Happy Scribe Logo

Transcript

Proofread by 0 readers
[00:00:00]

N VPRO. Met Pieter van der Wielen. Goede nacht zijn welkom, maar nooit meer slapen de triatlon en duursport voor alleen de hele sterke 3,8 kilometer zwemmen, daarna 180 kilometer fietsen en daarna 100.

[00:00:27]

Of nee, niet 100. 42 kilometer lopen en daarna drie uur met de bus naar huis. Mijn gastcommentator, die doet het professioneel, woont afwisselend in Australië, Oostenrijk en Nederland. Els Visser Ze was ooit Oppeln in opleiding om chirurg te worden en toen ze op vakantie in Indonesië in 2014 op open zee schipbreuk leed. Meerdere van haar medepassagiers zouden die ramp niet overleven, moest ze om zich het vege lijf te redden. Uren aaneen zwemmen, naar een onbewoond vulkanisch eiland, tegen stromen en tegen golven op.

[00:00:59]

Is er eigenlijk een verband tussen haar keuze om professioneel duursporten te wonen? Worden om voor de kosten te gaan zwemmen en die onmogelijke zwemwedstrijd destijds tegen de dood? Over haar ervaringen heeft ze een boek geschreven. Geen zee te hoog, over hoe ik een schipbreuk overleefde en de beste triatleten van Nederland werd als Visser werd geboren in 1990.

[00:01:22]

Welkom, dank je wel wat leuke internetversie. Ja, laten we even teruggaan naar dat moment voor 2000 14. Ja, je had een ander plan in het leven. Ja, absoluut. Ja, je wilde chirurg worden. Ja ja. En ik had uhm was bezig met mijn studie geneeskunde. En tijdens mijn studie merkte ik dat ik de snijdende valkuil zo dat noem maar eigenlijk meest interessant vond. Dus als de chirurgie oogheelkunde, euh, keel neus. Organisatiekunde is echt vakken waarbij je mag snijden.

[00:01:52]

Heb je ook veel gesneden in die tijd al? En nee, echt gewoon een beetje de coassistent klusjes dus. Als je dan in het ziekenhuis was en iemand kwam met een soort van bondstrainer mocht je blij zijn als je die hond die woont mocht hechten. Of uhm dan? Als je er dan bij. O ja, in de operatiekamer was met de chirurg, dan was je eigenlijk ook heel blij als je bijvoorbeeld dan de buik weer dicht mocht maken.

[00:02:16]

Uhm, wat vond je zo leuk aan het snijden?

[00:02:18]

Eigenlijk vooral praktisch bezig zijn. En ik was minder iemand van echt uurin die boeken gaan zitten en urenlang nadenken over ziektebeelden van patiënten. En hoe kan ik patiënten op beste manier behandelen? Maar ik vond het gewoon met name heel mooi. Komt de patiënt binnen? Ik ga nadenken van euh ja, hoe kan ik deze patiënt op beste manier helpen? En uhm, dan iets verrichten? En dat je dan iemand weer eigenlijk hopelijk ja gelukkig en beter naar huis stuurt.

[00:02:44]

Het is kapot en je mag het maken. Dat is dat zaag nou eigenlijk wel? Ja ja. Maar tegelijkertijd moet je ook wel eens snijden. Vakken ook wel blijven denken.

[00:02:53]

Uiteraard ja, met beleid.

[00:02:55]

Je was. Je was ver gekomen. Althans je hebt geneeskunde afgemaakt en gepromoveerd. Dus je was wel aardig op weg om om dat pad af te leggen. Klopt. Toen ging je gewoon op vakantie naar naar Indonesië. Wat was eigenlijk het plan daarachter? Wat? Wat was je van plan te gaan doen?

[00:03:13]

Dat was aan het eind van mijn vijfde studiejaar, dus op dat moment studeerde ik nog geneeskunde en kon dat jaar. Daarvoor had ik in Zuid-Afrika kokoskrab gelopen en daar nog rondgetrokken. En dat vond ik onwijs leuk. Het was eigenlijk van plan om nog tijdens mijn studie in opnieuw eigenlijk weer een reis te maken en ervaring op te doen in een ziekenhuis in het buitenland. En toen had ik voor Indonesië gekozen. Nu ben ik daarvoor eerst een maand coschappen gaan lopen in het ziekenhuis op Bali en daarna had ik nog twee maanden de tijd om daar rond te reizen.

[00:03:43]

Ja, en bij dat rondreizen is het. Is het gebeurd? Ja, toen een boottocht. Ja, dat klopt. Ja, dat wil zeggen mijn laatste weken is Kádár hele mooie trip te opzitten. En toen nog een week over om Maya te besteden. En toen ben ik op een boot gestapt. Ja, een boot zeg. Ja, toen die op de boot stapte had je eigenlijk al een soort. Zicht op wat voor bouwtrant was letten letten je daar op?

[00:04:08]

Dacht je van? Zo wankel Schipper nu op stap of naar?

[00:04:12]

Ik had meteen door dat het niet echt een hele euh comfortabele luxe trip zou gaan worden en dus qua instap tot uw boot. Het was allemaal vrij basic, weinig voorzieningen en weinig faciliteiten. Maar tegelijkertijd had je er meer van voorgesteld.

[00:04:27]

Uhm, nou, ik weet niet of men er meer van had voorgesteld, want ik had ook weinig uitgegeven voor die vier dagen. Dus ja, ik wist ook niet echt wat ik me, wat ik meer kon verwachten dan wat ik daarvoor had betaald. Ja, het was een oude boot, schrijf je in het boek. Het was niet de meest comfortabele boot. Klopt. Ik denk eigenlijk dat dat ikzelf en en de meeste mensen meestal er van uitgaan dat dingen wel goed komen.

[00:04:54]

Ja dat je niet kan leven de hele dag, denkend aan alles wat er niet goed zou kunnen gaan. Nu ja, met dat gevoel stapte ik eigenlijk ook op die boot. En uhm. Het gekke is dat je met een vliegtuig maatschappijen dan sorry vliegtuigmaatschappijen dan nog wel gaat checken. Of is dit een veilige? Uhm, airline en luchtvaartmaatschappij alleen met BOTA? Ja, ik had eigenlijk helemaal niet echt het idee dat dat mis zou kunnen gaan. En ja, ik ben gewoon op die boot gestapt zonder er ook maar over na te denken.

[00:05:27]

Ja. Over welke zee waren jullie aan het varen van waar? Daar waar ging? De trip ging van het eiland Lombok naar Flores en we gingen over de Florus See.

[00:05:38]

Ja ja, een hele mooie zee. Daar heb ik veel verhalen over gehoord. Ja, dat zijn sommige stukken heel diep en sommigen helemaal niet diep. Ja, dat was ook een beetje de reden waarom ik die euh ja, die tocht ging maken. Ik had net mijn duim proved gehaald en ik had gehoord dat je daar heel mooi kon snorkelen en mooie duiken kon maken. Uhm. Dus ja, ik had me een hele mooie trip voorgesteld. Ja, verschillende eilanden bezoeken.

[00:06:01]

En euh ja, mooie afsluiting van die van die reis in Indonesië.

[00:06:06]

Op een zeker ogenblik gebeurt er iets. Een in een klap een dreun, want de boot vaart eigenlijk op een soort koraalrif. Klopt ja. Wat was het eerste moment dat je doorhad dat dat er iets geks gebeurde na? Dat was echter pas aan het eind van die eerste dag en toen was er een keiharde knal dat we opeens op dat Riphagen gevaren. En ik keek echt over die reling heen en ik zag gewoon dat het water maar een meter hoog stond en keek gewoon recht op dat koraal.

[00:06:34]

En op dat moment vond ik dat eigenlijk vrij bijzonder dat dat kon gebeuren en begonnen me af te vragen hoe. Hoe Gaia in godsnaam kon dat gebeuren? En heeft die bemanning enig idee hoe deze vaarroutes lopen? En euh ja, hoe we precies moeten varen is toen altijd wel een beetje een ja euh. Onbestemd gevoel van o ja, klopt het wel helemaal? En voelde ik me niet helemaal veilig? Je beschrijft het als een als een stekend gevoel ter hoogte van je navel.

