Het is te extreem geweest daarvoor. Dat voelt niet meer als echt zegmaar aan.

[00:02:22]

Wat er die dag gebeurde voelde niet aan als echt, maar op die ochtend, twee jaar geleden was het echt in Mosul, Irak dat Laura haar ogen opende.

[00:02:35]

Ik werd iets voor het gebed wakker, kan ik me herinneren. Ik keek naar Ibrahim en die had helemaal niet geslapen, terwijl het ochtendgebed hun slaapkamer vult. Kijk, Laura en Ibrahim elkaar aan. Het is 12 juli 2016. Het is zover. Dit is de dag. Ze staan op, passen zich.

[00:03:00]

Toen zijn we gaan bidden. Was verplicht Canossa eigenlijk onszelf gelijk gaan klaarmaken. Snel pakte ze alles wat ze nodig hadden. Zo weinig mogelijk was hen opgedragen. Niemand mocht in de gaten kregen dat dit gezin niet van plan was ooit terug te keren. Maar waarheen wou en moest per se zijn beste kleding die Nederland had meenemen? Want ja, hij had het. Hij dacht dat we gewoon naar Turkije zouden gaan met het geld wat we hadden en ik dacht natuurlijk echt niet.

[00:03:35]

Maar goed, uiteindelijk had ik daar toch niet iets in te zeggen. We hadden maar twee flessen water. Weet je, het is ook echt gewoon zoiets van twee flessen water, maar wel heel veel. Maar goed, behalve een flesje water.

[00:03:47]

Ze hadden water. Zij neemt iets mee om haar dochter rustig te houden.

[00:03:52]

Die had haar Labie mee en Slobbe was haar als eigenlijk gewoon grijze, hydrofiele luier, maar sabbelen ze op en liep ze mee. En hij neemt iets mee om hen zelf gerust te houden. Iedereen had een pistool mee, voor zover ik me herinner. Had hij dat uit elkaar gehaald en in zijn laars gedaan. Maar de belangrijkste bagage iets wits was een wit laken.

[00:04:20]

Dat witte laken hadden we nodig om zo aan de Koerden te kunnen aantonen dat we geen vijanden zijn, dat we in vrede komen.

[00:04:31]

Ze laden de kinderen en spullen in de auto, een blauwe Toyota en stappen in en we hebben nog een gebedje gezegd. Ik heb in mijn hoofd vooral gezegd eigenlijk steeds herhaalt alsjeblieft thuiskomen als thuiskomen word ik verkracht. Dit maakt mij niet uit. Ik en mijn kinderen moeten hier weg komen, levend. We zijn toen weggereden. En ik kan me herinneren dat voor mijn gevoel ging het heel snel. Terwijl de zon langzaam omhoog kruipt, rijden ze door de straten van oost Mosoel.

[00:05:21]

De stad ontwaakt langzaam, maar zij zijn klaarwakker. Voor mijn gevoel was het vijf minuten. De vijf minuten van Laure zijn er eigenlijk twintig, twintig minuten waarin ze de nauwe woonwijken van Mosoel verlaten en een woestijnachtige vlakte inreden.

[00:05:39]

Ze komen een grenspost tegen, maar die is onbemand. Opgelucht kunnen ze voorbijrijden, waarbij de tweede een klein wachthuisje staat, een dikke man met een kalashnikov over zijn schouder.

[00:05:54]

Toen is Ibrahim uitgestapt en die heeft toen een smoes verteld dat hij naar waar Talha moest.

[00:06:01]

Dit is de smoes die ze op voorhand geoefend hebben. Ibrahim vertelt de man dat ze naar Barthels gaan, een dorp een stukje verderop, veilig binnen de grenzen van het kalifaat. Daar gaan ze een broeder bezoeken. Maar als je door zou rijden, dan ga je richting Chica en aan een bar Rash. En dat lag in de handen van de Koerden. En er gingen daar ook best wel veel verhalen rond dat de Koerden in de bergen zaten. En daar waren die bergen ook te zien.

[00:06:29]

Links van hen in het noorden lonkte een donker gebergte. In die bergen zouden de Koerden zich verschuilen. Daar ligt mijn toekomst, wist ze. Alles hangt nu af van de grenswacht. Die man zei van ja prima.

[00:06:45]

Kijk wel uit voor tanks Congo Ferreyra. Het ging zo verschrikkelijk makkelijk. Ibrahim staart naar de weg terwijl hij rijdt. Als je uitkomt, dan zou je een heel klein blauw stipje zien. Dat woord glijdt over een lange geasfalteerde weg. Rond het stipje is er een rotsachtige leegte, een door landschap met hier en daar een eenzame woestijn plant. Als je goed kijkt, zie je dat het blauwe stipje steeds langzamer vooruitgaat. De weg wordt slechter. Er is grind op het asfalt gestrooid en aan de zijkanten staan torens van autobanden.

[00:07:26]

In sommige zitten kogelgaten en dan dwars over de weg staat er een hek. Vervolgens konden we niet verder, want er stond een hek en achter dat hek zat een grens gracht die een paar meter diep zegt. Maar daar kan je gewoon echt niet met de auto doorheen. Hebben naar links gereden. Het hek loopt aan beide kanten zo ver door als ze kunnen zien. Ibrahimi stuurt de auto de weg af. Een meter of twintig verderop zit een opening. Een gat groot genoeg om door te klimmen, maar niet voor de auto.

[00:08:01]

Die kan sowieso niet door de gracht die erachter ligt.

[00:08:06]

Maar voor ze iets kunnen beslissen, horen ze plots getik, getik op de auto. En dan zou je denken. Het klonk echt als getik. Dat was helemaal niet hard. Het zachte getik tegen het metaal van de auto waren geweerschoten. Dat is niet zoals in een in een actiefilm met je echte kabouter. En het was echt bijna moeilijk om te geloven dat het je zou doden als het je raakt.

