Happy Scribe Logo

Transcript

Proofread by 0 readers
Proofread
[00:00:05]

Dit is de podcast van VPRO Zomergasten. Hier hoor je het hele gesprek zoals het gevoerd is op de televisie de fragmenten Fatra voor je samen, zodat je kunt horen wat je niet ziet. Nass My Worrall is columnist, theatermaker en actrice. Ze stond van Amsterdam tot New York op het podium met de taboedoorbrekende voorstelling Gesluierde Monologen en ze maakte samen met haar moeder de zeer bijzondere voorstelling Niet Meer Zonder Jou. Yasmine is ook een veelgevraagd columnist en ze zoekt in haar werk steeds naar hoe je je kunt verhouden tot andersdenkenden zonder jezelf te verloochenen.

[00:01:00]

Of dat nu haar traditioneel Turkse familieleden zijn of mensen met totaal andere politieke of maatschappelijke ideeën dan zijzelf vooral werd geboren in Hengelo, in een traditioneel Turks gezin. Toen ze zes jaar was, werd ze naar Turkije gestuurd, naar haar opa en oma, die in een klein dorpje aan zee woonde in een lemen huisje. Na vier jaar keerde ze terug in Hengelo, waar haar moeder naar SMI wilde uithuwelijken aan de zoon van vrienden. Ze weigerde, koos voor de kunstacademie en ging op kamers.

[00:01:38]

Ze trouwde en scheidde van een Nederlandse man met wie ze twee dochters kreeg. Naomi Oral neemt geen blad voor de mond en probeert de ander, hoe radicaal anders ook, niet alleen te begrijpen, maar ook te accepteren. Haar interview met Pim Fortuyn werd op 5 mei 2002, de dag voordat hij werd vermoord, uitgezonden. Als onderdeel van de wijk Safari's van het theatergezelschap Adelheid en Zina woonde ze twee weken lang bij. Nikki, een aanhanger van Geert Wilders.

[00:02:13]

Janine Abbring in gesprek met NOS mi Bram. Meer welkom. Fijn dat je er bent. En laat ik even beginnen met de vraag hoe het met je moeder is, want je hebt een heftige week achter de rug. Je moeder krijgt een TIA. Hoe is het nu met haar? Heel goed. Gelukkig. Ja, het is ook een. Het is de vrouw van het paard. Mijn moeder heel goed, ik ik. Diezelfde avond stond ik aan haar bed en s nachts in Almelo in het ziekenhuis.

[00:02:50]

En toen zei ze al want ik ga volgend jaar een voorstelling met haar maken. Toen zei ze. Nou, dat kon niet zo goed praten nu. Maar ik ga wel meedoen hoor. Dan ga ik wel een liedje zingen. Zo is er nu wel weer thuis. Ja, ze mocht. Ze mocht na twee nachtjes naar huis. Gelukkig. Ja, ik vraag natuurlijk ook omdat inderdaad de vrouw op het paard je jouw moeder en ja, in alle lagen van jouw werk heel belangrijk is.

[00:03:16]

Dus ongetwijfeld vanavond nog wel euh, hier en daar tevoorschijn zal komen ter sprake zou komen. Mag ik nog iets zeggen? We beginnen. Ik heb iets voor je meegenomen en dan begin je mee. Ja, ik begin er mee omdat aan de ene kant. Het is heel Turks om als je ergens aankomt om iets kleins mee te nemen uit je hart. Ik heb dit zelf gemaakt. Is een boom voor je gezicht denkend aan jou omdat ik ook wist dat jij mij dacht op in en vandaag geheel ja.

[00:03:47]

En ik geef wat je van tevoren, omdat ik je wil zeggen dat je niets hoeft te doen om niets te ontvangen en zometeen ook niets hoeft te laten. Ook al krijg je alsjeblieft dankjewel na wat lief ik. Ik ga het omwille van de tijd nu niet uitproberen. Hoewel ik verzekerd ben na hoe het ruikt en hoe het smeert. En misschien dat het eigenlijk nog tijd wordt ook echt. Halfweg een filmpje even. Dankjewel lief. Laten we lekker beginnen.