[00:07:02]

Ja, een fysieke reactie van onheil. Ja, een soort intuïtief gevoel. Intuïtief gevaar was erg. Ja ja, dus ik kon niet echt misschien helemaal verklaren. Uhm. Maar dat er toch iets in mijn buik zei is toch bijzonder raar dat dit gebeurt. En euh ja, klopt dit wel? En gaat het goed? De komende dagen? Ja, hoe reageerde de andere passagiers toen? Ja, eigenlijk anders dan hoe ik reageerde? Iedereen was vrij laconiek en best wel aan het lachen.

[00:07:33]

Foto's maken, familie op de hoogte brengen van wat er was gebeurd en ik dacht van jij euh, ik ga ik. Ik zag eigenlijk pas meer bezorgd en meer bezorgd over de uren en de dagen die zouden volgen. Van gaat het wel goed dat nu een soort van op die eerste dag gebeurt en kon daar eigenlijk meer minder om lachen dan dan de rest van de groep dat deed?

[00:07:54]

De rest van de groep, dat waren ook allemaal toeristen, voornamelijk zoals jij.

[00:07:58]

Ja ja, verschillende nationaliteiten en de meesten die reist in koppels. Of en dat het twee vrienden van elkaar waren. En ik was dan de enige samen met een Fransman. Dat wij alleen op die boot waren gestopt. Dat deed de bemanning nadat ze op het koraalrif waren ge gestuit. Na die uhm is die stelde ons eigenlijk gerust van. Er komt wel goed en niks aan de hand gebeurt elke dag. Nee, dat niet omdat het niet waren. En nee, ze doken ook nog het water in.

[00:08:24]

Ging een beetje om die boot heen. Zwemmen met snorkel zijn. Weet je eigenlijk onprofessioneel kijken van de helft om er nog goed uitzag? Maar het bleek geen schade te zijn en we zouden weer verder kunnen. Ja, en dat deden we ook.

[00:08:36]

Waren mensen geneigd die geruststelling te geloven. Want zoals je het nu vertelt, want niemand was eigenlijk bezorgd. Nog steeds niet. Nee. Nee, het was was zoals na het gebeurde gewoon en werd een beetje om gelachen. En we gingen weer door. En omdat iedereen eigenlijk op die manier daarmee omging, had ik na. Was ik na een uur ook alweer vergeten en dacht ik ook na prima gaan we door was, was het ongeruste gevoel daarna helemaal verdwenen.

[00:09:04]

Uhm, nou, eigenlijk wel. Tot na die nacht en die dag daarna ook. Ja, hij was wel verdwenen. Tot eigenlijk die nacht of die avond de radar het onstuimig werd en euh ja, onrustig op het water. Toen kreeg ik dat weer, maar die eerste uren en dag daarna was het gingen we gewoon weer gezellig verder. Zoals je denkt dat het goed gaat.

[00:09:28]

Nou ja, ok, dat is een klap geweest. En de boot doet het nog en we gaan verder. Ja, je zegt daarna wel het onstuimig. Wat? Wat was bij jou het gevoel dat de boot misschien niet helemaal in orde was? Wat was het eerste signaal dat er misschien iets mis zou zijn?

[00:09:45]

Nou, dat was die tweede avond en toen denk ik dat ik rond een uur of acht naar bovendek ben gegaan om daar te gaan slapen als om vijf. Zeeziek de hele dag dus, dacht ik. Ik ga wel slapen en ik hoop dat ik me morgen wat beter voel. En. Een paar uur later kwam de reizende groep ook naar boven en die die ging gewoon echt met zo'n groot kabaal over die golven en die stuiterde echt gewoon over de golven heen en van golf naar golf en golf.

[00:10:11]

En uhm was zo onrustig. En niemand die kon ook eigenlijk mijn ogen dichtdoen of überhaupt slapen en tussendoor een keer een raampje uit. En toen dacht ik wel. Is dit normaal? Weet je dat het hier zo tekeer gaat? En kunnen we alsjeblieft niet wat rustiger varen? En dat het zo onstuimig was in die golven, zo hoog waren we echt over die golven heen stootten. Toen dacht ik wel echt van ja, klopt dit wel? En tegelijkertijd werd ik ook weer gerustgesteld door een paar Spanjaarden die na een Spanjaard die naast me lag en die zei van net als zijn op open zee.

[00:10:43]

Ik weet ook niet of het helemaal normaal is, maar het enige wat we nu kunnen doen is ja, maar proberen een beetje te slapen en dat de morgen weer oké is. Die proberen wij gerust te stellen. Ja, aardig bedoeld, maar dat was eigenlijk wel reden om ongerust te zijn. Ja, en op dat moment dat ik weer had onderbuikgevoel ook dat ik me gewoon niet. Ik vertrouwde het niet. Toen heb ik mijn reddingsvest ook aangetrokken om iets van veiligheid te voelen ofzo.

[00:11:11]

Een heel verstandige move eigenlijk om je reddingsvest aan te doen. Ja, iets wat dan in zo'n groep raar lijkt. Aanstellerig misschien? Overdreven nerveus? Ja ja. En dat rijbewijs is maar, maar wel verstandig. Ja. En dat reddingsvest had ik die eerste dag gepakt omdat drie varen gevaren, samen met een koppel uit Nieuw-Zeeland. Die hadden mij dat gegeven en die hadden die gevonden zijn van de Elz. Leg deze maar naast je bed neer als dat er veiliger gevoel geeft.

[00:11:39]

En dat gaf mag hij veiliger gevoel. Uhm. En tijdens die tweede avond toen zo onstuimig was. Toen dacht ik Jerk trekt dit vest gewoon aan. Ja, voelde niet goed. Het is goed om eigenwijs te zijn. Wat was het moment dat het echt mis ging? Dat De Mol de motor opeens uitvielen? En dat was even tien seconden soort van opluchting van oh. We gaan eindelijk wat rustiger varen. En uhm ja, we gaan het rustiger aandoen doen.

[00:12:05]

We krijgen wat rust. En toen, een halve minuut later, toen kwam de gids naar boven trappetje op. En die maakt ons duidelijk van euh, iedereen wakker worden en reddingsvesten aan. Er zit een gat in een bootje maken. Water. Waar bevonden jullie je toen? Op dat moment lagen allemaal boven. Bedek kleine man trosjes naast elkaar en daar waren we aan het slapen. En waar was de boot? A uhm was. We hadden toen 16 uur lang te gaan tot we het eiland Komodo zouden bereiken.

[00:12:34]

Ja dus echt open. C niks te zien. Geen land in zicht. Gewoon in the middle of nowhere, in the middle of nowhere. Ja. En de boot maakt water. Wat doe je dan? Je zit op een boot en de boot maakt water. Wat op dat moment was ik echt? Toen ik hoorde van deze boot is nu aan het zinken. Dacht we kwam ik in overleef modus terecht.

[00:12:55]

Dat had je meteen door water maken betekent zinken. Dat was voor jou duidelijk dat iemand die steeds die maakte gewoon meteen heel duidelijk. Van een quévy zijn er een zinken. We maken water. En jullie moeten nu naar beneden komen is paniek. En op dat moment dacht ik ja waarom ik in een soort van overleef modus terecht en gingen wij gedachten meteen van ok. Wat moet ik nu doen? Hoe komen we uit deze situatie en pakten allemaal onze mobiele telefoons?

[00:13:20]

Noodnummers Bella waar niemand die had bereik. Dus we konden gewoon geen alarm slaan. En toen dacht ik dan moet ik nu naar de bemanning toe kijken of zij mensen kunnen alarmeren als ik echt soort van de trappetje afgeprint naar onze gids toegelopen van ja Sallie, kan je. Heb je mensen bereikt? Komt de redding? En toen maakte hij ook meteen duidelijk van nee sorry, maar kan niemand bereiken.

[00:13:43]

Dus niemand wist waar jullie waren. Jullie lag in de open zee, de boot was aan het zinken. Ja, je had de reddingsvesten om. Het was. Het was donker aanneem. Je zag je zag ook veilinghamer. Niks? Nee. Had de bemanning een plan? Nee. En de bemanning bestond uit vijf mensen. En alleen de gids sprak Engels. Uhm. En die wa wa was bij hun eigenlijk ook paniek en bezorgdheid. En niet zonder ook een beetje met de handen in het haar van.