[00:08:33]

Maar we raakten wel in paniek, want dat doet het namelijk wel.

[00:08:38]

Toen heb ik geroep van doe die witte laken naar buiten. Ibrahim rolde wild zijn raampje omlaag, steekt zijn arm erdoor en wappert met het laken.

[00:08:53]

Wie er heeft geschoten weten ze niet, maar het stopt. Ineens is het helemaal stil. Uitstappen, zegt Ibrahim. Hij pakt de baby van Laura, schoot en stopt hem in de draagzak. Laura tilt haar dochter van de achterbank. Ze laten met zijn allen de auto achter en kruipen door het hek de gracht in. Net zoals ze tien maanden geleden. Het kalifaat was binnen geklauterd, moesten er nu door een zelfde soort gracht terug uit. Maar ik moest de tas met kleren dragen van Ibrahim.

[00:09:25]

Al die totaal niet nodig spullen. Ja, belachelijk echt. Waardoor ik mijn dochter haar hand niet kon vasthouden. En ze durfde daar niet in. Ibrahim begon hard schreeuwen. Kom, kom, kom! Waardoor ze zeg maar een beetje bang werd, want je moest niet doen wat hij niet wou zeggen, maar je moest vooral doen wat hij wel wou. Dus zei ze toen in één keer. Die gracht in gerend en tegen een steen aan gerend met haar hoofdje.

[00:09:54]

Bloed gutst uit het voorhoofd van haar jonge dochtertje. Ibrahim pakt snel Slabbynck, de hydrofiele luier die dienst deed als knuffel, een sabel doekje. Hij bindt het om haar hoofd terwijl ze zachtjes huilt. Ze moeten verder terug de weg op. En toen keek Ibrahim op zijn telefoon. Toen zei hij dat nog zestig kilometer zou zijn voordat we er zouden zijn.

[00:10:19]

Zestig kilometer zo ver ligt Marder alsnog in de richting van deze stad. Zouden ze moeten rijden om het team van Kuiler tegen te komen. Ondertussen klimt de zon verder en verder omhoog. Het is zeker veertig graden. Het enigste wat ik me bedacht is verkijken 60 kilometer. Hoelang is de avondvierdaagse vijf kilometer een uur over? Dit moet kunnen. Laura doet haar niqaab omhoog. Ze beginnen te lopen. En net nu ze denkt dat het grootste gevaar achter haar ligt, gebeurt het opnieuw.

[00:10:54]

Ik hoorde gewoon fluitende kogels langs mijn oren vliegen. Zo dichtbij dat de wind ervan voerde. Een paar keer. Toen zijn we heel hard gaan rennen. En eerst de eerste plek, zeg maar, waar eerst mijn wielen op de Wetters zijn we gaan schuilen achter een stapel autobanden, schuilen ze in blinde paniek voor een volgende ronde kogels.

[00:11:25]

Nou, we wisten wel zeker dat het ICES was. Tenminste, ik wel. En dat wist ik gewoon. Je vertrouwt ook heel erg op je instinct, want je hebt ook eigenlijk niet heel veel meer dan dat Laura's instinct blijkt te kloppen. Twee vissers zijn per motor achter de auto aangegaan en proberen nu het vluchtende gezin met twee jonge kinderen neer te halen.

[00:11:53]

Ik was gewoon misselijk van angst en van narigheid, want op dat moment was ik er eigenlijk van overtuigd. Dit is mijn dood, maar niet alleen van mij, die van mijn kinderen. Dit verschrikkelijke gaat gaat mij gewoon gebeuren. En of mijn kinderen gaan dood van mijn gezicht, door of door kogels. Of door de hitte of door watertekort gewoon lijden. We gaan leiden gewoon de gedachte dat zij alleen zouden zitten en zouden huilen en zouden sterven.

[00:12:32]

Weet je die dingen Biga? Die gaan razendsnel door je hoofd.

[00:12:39]

Goedele te lezen waren aan het krijsen.

[00:12:43]

Ik legde mijn zoon, legt ik ook aan de borst om hem te kalmeren en. Laura probeert haar kinderen te kalmeren. Dan kijkt ze naar Ibrahim en schrikt herkenden hem gewoon bijna niet. Hij was zo bang. Ik zou wat moeten we doen? En hij zei ik weet het niet. Nee, waarom weet je het niet? Je moet. Je moet het weten. Weet je, je weet het altijd. En nu weet je het niet. En toen zei ik.

[00:13:14]

Misschien is het beter dat je ons neerschiet. Haalt die pistool bij zich? Weet je, als hij ons doodschiet hoeven wij niet te lijden. Maar het was ook zo tegenstrijdig om te vragen om mijn eigen dood en die van mijn kinderen dat ik ook eigenlijk schrok van mijn eigen woorden. En hij schrok er ook van. Nee, ik doe normaal. Wanneer het schieten is gestopt, horen ze mannenstemmen. Ze komen dichterbij. Ik zei tegen iemand we gaan met ze praten, gaan met ze praten.

[00:13:45]

Ze zegt dat je bij hun hoort. Dat we de weg kwijt zijn, weet je wel. En hij zei jij, dat weet je wel. B. Zo kwam er een beetje hoop. Eén van de mannen loopt naar hen toe. Zijn kalasjnikov op hen gericht.

[00:13:58]

Toen is iedereen voor ons gaan staan zwaaien, zeg maar van niet schieten. Ik ben van ICES en toen langzaam naar een gegaan om met hem te praten.

[00:14:12]

Maar op dat zelfde moment hoorde ik een blazend geluid die ik herkende, het geluid van een bom. Dat valt me op dat moment gewoon heel heftig moment, zeg maar. Toen dacht ik eigenlijk dat we zouden sterven. Ik word er altijd heel emotioneel van, zeg maar als ik eraan denk. Maar op dat moment had ik er vrede mee.