[00:04:17]

En we gaan beginnen. Euh, door eigenlijk. Euh ja, de archieven in te duiken met het kinderkoor van de Turkse staatsomroep. Wat gaan we zien? We zien verschillende beelden van Atatürk. Het is een nationale feestdag. De oprichting van de republiek wordt gevierd. En je ziet kinderen bij het mausoleum van Atatürk. Euh ja, eigenlijk een kranslegging bijwonen en ook in in de pas lopen naar om eer te bewijzen aan Ataturk, de stichter van de republiek Turkije.

[00:04:50]

En we horen ze een gedicht voordragen. Het kinderkoor van de TRT bejubelt, kan ik wel zeggen Ataturk. We zien sfeerbeelden van Turkije in zwartwit. De zee, een moskee bij zonsopgang. En dan het kinderkoor bij de kranslegging voor Ataturk. Dan zien we nog meer sfeerbeelden, onder meer van Ataturk zelf, van soldaten te paard met de Turkse vlag van drukke steden en velden vol met bloeiende gewassen. Een kinder stem spreekt de stichter en redder van de Turkse natie toe.

[00:05:38]

Vanaf boordschutter Stadium bij Chimki opdoemende FM Portage, Gösta janboel, discussiestuk Jalan rond de Evert-Jan staken.

[00:05:53]

De stam dankt Ataturk voor zijn belangrijke grote en eervolle werk voor deze grootse natie. Ik wilde dit heel graag laten zien omdat ik ben weliswaar in Nederland geboren in Hengelo Overijssel, maar dit is een onderdeel van mijn jeugd. Ik heb hier in Turkije gewoond. Ik heb er ook voor de vlag gestaan en elke middag in de Turkse tv open met het mausoleum van Ataturk en de vlag werd gehesen en Turks volkslied waarvan je zegt dat je tiende woonde in Turkije, dus ook als klein meisje.

[00:06:37]

Eigenlijk is het ook echt. Dit heb jij staan doen. Ook dat jouw defilés en na voordragen heb ik nooit gedaan. Hadden we een soort wedstrijdjes op school? Dat we het meest mooi kon reciteren vanuit het hart. Die mocht dan voorop lopen en zo niet mocht dan Gedichte riskeren. En ik herinner mij nog dat we in de aula Alston aula stonden. En dan zag ik allemaal kinderen hier een soort wedstrijdje doen van wie het mooist. En ik weet nog dat degene die het hardste schreeuwde.

[00:07:12]

Die was het best. Maar welk gevoel roept het bij jou op? Nou uhm, wat ik in Turkije heb gemerkt is dat ook al was ik nog zo klein. En dat was geen bewuste bewust.

[00:07:31]

Iets wat ik bedacht of zo. Maar ik voelde heel duidelijk. Ik ben niet van de groep. Ik ben niet van groepen. Ik hou niet van H. Ik had het gevoel dat de verering van Ataturk. Dat voelde heel onnatuurlijk en dwangmatig. En dat had ik als kind al. Ik herinner me ook dat we naar de tv ging, dus open met de vlag en Turks volkslied. Wat bedoel je met Open Nou? De tv ging aan en na om een uur of 4/5.

[00:08:00]

Had je Borneose pasjes? Jaja, net als overdag was er niks in handen. Tuurlijk. Dus ik noemde dat tv gaat open. En mijn boontjes bij mijn opa en oma en mijn twee neven woonden ook daar. Ook hun ouders zaten ook in Nederland en die gingen op een gegeven moment, bevobbelt opstaan in de houding staan. Toen een volkslied werd ook gewoon op tv. De neefjes ja, en ik lag daar een beetje op de bank te surfen, te wachten.

[00:08:28]

En toen zijn ze calculus je wel ga of staan. Nu zes Bulgaren tegen de euro zeggen opsta heb ik dan toch gedaan? Een beetje voelde ik me een beetje laf, maar toch gedaan om uit angst voor mijn juf. Die was een beetje een surrogaat mama geworden omdat mijn moeder in Nederland zat. Maar was ik hier ook wel zeggen is. Ik wilde heel graag hier mee beginnen, omdat het zo aan de ene kant ook in dat gedicht. Het is een soort loflied natuurlijk.