[00:14:09]

Hoe gaan we dit oplossen? Geen idee. Die hadden niet echt een plan, maar me ook niet echt de leiding was echt uiteindelijk dat wij als toeristen echt de leiding namen, ook over de bemanning van wat gaan we nu doen? Dacht je toen op dat moment aan de mogelijkheid dat je zou kunnen sterven? Dat moment dat ik doorhad dat er geen alarm geslagen kon worden. Toen dacht ik verder gaat nu gewoon een einde komen. Dit is het gewoon.

[00:14:36]

Hoe ga ik dit ooit overleven? Als er echt zag er geen optie hoe. Daaruit zou kunnen komen. In je boek beschrijft je dat je dat je eigenlijk een aantal best wel rationele dingen doet. Dat je denkt ik moet nu heel veel water drinken, zodat ik in dat zoute water straks niet zal hydrateren, nu niet zou uitdrogen. Dat is opmerkelijk helder gedacht. Je deed een trui aan onder je reddingsvest, want je dacht ik zou onderkoeld kunnen raken.

[00:15:04]

Ik moet wat steviger aankleden voordat ik het water raak. Dus je wist eigenlijk al dat water. Dat is mijn volgende plek. Daar ga ik terechtkomen. Uhu. Dan is de kunst om dat zo lang mogelijk uit te stellen, zodat je zo kort mogelijk in koud water komt te liggen, ja, hoelang heb je dat volgehouden? Niet zolang een uurtje of een verders op een moment dat ik doorhad van kunnen geen alarm slaan. Toen was meteen ook knoop.

[00:15:31]

En hoe gaan we dat gat in die boot dichten? Want hoe kunnen we hier blijven drijven? En dat was echt Metena geknal. Dat er zoveel water naar binnenstromen dat het gewoon doordat het gewoon onmogelijk was. En toen was het eigenlijk wachten tot het moment zou komen dat we in zee geslagen zouden worden. En ik had verwacht dat het langer zou duren. En uhm, ik denk dat het uiteindelijk een half uur tot een uur heeft geduurd. En dan kwam er eigenlijk een hele onvoorspelbare vloedgolf en die smeten zich met volle kracht opeens van die van die boot af en kwamen in het water te liggen.

[00:16:01]

Was er toen sprake van paniek onder de passagiers?

[00:16:05]

Uhm ja, wel even kortstondig moment van paniek en vooral gewoon euh. Dat uitte zich. Dat was dan was dat dan gillen? Krijsen? Nee, het is het meest acute moment van het hele ongeluk geweest. En we komen opeens een vloedgolf die boot binnen, waardoor iedereen van die boot werd afgespoeld en gesmeten en we allemaal in de zee terechtkwamen in die kolkende oceaan. En dat is voor mij ook eigenlijk de meest angstige moment geweest dat ik dacht van een ik wist gewoon ik zag geen uitweg meer.

[00:16:34]

Ik werd er onder het wateroppervlak gezogen en start van een kredyt. Is het dan weet je, zo ga ik waarschijnlijk onder, zo verdrink ik. En opeens kwam er weer boven boven water. En uhm ja, was het de koppen tellen? Zijn we er nog allemaal? En op zich was het wat ik me van kan herinneren. Niet echt dat het waar was. Was het vrij rustig. Niet dat mensen heel erg in paniek waren, maar wel heel erg in shock van Wow.

[00:17:03]

We liggen nu in nu in zee, zijn van die boot af.

[00:17:07]

Ja, da's niet wat je verwacht wanneer je aanmeert op een boot. Het is niet wat je wat je denkt als je hem een reisje gaat maken. Dat je in die Sesil absoluut wilt eindigen. Nee, maar dan? Dan lig je met z'n allen in een donkere zee, ergens midden in een kolkende oceaan. Ja, zonder dat iemand gealarmeerd is. Het is donker. Ja, hoe koud was het water precies denk je?

[00:17:30]

Nee, ik denk dat het rond de 26 graden is geweest en dat ze uiteindelijk wel de redding geweest. Want in de Noordzee was ze binnen een halfuur ten onder waar schaars is.

[00:17:37]

Ja ja. Nu en dan wat? Wat doe je dan? Hij op dat moment. Was het? Ja, we lagen te midden van die nacht en die in die zwarte oceaan. En allereerst dachten we moeten zo snel mogelijk bij die grote boot weg, want die gaat straks naar onder. Dat heeft een enorme zuigende kracht en we moeten bij die grote boot weg dat er één heel klein reddingsboot je waar zes personen in konden en na een tijdje toen dacht ervan.

[00:18:08]

Want de grote boot die zinkende was die was van hout bleef eigenlijk nog soort van met het balkon en dak boven water drijven. En toen nog. Vjja is wel een plek waar er misschien nog soort van kunnen schuilen en ons staande kunnen houden en dat we niet in het koude water de hele tijd hoeven te zitten. Zo zijn we eigenlijk met die groep en dat kleine reddingsboten weer teruggegaan naar die zinkende boot. We hebben de hele nacht aan de helft van de mensen in dat kleine reddingsboten en de ander op het dak van die zinkende boot.

[00:18:37]

De rest zwemmend in het water en dat afwisselend om elkaar droog te houden. Hoe lang mogelijk precies? En wachten, wachten, wachten. Het lijkt van je je je vaste grond, een zinkende boot, want daar ben je droog. Ja, dat was het. Tegelijk weet je dit wordt op een zeker ogenblik een soort draaikolk naar beneden als die zinkt en die zal ons meenemen. Nu dus. Dus je bent alert. Je hebt een kleine reddingsboten, maar dat past niet iedereen in.

[00:19:03]

Nee, dus daar zouden mensen zich ook aan de buitenkant vast van het bootje. Hoe gaan die vergaderingen dan over al die beslissingen die je net noemt? Blijven bij het zinkende schip gaan we weg?

[00:19:14]

Ja, wij waren eigenlijk vrij snel overeen dat dit het beste was om bij het zinkende schip te blijven omdat die zo langzaam onderging dat we dachten van nee. We kunnen hier in ieder geval nog droog staan. Maar was dat echt zo? Ons de beurt argumenteren en een rationeel bediscussiëren waren wel een paar toeristen, die echter al de leiding namen en andere die luisterden wat meer aan. Ze had wel verschillende soort van roder dan in de groep. Uhm ja, maar op dat moment waren er wel over eens dat we het best als groep bij elkaar konden blijven en dat er voor iedereen ook moesten knokken.

[00:19:49]

Want in het aller begin toen waren we even de bemanning kwijt en toen zij toen. Zij hadden zich namelijk in de mast van de zinkende boot gehesen. En wij gingen op dat moment met het reddingsboten van die grote boot af. En toen hebben we al gezegd net teruggaan naar die bemanning, want zijn met een groep 25 mensen bij elkaar en we moeten ook hun helpen. Uhm, dus op dat moment hadden we wel heel erg sterk. Die uhm ja, overtuiging dat we bij elkaar moesten blijven als groep en toch ook wel bij die bij die grote boot moesten blijven.

[00:20:18]

Dan zouden we ook meer zichtbaar zijn in zo'n grote oceaan. Dat mocht er toch help hulp komen. Als er dan ja waar mogelijk beter gezien zouden worden. Dit was waarschijnlijk de langste nacht van je leven. Euh. Misschien waren er hele leuke nachten die langer duurde, dat hoop ik eigenlijk voor je maar. Ja, het was in ieder geval moet zeggen omdat er door gebeurde zoveel. Dat zit ook al op een andere manier. Geen duurder natuurlijk. Duurder, echt, onwijs lang en wel.

[00:20:49]

Ik was echt heel erg aan een toeleven naar het moment dat die zon zou opkomen dan je wat er van houdt. Ik had het zo ontzettend koud en dat was echt eigenlijk het allerergste wat ik vond. Gewoon die kou en al die golven die over me heen kwamen. Niet wind en dat vocht. En ja, dat was echt. Dat vond ik echt super. Ja, gewoon heel heftig en verschrikkelijk. Uhm. Dus ja, ja, echt de langste nacht van mijn leven en tegelijkertijd gebeurden zoveel dingen dat die uren ook wel snel gingen.

[00:21:19]

En toen kwam de zon op. Ineens is het licht.

[00:21:22]

Ja, maar wat zag je ons echt gewoon een wijze opluchting dat überhaupt de zon opkwam weet je en dacht oh gaat gaat de warmte tegemoet en wat zonnestralen kan eindelijk warm worden. En ik werd echt omgeven door een gigantische bak met oceaan met water. En toen keek de andere kant op en zag ik op één soort van een schim een schaduw van een eiland. En toen nog eens van land. En ik had gewoon echt verwacht dat ik alleen maar water zou zien.