[00:14:39]

Het is ook een herinnering. Ik had de hele tijd, al was ik dit vergeten dat ik zo had gevoeld dat ik dat had gedacht. Maar hij kwam neer en de knal was veel minder hard dan bij een vliegtuigbom. Ik had er gewoon nog wat stof omhoog en zwart kan me nog herinneren. Ik weet niet waarom, maar het was een zwart. Plots is de zon verdwenen. Laura staat in een draaikolk van zand stof. Ik zie niemand meer staan.

[00:15:15]

Op het ene moment staan ze daar, een ander moment staan ze dit niet meer. En ik geloof dat ik. Iets later hoorde ik iemand schillen, dacht ik Oh, dat is die Isser. Maar als ze beter luistert, hoort ze dat het Ibrahim is. Liberum schilder nooit. Dus dat is heel raar hem horen schreeuwen. Hij kon namelijk niet echt schillen. Hij kon dat niet echt produceren of zong nooit. Ook als hij boos was, als hij mij sloeg, wat dan ook.

[00:15:42]

Hij had nooit tegen mij geschild. Maar toen ik ik ben gaan kijken, ben opgestaan, ik ben gaan kijken, verdoofd door de knal laat Laura haar kinderen achter in de bosjes. Ze loopt naar de weg te Isser ligt op de grond. Dood. Dat weet ze meteen. Waar is iedereen heilig? Aan de onderkant kant ook een stuk verder liggen alsof die gewoon weg vlogen was zeg maar door de knal. Ibrahim kan niet opstaan en schreeuwt dat hij zijn bot kan zien bloeden.

[00:16:21]

Hij was het verschil en was in paniek. Zijn been was verbrijzeld. Laura kijkt naar de gewonde man die voor haar ligt achter zich. Haar kinderen schreeuwend in de struiken en zei Ibrahim tegen me, gaf haar van de weg af van de weg. Weer slaat er een bom in. Weer komt de aarde omhoog, maar verderop deze keer een meter of dertig bij haar vandaan. Ze ziet nu ook de andere Jasser die wegvlucht.

[00:16:53]

En toen ging echt het spoor. Alsof zo'n lichtje aanging, dacht ik. Hé, wacht eens even. Zij vluchten. Zij zijn beschoten. Maar niet Ibrahim, niet ik. Die is eens beschoten. Ineens begreep Laura. Ze richten niet op mij en die is er ook weg. Zij kunnen mij nu niet beschieten. En toen dacht ik wist ik wat ik moest doen. Het lichtje dat aan schoot in Laura's hoofd is verblindend helder. Het kon niet. Hij kon niet meer.

[00:17:27]

Hij kon niet lopen, dus hij zou ons alleen maar verzwakken en ik wilde zo snel mogelijk weg. Ze moet door alleen bedacht. Ik kan mijn zoon niet dragen, want ik moet ook water meenemen. Laura loopt terug naar de prikkel bosjes waar haar kinderen liggen te krijsen. Ze pakte draagzak, doet hem om en steekt haar zoontje erin water. Kinderen was het water. Kinderen en iets wits. Ze zoekt het laken, maar dan ziet ze dat Ibrahim het in zijn handen heeft.

[00:18:00]

De wake had hij om zijn been heen gebonden. Ik heb zelfs nog gezegd van doe dat niet, ik heb het laken nodig. Zijn jaar. Maar als ik dat niet doe, ik dood. Zijn aan de ene kant laat me niet achter. Hij was bang. Logisch. Hij was gewond. Maar aan de andere kant zei hij instructies vergeet de telefoon niet. Pak het geld uit. Lars. Ibrahim kijkt toe hoe ze alles inpakt, hoe ze zich voorbereidt om hem achter te laten.

[00:18:36]

Hij weet dat dit het einde is en hij wil nog één ding zeggen dat het hem spijt en of ik hem al vergeven. Dan heb ik hem ook gezegd ja, ik vergeef me. Ik ging er vanuit dat die stierf. Ik zag ook een man en ik had hem vanuit het diepst van mijn hart. Ik houd ook nog steeds heel veel van hem. Ik wilde ook dat hij met de gedachte zou sterven dat ik had vergeven. En dat is volgens mij ook het laatste wat ik ongeveer heb gezegd.

[00:19:07]

Toen ben ik vertrokken. Toen was het moment gekomen om om te draaien en weglopen en zelfs we.

[00:19:16]

Ik was heel erg aan het haasten en zelfs het schoentje van mijn dochter had niet aan.

[00:19:21]

Laura heeft geen idee waar ze is of hoe ver ze nog moet. Het enige wat ze weet is dat ze richting de bergen moet gaan, richting de Koerden. De weg ken ik niet, dacht ik, maar ik weet dat ik alleen maar weg moet volgen en dan kom ik er vanzelf wel. Ze zijn nog maar net onderweg als het weer hoort. Het geluid van kleine stukjes lood die langs haar vliegen.

[00:19:46]

Ze worden weer beschoten en zijn keihard gaan rennen. Mijn dochter met één schoentje en mijn zoon in de draagbalk en in één hand een fles water en een andere hand een witte luier en een wit tasje die continu omhoog hield. Met haar vrije hand wappert Laura met de enige witte vlag die ze nog heeft. Kunnen de Koerden haar zien? En waar blijft het team van haar vader? Maar goed, ik liep en er kwam opeens nog een tankgracht. Laura laat zich met de spullen een nieuwe gracht inzakken en helpt haar dochtertje erin.

[00:20:21]

Dan wacht ik daar in de gracht. Wacht ik tot het schieten ophoudt, verzamel ik de moed en dan ga ik verder. Volgens de tankgracht tafeltjes gezeten met kinderen, ben ik weer gaan rennen. Volgende daar weer doorheen ga ik er nog halen. Stop dit wanneer. En toen bleef het een tijdje stil. Ze hoopt en bidt dat het stil blijft. Ik wist dat ik niet moest rennen of blijf liggen rennen of moeilijk blijft liggen. Ik wist het niet halen.