[00:21:47]

En toen zag ik opeens land heel klein. Een soort stipje na was nog best wel best wel groot. Ik zag echter gebergten ook echt gewoon een top dat uit de tijd dat water oprees waarvan duidelijk was dat het ver weg was.

[00:22:01]

Ja, kon je, kon je inschatten hoe ver weg dat dan was? Nee, enig idee?

[00:22:06]

Nee, die vraag heb ik ook echt nooit echt soorten van daar een antwoord op gehad. De bemanning zei dat het vijf à zes uur varen was. Fout varen? Ja. Maar ja, in hoeverre wist de bemanning dat? Weet je wat waarschijnlijk ook een ruwe schatting, maar het was wel duidelijk dat het gewoon echt een gigantische afstand was om te overbruggen. Ja, je zag gewoon een schim. Weet je dat niet iets van bomen dat je van elkaar kon onderscheiden of iets anders was?

[00:22:32]

Gewoon echt een ja, een grijsgroene waas.

[00:22:35]

Je vulkaaneiland moest het zijn eiland? Ja onbewoond wisten bemanning. Ja, jouw eerste naging was we gaan er zwemmen. Dat wat we moeten doen zwemmen hè?

[00:22:46]

Ik dacht gewoon een land weet je hoop. Ik moet het wel uit het water en we worden er niet gered. Niemand weet dat hier aan het zinken zijn. En ja, dan moet ik. Dan moet ik naar dat eiland toe. Ja, hoe dacht de rest erover na die, die waren er eigenlijk niets. Stonden daar niet achter. Die zeiden ook meteen Van der Elst. Ze heeft geen zin om naar dat eiland toe te gaan, want die stroming, die staat van het eiland af wat veel te ver weg.

[00:23:10]

Gaan we niet halen. Kan je veel beter hier blijven als groep op het water bij de grote boot. En euh. Het heeft geen zin om naar dat eiland toe te gaan.

[00:23:19]

De grote boot voelde als zekerheid, maar die was aan het zinken was. Ja, dus dat gaf mij ook weer echt heel veel valse veiligheid eigenlijk. Ja ja. En ik wist gewoon dat die boot onder zou gaan voordat we die tweede nacht in zouden moeten. En ik had gewoon echt die nacht. Die vond ik zo heftig en verschrikkelijk dat ik dacht en kat, een tweede nacht ging gewoon niet overleven. Je dacht nu heb ik nog kracht. Als ik ga zwemmen moet ik het nu doen?

[00:23:43]

Aan het begin van de dag met zoveel mogelijk zon voordat ik helemaal ben uitgeput en verlamd. Nu maak ik nog een kans. Ja, we hebben we het nog niet gehad over haaien die die komen ook voor in de ja Florus. Ja, schrijf je daar toen over gedacht?

[00:23:58]

Heb ik ja en die flitsen zijn door mijn hoofd gegaan. Alleen ik wilde het gewoon niet weten. En waar we hadden allemaal snorkel ze ook. Sommigen die keken onder het wateroppervlak. Maar ik dacht ik zou niet weten wat er onder meer zwemt. En ik heb er geen invloed op. En of het nou gaan zwemmen of bij die boot blijft. Ja, het overkomt je of je o t overkomt. Je overkomt je niet.

[00:24:20]

Ja, dat was even niet een afweging. Haaien of geen haai? Nee, dat maakt ook niet uit of je aan het zwemmen bent of niet, denk ik dan. Je zei me we hadden beloofd als groep bij elkaar te blijven. Dat hebben jullie uiteindelijk niet gedaan he? Jij bent een van degenen geweest die dacht wegwezen hier, lol gaan zwemmen. Ik had best wel veel onvrede die in die ochtend, want de wilde raad als groep bij elkaar blijven.

[00:24:44]

Dat was het eigenlijk soort van het allerbelangrijkste. Alleen toen die zon opkwam en dat eiland kwam, was er een tweede optie dat we ook konden zwemmen. Ruzie. Enige optie die we hadden. Er kwam een nieuwe optie bij en ik vond dat we dan ook wel overwogen met elkaars werd tot een beslissing moesten komen als we als groep bij elkaar blijven en de meerderheid wil zwemmen. En dan moeten we nu maar gewoon met z'n allen gaan zwemmen en alleen daar werd niet naar geluisterd.

[00:25:09]

En hoe erg ik ook probeerde die anderen te overtuigen van de Qube gaan zwemmen naar dat eiland. Of laten we in ieder geval dit met elkaar bespreken. Uhm, en ja, op dat moment werd er niet naar mij geluisterd. En toen dacht ik ook van nee. Weet je als ik die groep niet in beweging kan brengen en niemand wil deed of. Ja, een groot deel wilde het niet. Ja dan uiteindelijk. Dan moet ik toch naar mijn eigen gevoel luisteren en doen wat mijn gevoel mij verteld te doen.

[00:25:37]

Jouw instinct, jouw overlevingstocht, mechanismen. Daar kan je eigenlijk vanalles over zeggen die jouw keus hadden fataal kunnen aflopen. Je had natuurlijk prima onderweg door een haai opgegeten kunnen worden of uitgeput geraakt, of of verdrinken in een golf. Hmm, we weten achteraf dat je er nog bent, want je zit hier nu. Maar dat kon je toen niet weten. Nee joh, je had een voordeel boven de andere dat je dat je alleen was. Je hoeft er niet rekening te houden met de afwegingen van een vriendin of een partner.

[00:26:08]

Mhu, je kon gewoon gaan. Ja ja, op dat moment was het wel eigenlijk heel heftig dat ik alleen was en dat ik. Iedereen was echt als koppeltjes bij elkaar en ik was daar waar alleen en ik wilde. Ja, ik mis het soort van steun je alleen als ik terugdenk denk van ik heb wel alles voor mezelf kunnen afwegen en datgene kunnen doen wat voor mij het beste was en beste voelde. En heb ik geen rekening gehouden met een vriendin die misschien iets anders wilde dan ik?

[00:26:35]

En hoe was ik dan daarmee omgegaan?

[00:26:37]

En ineens ben je aan het zwemmen? Ja, hoe voelt het om dan onder weg te gaan bij die schijnzekerheid van van een zinkende boot met een heel klein streepje land ergens in de verte waarvan je niet weet hoe ver het is? Nee, in een uur in een ruwe zee die je niet gunstig gezind is om. Gek genoeg was dat heel bevrijdend. En als je iets deed omdat je iets in handen had. Ja, en ik was gewoon weg, ook bij die groep en weg uit die onrust.

[00:27:03]

En die meningsverschillen waren echt niet meer zo goed tegen kon. En ik kon nu mijn gedachten verzetten en ik kon mijn focus op het zwemmen. Ik had die beslissing gemaakt en ik ging gewoon. Ja, hoelang heb je gezwommen? Weet het niet exact waar we zijn? In de ochtend zijn we weg gezwommen en vlak voor zonsondergang hebben we uiteindelijk het eiland gehaald, is haar schatting dat het acht uur is geweest. Acht uur non-stop zwemmen? Ja, in de zon dus.

[00:27:30]

Dus je moet ook gruwelijk verbrand zijn geworden. Was ik ook. Ja ja. En op dat moment was het eigenlijk heel fijn dat ik die warmte op mijn gezicht kreeg en wilde ik zo veel mogelijk in de zon kijken om maar iets van warm te blijven. Alleen ja, de ochtend erna. Toen had ik echt blaren op het gehele gezicht en volledig verbrand.

[00:27:48]

Hoe kan het dat je niet verkrampt bent geraakt en kopje onder bent gegaan? Nee, ik denk gewoon dat je het was, zo'n extreme situatie. En het kwam echt gewoon op leven en dood nadat je lichaam dan in een bepaalde trance komt en in de mode is dat je opeens zoveel adrenaline ook hebt. En en maar gaat Margareth. En dat lichaam, dat houdt wel gewoon niet op. En uhm, tot op zekere hoogte natuurlijk alleen. Uhm. Ja.

[00:28:21]

Ik op een moment dat ik echt dat land voelde en op dat eiland was aangekomen, toen voelde ik echt dat mijn benen gigantisch in de krant waren en pijn deden. Maar tijdens het zwemmen voelde ik dat niet. Tot ineens voor je land, ja. Ja, het was echt zo opgelucht dat ik uit het water was. Ik had echt die nacht eigenlijk net ook al zei dat vond ik zo verschrikkelijk en ik had gewoon echt. Ik zag hun tweede nacht.