[00:21:00]

Ik wou weg. Ik wil naar huis. Over leven met kinderen als. Maar God lijkt niet direct te luisteren. Weer worden ze beschoten. Laura duikt naar de grond en trekt haar dochtertje mee. Met een arm rond haar drukt ze hen diep in het zand. Deze keer lijken de kogels veel dichterbij en een laser kan naast mijn hoofd weg. Maar ik dacht de volgende die is gewoon voor mij, zat ik te denken. En ondertussen zei ik tegen tegen mijn dochter als mama gaat slapen.

[00:21:46]

Of ik ook zo moeilijk om te vertellen. Elke keer weer. Ga van die kant op en blijf. Zij heeft. Zij heeft toen zij zei nee, ze wilde niet. Ze begon te huilen. Ze wilde niet. En toen hoorde ik iemand roepen ze hoort een stem ergens in de verte. Het is een stem die ze al eerder had gehoord. Voordat ik zo ging liggen, was van heel ver weg. Een man die riep en tafel een taal is, kon.

[00:22:28]

Kom hier, had de stem geroepen, Laura had het genegeerd. Bang dat het misschien opnieuw een Essor was, niet meer wetend wat ze nog moest denken of voelen. Maar na die laatste kogel vlakbij haar hoofd was het genoeg geweest. Ik kan dit niet meer aan. Al is het ICES, al is het sinds ze de burgers maakt niet uit. Ik moet in ieder geval weg weg uit deze situatie. Toen zijn we dus eigenlijk schuimden de bosjes ingelopen, de prikkel poesjes waar mijn dochter heel veel moeite mee had, want ze had maar één schoen aan.

[00:23:08]

Lopen lopen, kom, we zijn er bijna, we zijn er bijna, dat bleef maar zeggen. Ze was aan het huilen, ze had heel erg last van haar voetje. Ze kon gewoon niet meer. Maar we waren er bijna. Ze moest nog even. Ik bleef roepen kom op, kom op.

[00:23:26]

Hij zei ook tijd Jan schiet, opschiet op, loopt ze naar haar einde toe of net naar een nieuw begin? Laura weet het niet. Dichterbij kwam hoe duidelijker ik hem zag.

[00:23:46]

Maar voordat aankwam zegmaar, zag ik hem. Hij heeft geen paard dit seizoen. Dit zijn de Koerden. De man zonder baard zat achter een kleine heuvel. Wanneer ze op die heuvel staat, ziet ze een hele groep militairen. De kledij van de Peshmerga strijders herkent ze meteen, wat het gevoel dat door mij heen ging. Ik wist gewoon. Ik heb het gehaald. Ik was bij de Koerden. Ik was uit IS gebied en mijn leven begint weer. En dan in één keer is het voorbij.

[00:24:25]

En in één keer halen. Het is gewoon, weet ik. Ik kan nog steeds ervan genieten als counting. Laura had het onmogelijke gedaan met haar leven aan een dun zijden draadje achter zich aan had ze de oversteek gemaakt. Wat er nu moest gebeuren, daar had ze nog niet eens over durven nadenken. Ze werd ontvangen door de Koerden met water en koekjes. Vol trots wordt ze die avond op het journaal getoond. Drie weken later wordt ze naar Nederland verscheept en op Schiphol onmiddellijk gearresteerd.

[00:25:04]

Vervolgens wordt haar verhaal verder geschreven in de kranten. Hoezo was ze zonder kleerscheuren uit het kalifaat geraakt? Op haar eentje net twee kids. Was het niet veel logischer dat deze vrouw met een opdracht was gestuurd? Een opdracht voor een aanslag?

[00:25:24]

Het verhaal wat ze daarover vertelde was dus zo spectaculair. En het werd niet geloofd. En ik wilde niet alleen van haar aannemen dat het zo gegaan was.

[00:25:36]

Iedereen had het over een raar verhaal, een verhaal waar puzzelstukjes in ontbreken. Ook in Laura's eigen versie. Want waar in haar hele tocht was dat team gebleven. Zelfs Daniel Kuiler sprak tegen de feiten zoals zij ze had verteld. Hij heeft gezegd In de dagen na Lauwens ontsnapping heeft hij geregeld telefonisch gezegd. De politie luisterde met alles mee. Laura loog dat ze nooit beschoten was. Dat ze het team nooit tegengekomen was. Dat hij rekening hield met het scenario dat zij mogelijk nog geïndoctrineerd was door Reyes.

[00:26:10]

Hij zei te weten dat Ibrahim nog leefde en hij heeft heel veel gespeculeerd dat hij heeft bijgedragen aan de verdenkingen tegen Laura.

[00:26:19]

Wat haar nog verdachter maakte, is Laura's optreden op de Koerdische tv. Daar beweerde ze dat haar man haar had ontvoerd naar het kalifaat, terwijl ze bewust de oversteek naar Syrië had gemaakt. Als ze hierover loog, waarover dan nog meer? Hoe oprecht ze haar verhaal ook aan Thomas had verteld. Hij zou iets hiervan met zijn eigen ogen moeten zien.

[00:26:47]

En hoe verliep die reis? Ik kwam al snel achter dat je niet. Eigenlijk niet op Bagdad kan vliegen, maar als journalist krijg je bijna geen toestemming. Kreeg je bijna geen visum. Dus eigenlijk ben ik naar Turkije gevlogen en naar Sirnak. En dat is eigenlijk het drielandenpunt tussen Syrië, Irak en Turkije. Thomas is onderweg naar Irak. Via Turkije rijdt hij het land binnen.

[00:27:12]

Onze fixer heeft daar geregeld een Irakees die wel toestemming had om de grens over te gaan. Dat wij dan achterin mochten zitten en daar zaten in zijn gloednieuwe auto op krakend plastic. En toen reden we Irak in. En ik vond het vooral heel spannend wat ik op een dag toch nog bang was dat ze ons zouden tegenhouden aan de grens. In een paar uur rijden ze naar Erbil. Dat is de hoofdstad van Iraaks Koerdistan.

[00:27:34]

En ook de plek waar Laura drie weken heeft vastgezeten nadat zij was aangetroffen. En ja, vanuit daar ben ik begonnen met het bellen van Sixers en het maken van afspraken en zo veel mogelijk mensen proberen te spreken om iemand te vinden.

[00:27:49]

En dan had ik dus ongeveer een week voor je het zelf gezien had. Eén week had hij voor een bijna onmogelijke taak. Een ooggetuige vinden iemand die Laura had gezien. Op die allesbepalende dag, 12 juli 2016 en aanvankelijk gaat dat redelijk vlotjes.

[00:28:09]

In het begin dacht ik echt dat dit gaat. Gewoon te gemakkelijk, want ik zat. Mijn eerste avond zat ik kebab te eten bij de grote bazaar van Arbon. En toen kwam er een jongen naar me toe. Het is begonnen met mijn vader. Mijn vader is er ook en die waren erbij en die vroeg wat ik hier deed. En hij bleek een peshmerga generaal te zijn. Hij weet alles van deze zaak. Morgen kom je naar ons toe in een ackere en dan geef ik je en dan kom je bij ons lunchen en vertel ik alles wat je moet weten over deze zaak.

[00:28:37]

De volgende dag reed Thomas opgetogen naar Akkeren. Hij wordt vriendelijk ontvangen, zijn kopje thee wordt constant bij geschonken. Dit is te mooi om waar te zijn. Hij begon te glimmen en hij zei Ja, dat meisje is op tv geweest. Hier wordt de man ontvoerd.

[00:28:54]

Wij waar bevrijd. Maar terwijl de Thé Lau wordt Thomas ook deze generaal wist enkel wat hij op tv had gezien. Oftewel helemaal niets. Als je teleurgesteld.

[00:29:07]

Ja, ik was wel teleurgesteld, ook omdat ik ervan overtuigd was omdat hij zo overtuigd was van leek dat ik de juiste persoon had. En ik dacht ik heb nu de hele dag alweer Voordaan eigenlijk, want het was. Het was twee uur rijden, heen en weer rijden terug met iemand die achteraf niets bleek te weten.

[00:29:23]

Maar Thomas verliest de moed niet. Zijn volgende afspraak is die met de generaal die had getuigd op Laura's proces. Deze generaal had verklaard dat hij op die bewuste dag, 12 juli 2016, inderdaad een jonge vrouw met twee kinderen over de grens van het kalifaat had zien rennen. Hij bevestigde grote delen van het verhaal van Laura, maar de details kloppen niet. De ene keer had hij het over een blauwe auto, dan weer een witte. Dan was het s nachts gebeurd, dan overdag.

[00:29:56]

En wanneer Thomas hierop doorvraagt, wordt deze zogezegde ooggetuigen steeds mistige. En ja, een gesprek met hem een half uur, misschien wel drie kwartier duurde. En dat werd steeds pijnlijker, want hij begon echt echt geïrriteerd te worden. Maar ik moest gewoon zeker weten of hij het gezien had of niet.

[00:30:15]

Na heel lang aandringen gaf generaal Bahram toe dat hij op de ochtend van 12 juli 2016 niet op zijn post zat, maar lag te slapen.

[00:30:27]

Maar toen baalde als een stekker.

[00:30:29]

Want eigenlijk betekende dat gewoon dat ik dus geen getuigen had en dat ik minder had dan ik dacht dat ik had toen ik aankwam in Irak.

[00:30:41]

De dagen tikken door, Tomas gaat van Fixer naar Fixer, van valse getuigen naar valse getuigen. Hij begint te twijfelen. Toen dacht ik wel misschien gaat het maar niet lukken. Was deze reis voor niets geweest? En toen belde Pinar WinAr was een jonge fixer die de hele oorlog had meegemaakt. Hij zat onder de littekens waar ze brandwonden aan zijn handen waren, eenmaal bedekt met brandwonden en zijn oren waren klein. Hij was bij een aanslag van IS betrokken geweest.

[00:31:08]

Ze had een jaar het ziekenhuis gelegen en heeft nu een soort onoverwinnelijk gevoel dat je die alles kan en dat hij geen gevaar meer loopt omdat hij dit overleefd heeft.

[00:31:17]

En deze onoverwinnelijke Pinar had een telefoon vol foto's en contactgegevens van hooggeplaatste Peshmerga militairen, maar die zijn ik heb nu echt de juiste en hij heeft nu tijd, maar daar moeten we nu weggaan.

[00:31:31]

En toen zijn wij komen ophalen van het kruispunt afgesproken ben ik bij hem ingestapt te rijden richting de frontlinie, naar de voormalige grens van het kalifaat.

[00:31:42]

De plek die nu nog altijd in de zwaarbewapende handen van de Peshmerga is dus een slagboom door een soort Iraaks maanlandschap en met een schuddende auto over een onverharde weg naar een legerkamp. In mijn vostell, met Koerdische vlaggen en daar een klein van buiten, was het een barak. Vanbinnen was het een behoorlijk chique kantoor en daar kwam generaal Nouredine binnen. Generaal Norell diende een imposante vijftiger met een vrolijke snor en een camouflagepak komt binnen. Is dit de man die Thomas zoekt?

[00:32:22]

Ze gaan zitten. De man die Engels moet praten is Pinar. Hij zal de generaal vertaler Jarreau Youssef Juneau worden. Remember Laura Chalabi was onderverdeeld in drie delen een Chinees rendeux kromstaf gabrieli 3 3 cire die niet Lynn. Eindelijk heeft Tomos beet. Deze generaal is de juiste Shoals zonder de juiste plooi en Nagell door de jury. Deze man is de eerste persoon die hij spreekt na Laura zelf. Ook bij was op die twaalfde juli en dit jaar was de mounten.