[00:28:45]

Wilde ik gewoon niet nog een nacht in zee over o ja, doorbrengen. Ik was zo opgelucht dat ik gewoon land het zand onder mijn voeten haalt. En die zee is ook zo onvoorspelbaar. Je hebt geen invloed op een zo krachtig en ja, daar was ik gewoon uit. Je was samen met een. Een Nieuw-Zeelandse vrouw op de ochtend eiland die haar vriend of echtgenoot had achtergelaten bij de boot. Ja, die waren uit elkaar gegaan, in wezen voor dat moment mhu.

[00:29:13]

Dat moet voor haar ontzettend verontrustend zijn geweest om ons alleen te zijn. Ja ja, dus tijdens het zwemmen wil zij ook echt de hele tijd toch wel met haar man bezig met een partner en euh, ook moment dat op dat eiland aankwam. Ik zag ga ik de hele tijd in zee en turen is Ishida en county. Euh ja zie IRCAM en t is gewoon een soort van vlaag gebeurd dat zij elkaar uit het oog zijn verloren. Uhm. Maar ja, dat speelt natuurlijk de hele tijd warhoofd.

[00:29:40]

En waar is hij?

[00:29:41]

Ja, jullie kwamen aan op een onbewoond eiland. Op het eerste gezicht zonder zoetwater zon, zonder bewoners die we zouden kunnen redden. Dit had ook nog een film kunnen worden dat jullie daar weken zouden. De rest van je leven zouden zitten zwaaiend met een vlaggetje en er kwam nooit iemand langs. Het eerste wat je dan nodig hebt is water om te overleven. Jullie deden je kleren uit, want die waren doorweekt. Nu en dan loop je daar ineens uitgedroogd naakt over een onbewoond eiland.

[00:30:13]

En toen zag je zwijnen. Klopt, en het. Het knappe is dat je meteen dacht zwijnen is zoetwater, we zijn gered. Nu. Tamelijk intelligent gedacht lukt het om meteen dat water te vinden? Nee, nee, dit is uhm. We zijn even op zoek gegaan naar water, terwijl we heel klein oppervlakkig plasje gevonden met ujja wat wat vers water. Alleen was eigenlijk bijna alles er gewoon nihil. En toen hebben we nog even verder gezocht. Ofwel groter ja van waterplas konden vinden, dan konden we niet vinden.

[00:30:48]

En op dat moment begon het ook echt al te schemeren en werd het donker en was een potpourri liberals best wel oneffen. Dat we ook zeiden van misschien is het beter om nu onze rust te pakken en dat we morgen weer verder gaan zoeken.

[00:31:01]

Maar jullie waren uitgedroogd. Je had het acht uur gezwommen. Het is er gloeiend heet. Ja. Hoe hebben we dat opgelost? En nee. Vlak voordat we eigenlijk gingen slapen, gingen rusten. Toen hebben we beiden onze urine opgevangen in ugja, een aangespoelde lege waterfles. En dat hebben we uiteindelijk gedronken. Ja. Bij gebrek aan iets anders. Ja, je moet wel, ja ja en op dat moment was er echt toch wel geruststelling. Al moeten nog soort van plassen dat ik weet dat we niet nog helemaal zijn uitgedroogd.

[00:31:34]

En uhm ja, dat het toen zeiden van ja, we kunnen dit nu weggooien. Maar we kunnen het ook drinken om toch vocht binnen te krijgen. Want op dat moment wisten we niet of er meer water op dat eiland was waar het in ieder geval was.

[00:31:49]

Is dat niet giftig en ongezond en moest je niet? Moest je niet braken? Nee. En ik denk ook dat het echt al afhangt van het uiteindelijk wel ja uitgedroogde Albaanse hoor. Helder de urine nog is of niet en belde het idee dat we dat voor ons nog wel konden drinken. Tot we daar nog Voeght uit konden krijgen in plaats van dat het ons zou euh ja, de andere kant op zou werken. Toch een geluk dat er zo veel petfles in de zeeën drijven eigenlijk op dat moment.

[00:32:16]

Ja nee, bij de plastic soep. Ja evenwel. Ja. En toen kwam er uiteindelijk een. Een jacht langs gevaren. Een dag later klopt ja ja, dat zoals in de nacht op het eiland geslapen. En toen in de vroege ochtend toekwam waar opeens een boot voorbij varen, zijn we echt met onze reddingsvest en zo gek gaan zwaaien en proberen die aandacht te krijgen. Nee, na de jacht, die ging door en door en door en toen was niet meer zichtbaar.

[00:32:45]

Uhm is op dat moment hetzelfde soort van alle hoop. En dan weer is het een beetje uit je handen werd geleefd. We moesten weer door. Weer overleven. En toen ben ik uhm, die ochtend weer verder naar water gaan zoeken wat ik uiteindelijk heb gevonden. En was ze eigenlijk domme mensen? Ook echt super trol zijn? Euh. Ik was even op. Dom was er. Op dat moment was ik alleen maar even weg van die Nieuw-Zeelandse vrouw en zij zou bij de kust gaan wachten.

[00:33:11]

Ik was echt super trots dat ik water had gevonden. Ik wil er vol trots. Met die fles weer teruggelopen naar haar kant, weer opnieuw lege flessen gevuld en een moment dat ik terugliep naar haar met die waterflessen. Toen kwam opeens diezelfde boot in de ochtend voorbij was gevaren. Die kwam weer terug varen. Maar dit keer kwam die ja' op mij af. Gevaren? Ja, en kon ik de aandacht trekken. Toen waren jullie gered, toen we gered.

[00:33:34]

Ja. Wanneer ben je erachter gekomen? Hoe weet hoe het de andere vergaan is die bij mij de boot achterbleef? En zij zijn die. Zondag ochtend zijn we gered en horen we die zondag avond dat de rest van de groep ook was gered? Ja. En in eerste instantie horen we dat eigenlijk iedereen er ook ook was. Ja, hoe zijn die gered? Die zijn door een vissersboot die langs is. Jaren waren zijn zij opgemerkt. En euh ja, gered.

[00:34:06]

En het leek even alsof iedereen het had gered. Maar later kwam je erachter dat er toch mensen zijn gestorven. Ja ja, dus ruim nadat wij zijn gaan zwemmen. 2 3 uur nadat hij zijn vertrokken zijn nog twee Spanjaarden euh. Ook gaan zwemmen omdat die na wacht bij die grote boot ook. Uiteindelijk dacht ver we gaan ook zwemmen. Je want blijf hier niet wachten en zij zijn nooit meer teruggevonden. Te laat gaan zwemmen. Waarschijnlijk denk ik al te vermoeid of of in het duister terechtgekomen.

[00:34:36]

Precies? Ja ja, geen antwoord op ja je voor wie dit in de inschakelt.

[00:34:42]

Els Fischer-Z tegenover mij. Zij zou chirurg worden was zo het plan. En ze? Ze leed schipbreuk en inmiddels triatleet. Het verhaal gaat verder. Je wordt worden opgevangen door de ambassade. Ja, je wordt verzorgd in een in een ziekenhuis. Je komt terug bij je familie. Iedereen is blij je weer te zien. Ampersand sta je de pers te woord, zonder dat je daar misschien al helemaal mentaal klaar voor was om ineens een soort statement te geven. En dan ineens zit je weer thuis.

[00:35:13]

Heb je dit meegemaakt? In hoeverre heb je eigenlijk trauma gehad hiervan of op een andere manier last?

[00:35:21]

Nee, ik heb eigenlijk denk ik nog echt weken en maanden toch nog in die overleven modus gezeten. En dat ik echt nog het gevoel had dat ik ja moest overleven ook weer in het leven waarin ik daarvoor leefde en eigenlijk mijn normale leven een collegebanken. En dat ik heel erg nog hyper alert was en heel erg gefocust op alles wat er omheen gebeurde. En tegelijkertijd ook een beetje nog een soort van trance was. Dat mensen heel moeilijk contact met mij konden maken, dat ik heel vlak was in mijn emoties en ik deed dat wat ik moest doen.

[00:35:53]

En voor de rest ik eigenlijk niet zoveel aandacht wat er omheen gebeurde. Het ging allemaal langs me heen en ik voel me ook echt wel heel vervreemd in die in in die oude wereld van me. Dat ik echter van wat doe ik hier nog? Weet je, want ik had twee dagen lang gedacht dat daar een einde zou komen aan mijn leven en dat niets terug zou komen en Cauchon niet begrijpen dat ik er nog was en dat ik zou doodgaan. Opeens ging mijn leven weer door.

[00:36:19]

Soort reserve plaatsen die je kregen. Ja, zag je ook overal gevaar? Na niet overal, maar wel meer gevaar dan wat ik daarvoor zag. Soms zat ik in de trein en had ik het gevoel mijn kleine rem dat we opeens aan de noodrem gingen, dat er iets gebeurde met die trein of dat ik voor een stoplicht stond en dat ik dacht dat er een auto daar zou crashen ofzo dat een ongeluk zou ontstaan. Van die kleine, ja, de grote.

[00:36:49]

De grote wending in jouw leven is dat je uiteindelijk professioneel sporter bent. Nu ja, dat ben je geworden. En het lijkt zo voor de hand om onder Swords verband te zoeken tussen iemand die heeft moeten zwemmen voor haar leven en iemand die voor de kost zwemt om tussen de wedstrijd die toen vaarde of zwom.

[00:37:09]

Want hij mag geen wedstrijd was en dat je nu wedstrijden zwemt hem. En in je boek ging ik het ook een beetje zo lezen dat als je vertelt over de wedstrijden die je zwemt. Ja, dat ik dat ging koppelen aan aan aan nadat Vulkaaneiland toe zwemmen. Ja, dat het dat ik dat ergens vergeleek hem dacht ik. Zo spannend zal het nooit meer worden. Ook al heb je de wereldkampioen op je hielen, zo spannend zal het nooit meer worden.

[00:37:32]

Dat zal in ieder geval nooit meer gaan over leven of dood. Dat hoop ik. Dat hoop ik. Maar is er een verband tussen die overstap en de ramp na?

[00:37:41]

Ik denk wel dat er een bepaalde een bepaald verband zit tussen de races die ik nu doe en dat wat ik heb meegemaakt. En dat het na die races die ik dus ook gewoon zo'n eigenlijk uitputtingsslag op je lichaam en ook op je geest omdat het echt 9 à 10 uur lang gefocust zijn, geconcentreerd zijn blijven ze volhouden, doorzetten om maar naar de finishlijn toe te komen.

[00:38:06]

Leef op aarde Aline. Is het eigenlijk op zo'n moment? Ja. Terwijl je net zei dat je na de ramp helemaal niet meer tot rust kwam, dat hij uit Gallina kennelijk nog steeds door je lijf gierde, beter na dato hem dan klopt. Ja, hoe is dat gegaan? Die overstap? Wat was van mening dat bij hem begon te dagen? Ik wil helemaal geen chirurg meer worden.

[00:38:28]

Ik wilde eigenlijk nog steeds heel graag chirurg worden. Alleen ik kwam in aanraking met die sport en hoorde over de arm en wedstrijden die ik ja nu doel. En ik vond het zo bizar die afstanden dat ik erg dacht van hoe in godsnaam wegen. En hoe kan je in godsnaam zo'n race finishen? En wat voor mensen doen dit wel niet? Zelfs gewoon onmenselijk. En toen ben ik filmpjes gaan kijken van die races en ik zag achttien mensen erover dat parcour heengaan.

[00:38:57]

En gewoon die met volle overgave zo'n ray's razen en op moment van Venise wat van ontlading daarbij kwam kijken of ik echt dagvan. Als ik dit zou kunnen weet je van Mol en uhm wat dit is. Het is volgens mij één van de meest extreme dingen die je kunt doen. Ik noem dat in de inleiding eerst een oneindige lange afstand zwemmen, dan een nog veel oneindige afstand fietsen en dan als je denkt dat het allemaal gehad. Om nog even een marathon achteraf.

[00:39:26]

Ja ja. En ik had dus heel erg van ja. Ik wilde het gewoon zo graag kunnen en zo graag zo'n race kunnen finishen. Dat ik dacht ik ga gewoon hier naartoe trainen. En toen merkte ik terwijl ik aan het trainen was en die eerst Dreezen had gedaan, dan Tucker ja, eigenlijk onwijs goed en was een enorm talent voor had. En ik vond vooral onwijs leuk en had er zoveel plezier uit en passie voor. En toen dacht ik van haar als ik nu deze kans krijg om hier en verder te ontwikkelen, dan grijp ik hem nu gewoon in.

[00:39:57]

Hoe mooi chirurgie en dat medici die medische wereld ook vind, ik wilde het gewoon proberen. En ik kan alleen maar spijt van krijgen als ik het niet heb gedaan. En probeer dat maar gewoon. Kijk maar waar je gaat komen.

[00:40:08]

Dan was je relatief denk ik laat om nog professioneel sporten te worden. Ik was zesentwintig toen mijn eerste race deed. Ja, was dat een handicap? Nee, met de triatlon was gelukkig een sport dat je eigenlijk op latere leeftijd juist in die sport bloeit. En omdat een duursporters. Ja precies. Ja ja, dus je hebt echt het uithoudingsvermogen en die kilometers nodig om die hardheid ook in spieren te krijgen om daarin goed te worden. Ja dus. De piek leeftijd ligt dan ook rond naar 35 en 30.

[00:40:40]

Ja. Hoe is dat gegaan dat je uiteindelijk professional bent bent geworden? Hoe werkt zoiets? Moet je dan iemand bellen? Van Rooy Ik wil een professioneel sporter worden of moet je een toelating doen? Hoe werkt het? Die eerste race gedaan in de zomer van 2017 was het in Zwitserland. En je hebt dan de amateurs die tegen elkaar reizen en het professionele veld. En voor mij was trouwens, want ik wil gewoon die race finishen, want dat was gewoon wat ik heel graag wilde.

[00:41:11]

En je hoeft er niet eerste te worden als je maar gewoon het einde haalt. Dat wilde ik gewoon. Ja ja, want dat was gewoon mijn droom om zo in zo'n race te kunnen finishen. Alleen toen werk eerste bij die amateurs. En euh, eigenlijk kwam ik ook midden in het proefveld over die streep en in die maanden nadat ik aan die zijn toetreden was. Toen had iedereen om mij heen en ik zelf ook wel door dat het eigenlijk heel goed ging en krulbol progressie maakte.

[00:41:37]

En dat resultaat bij die race was groot. En op dat moment heb ik ja bij de Nederlandse Triathlon Bond een proef status aangevraagd. En die kreeg ik eigenlijk vrij snel, omdat ze zagen dat het goed was wat ik deed. Dat het werkte.

[00:41:54]

En nu? Nu heb je ook een meerdere sponsorcontracten. Ja, en en je traint voor een deel in Australië, voor een deel in Oostenrijk, voor een deel in Nederland. Ja, ik sla vast nog een plek over, maar volgens mij is dit het ongeveer. En hoeveel wedstrijden doe je per jaar gemiddeld? Na de afgelopen jaren natuurlijk weinig geweest, maar die twee jaren ervoor heb ik vijf, ongeveer vijf volledige triatlons gedaan. Is de hele triatlons en dan nog misschien vijf halve triatlons, dus dan zit je op ongeveer tien races per jaar.

[00:42:28]

Ja. Onvoorstelbaar hoe gaat het eigenlijk als je dat moet doen, want je moet dus eerst zwemmen en dan echt een flinke flinke wedstrijd flinke afstand. Ja, dan kom je uit het water. Geen tijd er moeten zijn. Nee, je gaat in een natte pak de fiets op. Dat lijkt me helemaal geen lekker gevoel. Nee, uhm ja.

[00:42:50]

Nee het is gewoon zoals het is weten. Het gaat allemaal om tijdens je. Als je iets droogijs aan gaat trekken, dan heb je nog geen tijd. Heb je geen tijd voor je schoenen en die zitten ook al op de fiets geklikt. Steensoorten op je fiets kan springen. Meteen die schoenen in een nieuw soort van die schoenen vastmaken. Dus doe je allemaal op de fiets. En dan? Ondertussen heb je allemaal belletjes in je pak. Soort van suiker dat je tijdens de race zelf kan voeden.

[00:43:14]

Euh. En die calorieën maar kan winnen nemen. En euh ja, dan na het fietsen er zo snel mogelijk fietsen af naar het fietsen gaan.