[00:33:29]

Osy was in de ban van de ongelooflijke filmscènes die Laura beschrijft. Lag deze generaal in één van de omringende loopgraven, maar zou hij Laura's verhaal ook bevestigen? Alles hangt af van wat deze man zich kan herinneren. Het was sex en The Morning is voorbij. Avondlicht en Why So Kroontjes kwam in tower door friendly telefoonlijnen is verdwenen. Het was ongeveer zes uur s ochtends, dus het was nog niet zo heel lang licht toen generaal Nouredine erop werd geattendeerd dat er een auto bewoog in de frontlinie.

[00:34:17]

En dat leidde tot nogal wat verwarring bij de Peshmerga. Dat is niet iets wat gebeurde tijdens die oorlog. Het is niet een plek waar je zomaar kan rijden, dat je daar niet zomaar kon rijden. Hadden Laura en Ibrahim vrijwel direct ondervonden. Net met die bedoeling zijn er een heleboel grachten uitgegraven. Wanneer Thomas de generaal aan de frontlinie ontmoet, woedt de strijd met die SS er niet meer. Maar in 2016 was die nog in volle gang. Zo Dekimpe aan food ABI terrorist Jess.

[00:34:52]

Het gebied waar de blauwe Toyota zich doodleuk in begeeft, is een levensgevaarlijk niemandsland. Wie zit er in die auto? Ze houden de verdachte beweging letterlijk in het vizier. Zo had Thomas het nog niet eerder gehoord dat die auto opdook en dat er een tank stond die de auto in het vizier had genomen en die dus bijna van de weg had geblazen voordat ze überhaupt uitgestapt waren.

[00:35:17]

Maar voordat generaal Nouredine het bevel tot vuren geeft, ziet hij door zijn verrekijker dat de auto stopt en er een gezin uitstapt. De Peshmerga begrijpen er niets van.

[00:35:30]

Het was even schrikken voor m.b.v. Uit agreement Samsung we houden is beste lezen.

[00:35:40]

Het was trouwens nog vreemder. Wordt het wanneer ze een beetje later zien dat twee gewapende Essers per motor verschijnen? De generaal omschrijft hoe ze Ibrahim op die Essers zien aflopen.

[00:35:55]

De geit Gijs Dabo Belgrado leren tank het rijtje.

[00:36:02]

Uiteindelijk is besloten op die Essers te schieten, dus duidelijk niet op het gezin en ook niet op de man die daarbij horen, maar op witwassers.

[00:36:10]

En dit is de eerste enorme knal die waarbij Laura voor de eerste keer dacht dat dit het einde was van de Mountain Sjotten.

[00:36:21]

De toeter, is dit dat gij in badminton?

[00:36:26]

Hij zei dat de man van dat gezin daarbij in de buurt heeft gestaan en toen op de grond is achtergebleven. En de lijn der euro.

[00:36:37]

Maar nogmaals, dit tornooi was een moving speelde altijd mee dat we niet wisten wat er met Tiberium gebeurd was en het wel een heel netjes einde is dat de IRI niks meer niet meer bij was om te vertellen hoe het hoe het gegaan was en hij zijn raad.

[00:36:52]

Ja die. Die man die je bleef achter. En hij lag er die avond nog en de volgende ochtend was ie weg. Veel mensen hadden het vreemd gevonden tot Laura's verhaal eindigde als een sprookje waarin de boze echtgenoot het net niet haalde. Maar de generaal bevestigt wat Laura had verteld. Ibrahim was erbij geweest, gewond geraakt en verdwenen. Het meest waarschijnlijke is dat hij het niet heeft overleefd, maar of hij daadwerkelijk is gestorven. Dat weet tot nu toe niemand.

[00:37:34]

Het lichtje dat toen bij Laura ging branden was dus ook juist geweest. De bom was niet op haar gericht. Ze waren bedoeld om de pesters te doden en dat was dus gelukt. Maar wat hij ook beschreef en dat heb ik me ook niet zo realiseerde, is dat daarna echt de pleuris losbarstte.

[00:37:51]

Door het afvuren van de tank werden plots alle SS'ers wakker en hij zei dat er toen een gigantisch vuurgevecht is ontstaan, dusdanig dat ze op een strook hoog kaliber naar de overkant hebben geschoten dat ook de boel daar in de fik ging. Maar ja, het is er nog veel episch geweest eigenlijk aan Laura uberhaubt gezien heeft.

[00:38:11]

Zo werd her en der vieringen die charedische met spanning uitgekeken naar de terrorist man riskeerde.

[00:38:26]

De Peshmerga zien hoe de vrouw met haar kinderen aan haar helletocht begint. Nog maar drie kilometer van de Koerdische soldaten is ze verwijderd, maar zij zit op dat moment nog met een afstand van 60 kilometer in haar hoofd. Hij zei dat ze die vrouw in de gaten hebben gehouden en dat Namen nu toch dertig dichtbij genoeg was dat hij besloten heeft. En hij zei dat het de enige keer dat we dat gedaan hebben om een aantal van zijn mannen de frontlinie in te sturen.

[00:38:53]

Vanwaar die keuze wat hij zegt? Niet zonder trots dat het een vrouw en kinderen waren.

[00:38:58]

Wat moet je dan als renner solo Charlo Freshman?

[00:39:11]

Laura zal uiteindelijk twee kilometer van de drie zelf afleggen in de hitte, met kogels die rond haar vliegen en een dochtertje dat maar één schoentje draagt.

[00:39:22]

Compleet uitgeput komt ze aan bij de Koerdische troepen van Marquez was het mooie wisselbeker voor de West-Vlaamse Wandering het pas bypass Visser happend. De Oostendenaar is de miljoen. Dorna verloor twee jaar geleden een zorgeloos past bij jou.

[00:39:50]

Maar Gosh. Met zijn eigen ogen krijgt Thomas de plek te zien die hij zich al zo vaak had proberen voorstellen.

[00:40:03]

Hier had ze gelopen, gracht in gracht uit, zwaaiend met een luier, liggend op de grond, biddend voor haar leven en uiteindelijk tegen elke realistische verwachting in de eindmeet gehaald.

[00:40:20]

Vanop een met zandzakken gestucte vesting kijkt hij uit over de vlakte. Hij ziet kilometers ver en het terrein is een soort maanlandschap zonder begroeiing.

[00:40:31]

Het is onmogelijk om daar overdag ongemerkt doorheen te bewegen. Wat Thomas onmiddellijk opvalt wanneer hij daar staat, is precies hoe open die vlakte is en dat Laura de oversteek overdag had gewaagd, begrijpt ook de generaal niet.

[00:40:49]

Roger Christian Konecki en Bjarni Barrois nabij de check up show Abe's Ricardo Chuck Ramirez in inrekenen.

[00:41:07]

Het was niet ongebruikelijk dat mensen via deze route zelfs te voet ontsnapten uit het kalifaat, maar Laura was wel de enige die het had gedaan zonder de bescherming van de nacht. Alleen overdag is dat gewoon onmogelijk. En ik snap waarom. Het is plat gebied. Je bent van alle kanten. Ben je zichtbaar? Ja, hij zei ja. Als dit een doordacht plan is, dan kan ik me niet voorstellen dat dat iemand haar geadviseerd heeft om overdag deze oversteek te wagen.

[00:41:38]

Bovendien waren de Koerden meestal op voorhand gewaarschuwd wanneer er vluchtelingen uit het kalifaat aankwamen. Thomas moet dus de vraag stellen waar hij al maanden op loopt te kauwen. Waren zij op één of andere manier geïnformeerd geweest door een team van een Duitse expert bijvoorbeeld. Er wordt voor de Car Rainforest Pressburger, waar de termijnvisie twee kan, magazijnier die boeken Ambrosia uit Laarne androgyn voor.

[00:42:16]

Thomas vertelt de generaal over Eutin en het plan van Daniel Keuper Vader of the Women in Center for Girls Keet 10.000 euro stuurstand. Piepel. Centrum het riviertje de Franklin Rescue.

[00:42:40]

De generaal schudt zijn hoofd. Heeft de vader je weet waar je?

[00:42:52]

Wat ging er door jou heen toen jij dit besefte van dit?

[00:42:56]

Dit was een mission zelfmoordmissie.

[00:42:59]

Nou ja, je hart klopt in mijn keel omdat ik dacht van deze plek. Hoe dan? In het plaatje dat Eugène door Keeler werd voorgehouden, was er sprake van een georganiseerde reddingsmissie, gecoördineerd door Duitsers, Britten en Irakezen. Er was geld betaald, maar aangezien in geen van de getuigenissen een team was verschenen, waar was dat geld dan voor geweest? Thomas begon te vermoeden dat Eugene was opgelicht. Een deel van die twijfel kwam ook voort uit de manier waarop deze mensen naar mij communiceerden door hele grote woorden te gebruiken, maar nooit specifieker willen worden is ook elke keer als ik vroeg van op welke plek moest nou zijn, waar stond dat team dan?

[00:43:42]

Waar was dat precies? Hoeveel mensen waren erbij betrokken? Ik heb nooit ergens antwoord op.

[00:43:47]

Was er op 12 juli 2016 een team geweest dat klaar stond? Thomas vindt hier nergens bewijs voor. Tot uiteindelijk drie weken voor letterlijk. Voordat mijn boek naar de drukker ging, heb ik direct contact gehad met iemand die in Irak op een plek heeft gestaan, wachtend op Laura. En dat weet ik zeker, want er zijn ook documenten dat deze persoon in de dagen na lauwert ontsnapping contact met het consulaat heeft gezocht. Dus ja, die twijfel is wat mij betreft opgelost.

[00:44:17]

Er is iemand betaald. Er stond iemand klaar voor Laura. Waar precies wil de persoon niet aan Thomas zeggen. Wel weten we dat het aan de Koerdische zijde was. De opdracht van deze man was enkel dat hij Laura vandaar naar het consulaat zou brengen. En dat is echt niet een operatie van niks. Ze moeten allerlei checkpoints. Ze moeten zorgen dat de Koerden er niet arresteren, maar haar vrijgeleide geven naar het consulaat. Dus echt prima missie waar je 10.000 euro voor zou kunnen betalen.

[00:44:46]

Maar hoe Laura tot deze man moest komen? Dat was niet duidelijk. En niemand heeft mij die vraag kunnen beantwoorden. En dat is uiteindelijk de belangrijkste. Hoe moesten die frontlinie door het hele doel was? Hoe kom je in het kalifaat uit?

[00:45:02]

Hoe kom je het kalifaat uit? Op die vraag had niemand die iets met Laura's reddingsactie te maken had een antwoord. En waar is het dan fout gegaan? Wie Logar? Daar ben ik nooit helemaal achter gekomen. Maar de enige persoon die wel nog met mij wil spreken is één van die Britten.

[00:45:22]

In Thomas zijn onderzoek naar wat Keeler nu juist heeft ondernomen, spreekt hij verschillende Britse contactpersonen van hem. Daarvan is er eentje die hem het volgende kan vertellen en die zegt dat zijn instructies wel precies waren en dat dat bij Daniel Keulen mis is gegaan.

[00:45:38]

Alleen ja, Daniel Keulen wil op dit moment niks zeggen. En ja, daar ben ik niet helemaal achter gekomen.