[00:43:21]

Dat is 180 kilometer verder. Ja ja, heb je al de hele dag erop zitten. En dan? En dan komt nog die marathon 42 kilometer lang starten.

[00:43:31]

Ja, en dan gaat het ook echt eigenlijk pas na 30 kilometer van die marathon. Dan gaat het erom beginnen.

[00:43:37]

Want dan ja, dan ben je echt helemaal uitgeput. Ja, en dan moet je nog twaalf kilometer. Ja, dat is zeg maar.

[00:43:45]

En als je dan niet goed voor jezelf hebt gezorgd op zo'n dag, dan ga je kan je die wedstrijd gewoon verliezen en dan kan je nog een half uur voorlopen op de nummer twee. Maar als je dan tegen de muur loopt, dan kan je niet zo ja niet finishen. Of euh ja, maar wat doe je dan bij jezelf mentaal op?

[00:44:02]

Om niet te zeggen. Ik zie een bankje, ik ga liggen of om niet op te geven, om om dat lichaam fit te houden ook al. Ook al ben je uitgeput.

[00:44:11]

Jij bent toch wel heel erg in het proces. Ben ik dan zelf bezig? Dus als ik aan het zwemmen bijna een focus op dat moment heel erg op het zwemmen. Wat moet ik nu doen? Want op dit moment belangrijk om dit onderdeel? Euh ja euh. Te volbrengen. En dan met fietsen. Denkt niet van ook. Ik stapt op de fiets over nog 180 kilometer is echt van hé. Eerst tien kilometer op deze kilometer blijven focussen. Over tien minuten.

[00:44:33]

Dan neem ik weer mijn voeding als shit. Nu dwalen mijn gedrag gedachten even af. Het moet nu weer terug naar een fiets en op die weg kijken. En heel erg gefocust op wat ik op dat moment doe niet denken. Ik ga straks nog een marathon lopen, dus je gedachten gewoon houden waar ze moeten zijn. Ja, je gedachten niet laten meanderen. Nee, hm. Vaak is het zo'n. Dat dat de hindernissen in je in je hoofd zitten, hoorde ik laatst iemand zeggen dat die fysieke hindernissen lijken groot.

[00:45:03]

Praktische problemen lijken groot, maar het is uiteindelijk de horizon die je ergens in je hoofd hebt gesteld. Ja, de mogelijkheid nadert.

[00:45:11]

Dat vind ik wel mooi. Ook aan deze race dat. Fysiek zijn we allemaal super fit. Natuurlijk hebt echt wel euh, bepaalde tegenstanders die fysiek echt nog sterker zijn en fysiek voordeel hebben. Uiteindelijk is die mentale weerbaarheid en kracht in zo'n belangrijke en ook wel bepalende factor in zo'n race. Uhm, totdat er een heel belangrijk onderdeel is van van dit RESA en euh ja, cruciaal ook is eigenlijk de mentale kracht is belangrijker. Misschien nog wel dan fit zijn, want fit zijn we allemaal.

[00:45:48]

Als we daaraan meedoen. Na belangrijkers weet ik niet, maar het is wel echt een heel belangrijk ja onder componenten ja. En toen was je aan aan het zwemmen in. In Maastricht las ik in in een stuk in de Volkskrant. Ja, en toen kwam je heel even uit het water om je vriendinnen club te knuffelen en ging je daarna snel weer het water in. En dat was denk ik vlak voor de finishlijn. Als je dat bedoelde. Ja ja, ja, dat was, maar dan was je aan het lopen.

[00:46:19]

Het was lopend. Precies. Ja ja, dus toen had ik nog. Euh ja. Ik ging hier gewoon daar weer naar Maastricht. Ik dacht ik heb genoeg tijd om even mijn vriendinnen te knuffelen voordat ik zag dat er gewandeld. Dat die nummer twee nog lieten aankomen en die hadden mij gewoon de hele dag daar aangemoedigd. Weet jij? En die stonden daar tien meter voor de finish te wachten. Ik kan nu over de finish lopen, maar zij hebben daar gewoon hele tijd voor mij gestaan.

[00:46:42]

Die tijd maakt me niet uit. Ik ga deze race gewoon winnen. Geef ze gewoon een heus Kveta.

[00:46:46]

Zo nog een vernedering van degene achter je dat dat je dan nog tijd hebt om iedereen te groeten voordat je de finish overgaat. Ja, maar het geeft ook aan dat dat dat je vriendinnen ontzettend belangrijk voor je zijn. Dat zijn ze ook absoluut. En dat ze ook echt. Waarom denk ik ook veel goed staande kan houden in die sport dat ik van hen echt die oneindige supporten krijgen. En ben nu best wel veel alleen en veel aan het reizen. En euh ja Léonie bestaan alleen.

[00:47:11]

Zij zijn er altijd op de achtergrond en zullen we altijd even een berichtje sturen van Els. We zijn er voor jij en euh, voor altijd weet je. En dat gewoon. Geef me heel veel kracht, want je zijn het. Ik heb. Ik heb een dik etmaal gedacht dat ik zou sterven. Wat dit het was dat mijn leven daar ophield? Ja, ergens in Florence. Hmm, koud en eenzaam. En dan ineens heb je zo'n heel stuk leven nog voor voor de boeg.

[00:47:36]

Weet je wat je cadeau hebt gekregen? Maakt dat verschil dat je dat je de dood hebt gezien? Nee, ik denk wel dat ik echt het leven nog een stuk meer ben gaan waarderen en met vriendinnen dat we beiden misschien tot het besef zijn gekomen van wel. Hoe mooi en dierbaar is onze vriendschap en hoe erg moeten we daar van genieten? En elke keer gewoon een moment pakken. En voor mezelf ook heel erg van. Echter heel erg met de dag leven en kansen grijpen en gewoon leven.

[00:48:07]

En euh ja, gewoon durf te leven. Vandaar ook dat je de moed had om prof sporter te worden en niet gewoon het gebaande pad te kiezen. Denk ik wel dat je was ingeslagen. Nu je je wil ook eens soort ambassadeur zijn voor fitheid? Ja, maar je bent een ambassadeur voor fitheid, want je bent fitter dan menig ander omdat je dat je deze sport doet. Maar maar hoe ze? Hoe zie je dat voor je? Wat? Wat?

[00:48:30]

Wat zou je daarin willen betekenen? Nee, ik ben het te leuk.

[00:48:33]

Ik heb die medische achtergrond en uhm. Ik vind het nog steeds een hele mooie wereld en ik hoef niet direct meer iets in de patiënten. Zorg 1 op 1 te doen. Alleen ik vind het heel erg toch belangrijk dat we een jaar een actieve en gezonde samenleving hebben omdat ik gewoon zie ook dat op moment dat als we actief en fit zijn, dat we zoveel beter in ons vel zitten. We zijn allemaal een stuk gelukkiger en we voelen ons veel beter.

[00:49:00]

Dat ik iedereen eigenlijk dat ook gun, weet je om je op die manier te voelen. En het is gewoon even uit soort van soort van je vaste en misschien patroon komen dat jij geen uhm ja, misschien iets van sportief in je leven hebt. Is dat echt? Daarin staat dat geen verandering daarin moet brengen. Alleen als je jezelf 30 minuten per dag ook maar iets actief doet en dat elke dag doet structureel. Dan geloof ik gewoon echt in dat we ons allemaal een stuk beter voelen en gelukkiger en daarmee ook ja, vele aandoeningen aandoeningen kunnen voorkomen.

[00:49:37]

In plaats van dat ik uiteindelijk als arts ziekte ga behandelen. Dat is misschien ook wel de grote les van van de Covic pandemie van van 2020. Zorg dat je gezond blijft, het ging allemaal over gezondheid. En als je bij de dokter komt, ben je over het algemeen eigenlijk te laat. Ja, precies. Gezondheid bereik je niet bij de dokter. Nee. Hoeselt In Australië, want, want daar moet je toch wel wat meer een fitte cultuur dan?

[00:50:02]

Ja, het is daar echter die hele actieve levensstijl gezien. Een mooie vinding daar dat iedereen al in loopt al en in eigenlijk actieve en sportieve kleding rond en is heel normaal daar op je hardloopschoenen gewoon buiten Europa en voorafgaand aan het werk een stukje te wandelen of hard te lopen te fietsen. En euh, echt het buitenleven ook. En het weer is er natuurlijk ook naar alleen. Zelfs hier in Nederland dan Risoul kan het regenen en is het alsnog bevrijdend om even in de regen en in de natuur hard te lopen.