[00:45:47]

Een andere Brit die ik gesproken heb Je had een mooi woord voor noemt het Chinees Whispers Chinees Whispers. Daarbij een zin. Een kring wordt rond gefluisterd en in elk oor net een beetje anders klinkt. En het zou zoiets kunnen zijn geweest dat een relatief rechttoe rechtaan wapentransport door Koerdistan ja, tegen de tijd dat er bij zijn Zoetermeer landen was opgeblazen tot een reddingsmissie van epische proporties waarin gecoördineerd werd met Koerden en Former Special Forces bij betrokken waren en dit het ideale moment was.

[00:46:21]

Er moest op dat moment op 12 juli, terwijl de echte reden misschien pragmatischer was ja, iemand al een team gevonden en dat kon op 12 juli op een bepaalde plek zijn. Als Laura daar zou opdagen dan zouden daar wel meenemen als ze zou opdagen.

[00:46:34]

Maar hoe ze dat zou doen was dus volledig aan haar. Maar zij heeft het ook eerder overleefd, ondanks dat plan dan dankzij dat plan. Ja, ze in principe wel. Euh. Maar ja, Jan zegt natuurlijk ook wel terecht. Zonder dit plan, onuitvoerbaar of niet, hadden ze het er natuurlijk nooit gewaagd. Dus uiteindelijk hebben ze natuurlijk heel veel te danken aan het feit dat zij geloofden dat dit uitvoerbaar was. Laura's ontsnapping was ongelooflijk, een epische filmscène en een zelfmoordactie dat ook.

[00:47:10]

Maar een leugen? Dat was het niet. Terwijl Laura die ochtend toekeek hoe de Koerden haar kinderen koekjes en water gaven, zag ze weer een toekomst voor zich. Een paar uur later zette ze haar voor een camera en vragen wie ze was en wat ze in het kalifaat was komen doen. Dus ik heb toen ook maar een onzinverhaal opgehangen. Ook omdat ik bang was als ik zeg van ja, ik ben wel bewust meegekomen naar Syrië. Dat ze dat zouden opvatten als ductus.

[00:47:42]

Je bent ook bewust bij ISIS gaan aansluiten. ECS IS strijders worden door de Koerden helemaal niet met open armen, koekjes en water ontvangen. Integendeel, die belanden in de gevangenis. Of erger dus. Laura maakt het verhaal van hoe ze naar het kalifaat is gekomen. Hapklaar. Haar man had haar ontvoerd en zij was ontsnapt.

[00:48:04]

Ik dacht ook vandaag wat maakt het uit? Als België Nederland ben, dan kan ik het hele verhaal, kan ik vertellen. Maar als ze in Nederland aankomt, zal blijken dat voor het hele verhaal nog geen plek is. Van haar eerste advocaat kreeg ze het advies te zwijgen, wat haar alleen maar verdachter maakt. Laura zal een jaar in voorarrest zitten en uiteindelijk veroordeeld worden voor het medeplegen van voorbereidingshandelingen van een terroristisch misdrijf. Laura is nu 23. Ze heeft twee dwerg papegaaien, waarvan ze hoopt dat ze snel eitjes zullen leggen.

[00:48:56]

Ze is bezig haar havo diploma te halen en ze kan eindelijk met een gerust hart toekijken hoe haar kinderen groeien. Vallen terug. Opkrabbelen. Dit is het leven waar ze zo naar verlangd heeft. Niet alleen tijdens haar maanden in het kalifaat, maar ook daarvoor al. Want Laura's ontsnapping op 12 juli was niet haar eerste poging om te ontkomen. Ook lang daarvoor, toen ze nog in Nederland was, had ze geprobeerd de koers van haar lot te wijzigen.

[00:49:28]

Ik kan me herinneren een keer ging naar mijn moeder met mijn kind en mijn dochter. En dat was eigenlijk een vlucht omdat mijn ex agressief was thuis. En dan dacht ik ook als ik daar ben, dan stop ik het voor eeuwig. Maar iets in het universum was Laura die dag niet goed gezind. Toen ging het heel hard regenen, maar zo hard en ik had een hele kleine baby nodig. Ik kan echt niet verder.

[00:49:53]

Ze keert terug en het heeft ook een andere keer.

[00:49:57]

Hij heeft zich voorgenomen om weer gaan weglopen.

[00:49:59]

Maar mijn ex had een auto toe en toen al helemaal bijgehouden voordat De Cuyper de straat uit was.

[00:50:09]

En hoe dat met die regel hoe kort of lang op voorhand was, wat kort voor het vertrek. Misschien wel een paar dagen de dag voor haar vertrek naar Syrië. Vergeet Laura zelfs haar paspoort in een telecomwinkels. Bijna redt ze zichzelf per ongeluk van de nachtmerrie die zal volgen. Ik kwam toevallig later daarlangs terug te Candyman. Ik kon naar buiten gelopen. Mevrouw. U bent uw paspoort vergeten.

[00:50:41]

Hij ligt daar. En daar zijn echt momenten geweest dat het heel, bijna heel anders had kunnen lopen. Meestal heb je spijt van de momenten die anders gingen dan je wilde. Maar soms heb je spijt dat alles precies zo ging als de bedoeling was. Helaas ging het allemaal zoals gepland.

[00:51:06]

Laat ik het zo zeggen. Dit was de laatste aflevering van Laura, de podcast. Als je net als wij het verhaal nog niet kan loslaten, dan moet je zeker het boek van Thomas Rube, kopen. Laura, het kalifaat meisje uit Zoetermeer. Alle vragen die je nog kan hebben over Laura, Austin Ibrahim en Daniel Keulen worden daarin beantwoord. En geloof me, je wilt de antwoorden weten. De podcast Laura Haar is een co-productie van audio collectief Skik en uitgeverij Das Mag.

[00:52:09]

Das Mag geeft ook het gelijknamige boek van Thomas Ruben uit van Audio Collectief Schik, waarbij Nele Eeckhout en Mirka Kist eindredactie werd gedaan door Twan Donk. Alle muziek die je hoorde en massage werd gedaan door Thijmen Berghman. Alle informatie over het boek en de podcast vind je op DDW punt Laura. Info.