[00:50:36]

En ik geloofde ook echt in dat we zoveel prikkels nu van beeldschermen en telefoons en na allemaal ja euh ja toch op prikkels. En dat is gewoon af en toe heel even fijn is om naar buiten te gaan en dat even niet te hebben en dan op die manier ook toch tot rust te komen terwijl je iets actief aan het doen bent. Het zou makkelijk eentje van zichzelf om dat in te bouwen. Even bewegen in je dag. Ja, en waarom hebben we in Nederland dat we een pauze hebben in een kantine en dat we wel gaan zitten achter hun tafel?

[00:51:06]

Waarom is dat eigenlijk een boterhammen eten? Ja? Waarom gaan we niet gewoon wandelend een boterham eten? Lekker buiten. Maar wat ze nu eigenlijk? Want allez allez, natuurlijk alles anders, Dvorkovitsj. Maar wat is nu eigenlijk je volgende? Moment je volgende wedstrijd, heb je daar al zicht op een. En hoe zit het nu met je tevreden dat we in de zomer weer aan de start kunnen staan van verschillende races en dat de situatie hopelijk is gekalmeerd en beter is?

[00:51:34]

Uhm, en de grootste wedstrijd voor ons. Dat is Hawaï. En uhm, die vindt altijd elk jaar in oktober plaats. Daar moet je voor kwalificeren. Ik zou me heel graag voor die wedstrijd weer kwalificeren dit jaar. Uhm, ik verwacht dat de komende maanden ja, dat het belangrijk is om nog niet te gek te doen met trainingen. En ja, een beetje die rust nog te houden. En dan in de zomer hoop ik weer een beetje te kunnen opbouwen naar een race.

[00:52:01]

Dat betekent dat je weer op reis gaat, dat je het land weer gaat verlaten. Ja, we hebben we toch niet gehad over je familie? Nee of over je Urus en of je over je broer? Ja, hoe vinden ze dat eigenlijk? Dat je dat je nu zoveel wegberm van. Want zij hebben dat natuurlijk ook allemaal doorstaan. Jouw avontuur? Ja, wat was het eerste moment dat je hem kon vertellen? Wat jij had meegemaakt vond al die tijd dat je in water lag of op het vulkaaneiland zat, of zelfs de reis terug naar het vasteland.

[00:52:30]

Had je geen contact mee? Ouders hopen dat zij doordat er misschien iets aan de hand was. Gelukkig niet. Nee dus. Ik heb al contact met hun gehad voordat zij wisten dat hun boot was gezonken en dat ze van mij ook uiteindelijk heel fijn geweest dat zijn nooit die onzekerheid hebben gehad. Tot ze wisten dat hun boot was gezonken en dat ik daar nog niet was.

[00:52:50]

Ze wist dat je een bootreis ging maken, maar zat nog niet op teletekst ofzo gezien. Boot gezonken? Nee nee niet nee. En ik had toen al gealarmeerd voordat ze ja die persberichten zagen.

[00:53:01]

En toen we. Wat was hun reactie? Want dan stuur je zo'n bericht. Ongeloof. Echt van hoe in godsnaam?

[00:53:07]

Euh ja, hoe dat?

[00:53:10]

Dat was gebeurd en of het goed met me ging en of ze iets voor iets voor me konden betekenen. En euh ja, ik was er nog. Weet je dat ook vooral van hoe je bent er nog? Ja. En toen je dan machteloos staan, weet je waar in Nederland als in Indonesië en dan weer gewoon liefst. Tuurlijk ga je je dochter helpen daarvoor meer zijn. Uhm, maar ja, ze konden tegelijkertijd ook weer niet zoveel doen. En uiteindelijk kwam jij vrij snel naar Nederland terug.

[00:53:38]

Nu. Zij stonden op Schiphol. De studie die deurtjes die gaanman opende. Ben je voorbij de strenge douane?

[00:53:45]

Ja, ja, en toen stonden zij daar samen met mijn broer ook. En euh, ja, want vriendinnen en er was natuurlijk echt onwijs mooi. Weet je dat ik gewoon hun weer allemaal in de armen kon sluiten en we er gewoon nog waren? Ja wa, wat zei die jullie toen tegen elkaar? Weet je dat nog? Nee en meer denk ik echter ook van mijn ouders van och ogen dat de kroon wat ik al toverwereld, wat mij was overkomen weten en vooral een heel erg bij mij mee of voor mij voelen hoe heftig dat voor mij hadden moeten zijn en dat ze zich heel erg daarin ook probeerden te verplaatsen en tegelijkertijd o.

[00:54:26]

Hij woont er nog en je bent weer met ons zijn. Ja. Vinden ze het nu moeilijker om je elke keer weer los te laten als je weer naar Australië?

[00:54:35]

Genk Wel moeilijker en ik denk stiekem dat het voor mijn ouders. Euh ja. Soms denk ik nog wel dat het misschien wel heftiger ook voor hun is geweest dan uiteindelijk voor mij. Ik ben ook gewoon weer doorgegaan en zij hebben gewoon ja hun dochter bijna verloren. Weet jij en. Euh ja, gewoon bij hun kind verloren. En dat het wel moeilijk is af en toe. Dat was ik dan weer. Euh ja, met mijn koffers daar naar Schiphol toe ga dan ze me weer moeten laten gaan.

[00:55:02]

Maar tegelijkertijd en dat vind ik ook wel heel mooi. Dat waardeer ik ook heel erg. Dat zij zien dat ik nu hun passie achterna ga en echt datgene doen wat ik graag wil. Dat ze me dat ook heel erg gunnen. Euh ja, ze toch maar weggaan. Inderdaad is men toch al weer gaan geloven dat het wel weer goed komt.

[00:55:19]

Ze is hier de andere schipbreukelingen nog, maar er waren nog vier andere Nederlanders die ook op die boot zaten. En uhm ja, die zie ik nog wel. Euh geregeld. Ja en dat is ook echt iets. We kennen elkaar maar d'Alger alleen het is nu zo dierbaar en en bijzonder wat we hebben. En we hebben hetzelfde meegemaakt en het begrijpen elkaar gewoon. Ja, het voelt alsof jullie elkaar veel intenser kennen. Ja, tijd dan in werkelijkheid het geval is.

[00:55:46]

Ja. Ja, klopt. Nu zijn er nu dingen die je niet meer zou doen, die je vroeger wel zou doen is is het gevaar aanwezig in je leven?

[00:55:55]

Hmm nee.

[00:55:57]

Kan het eigenlijk eerder omdraaien dat er nu dingen in mijn leven zijn die ik wel ga doen? Wel ja zal doen die ik eerder misschien niet zou doen.

[00:56:04]

Best heeft je niet geremd, maar juist geactiveerd word je heel veel gegeven eigenlijk.

[00:56:08]

Ja, dat heeft misschien toch te maken met met het besef van sterfelijkheid van tijdelijkheid nu. Ja, ja, dat denk ik ook ja, wat je met je zei net iets van je kan alleen spijt krijgen van de dingen die je niet doet. Ja ja, dat geloof ik echt en probeer het maar gewoon nu. Wat kan er verkeerd gaan? We zien altijd gevaren. Weet je maar wat voor gevaar is er eigenlijk? En op dat moment was het natuurlijk erg nat en een gevaar.

[00:56:37]

Wat ik ben tegengekomen. Maar heel vaak zien wij denkbeeldige gevaren die er helemaal niet zijn. En als er wel gevaar is, dan doen we de lacherig over. En als er geen gevaar is, laten we ons vastbinden voor denkbeeldige gevaren. Ach misschien wel ja. Interessante gedachten. Het boek is verschenen. Staat ook al in de bestsellerslijst Sinten. Sinds deze week. Ja, gefeliciteerd ermee. Els Visser. Geen zee te hoog over hoe ik een schipbreuk overleefde en de beste triatleet van Nederland werd.

[00:57:09]

Dank je wel. Het was leuk om met je te praten en ik wens je heel veel succes met de sport, met het leven en alles daarbij. Dankjewel. Dank je wel ja. En zo meteen op NPO Radio 1. Mis podcast met Micha Blok. Dit was nooit meer slapen. Graag weer tot morgen die nacht.