[00:09:02]

Ja, we zijn nu zoveel verschuldigd. Aan de ene kant wilde ik laten zien. Als je zo opgroeit als kind. Ten eerste hoe lang nog ben je iets verschuldigd aan je voorvaderen? En hoe moeilijk is het om je eigen stem te horen? Als je van jongs af aan te horen krijgt? Dit is goed. Dit is glorieus. Dit is fantastisch als je gedeeld wordt. Ja, min of meer eigenlijk als je daartegen bent. Is dat meteen?

[00:09:35]

Dat snap dan weer kritisch, maar niet alleen kritisch, maar ook een verraad is. Dat mag je niet aankomen. Begrijp het goed dat je bedoelt dat je weerstand zit bij dat groepje. Denken dat we met z'n allen dat moeten vereren en niet zozeer bij de Ataturk verstond of zijn politiek of.

[00:09:54]

Nou ja, allebei natuurlijk, je hebt hele goede dingen ook gebracht en vrouwenrechten, het Latijnse alfabet. Dat soort dingen. Maar het was toch nog een verandering opgelegd van bovenaf. En je hebt geen middenklassen. Had je niet toen? En dan krijg je toch als volk dat je mee moet in de moderniteit. Wat misschien terwijl je zelf misschien bezig bent met brood van morgen? Dus ja, daar heb ik ook mijn vraagtekens bij. Maar ik wil nog één ding zeggen als je het goed doet al een beetje, maar probeer in de aanloop hier naartoe.

[00:10:38]

Toen ik dit wilde laten zien, merkte ik ook dat ik een beetje zenuwachtig was omdat ik dacht oh ja, want wat er gebeurt met dit soort dingen. Uhm, ik als Turkse, Nederlandse. Als je het hebt over als ik het heb over Turkije of Ataturk of Erdogan of wordenvoor, dan krijg je dat eigenlijk iedereen op het puntje van de stoel gaat zitten en gaat kijken wat voor een soort Turk is. Pro of tegen. En ik wil eigenlijk je zeggen mijn leven lang heb ik mijn best gedaan om nergens bij te horen.

[00:11:19]

Alleen bij het nationalisme misschien. Maar als daar weer te veel mensen bij komen, dan ga ik daar ook weer weg.

[00:11:25]

En als ik kritiek heb of dingen onderzoek? Dan is dat niet omdat ik een hekel heb aan niets. Maar dan is dat misschien juist omdat ik er van hou. Omdat ik het wil onderzoeken en het verder wil brengen. Omdat je wil begrijpen. Precies. En als ik kritiek heb op wat betekent het niet dat ik het vogelvrij verklaard? Zullen jij dat helemaal kan afmaken? Dat wil ik even.

[00:11:48]

Het is een heel goed uitgangspunt voor vanavond. Inderdaad, dat we dingen gaan onderzoeken. Dat ik jou ga proberen te begrijpen. Uhm, nog even over die tijd in Turkije, want dat het fascineert me wel. Van je zesde tot je tiende woonde je daar bij je grootouders vertelde je twee neefjes ook zonder ouders. Waarom? Waarom sturen je je ouders jou weer daarnaartoe? Vanuit Hengelo, waar je toch geboren was?

[00:12:15]

Mijn ouders waren gastarbeiders en dat zijn we bijna helemaal vergeten. Maar in die tijd, het was niet de bedoeling dat ze bleven vanuit Nederland. Het was niet de bedoeling van de gastarbeiders om hier te blijven en in die tijd werd dat vaker gedaan. Mensen. Ik ben 51 mensen van mijn generatie die. Naar mijn ouders. Op een gegeven moment was ik een jaar of vijf, zes en mijn voorkeur taal werd Nederlands. Dus mijn ouders dachten over Somethin, praten helemaal geen Teus meer en weet je wat laat zou beginnen op de lagere school?

[00:12:51]

Dan heeft ze dat al gedaan, leert ze ook Turks. Kunnen wij hier keihard werken en dan gaan we terug. Maar ik ging dus naar Turkije en ik verstond dat Turks eigenlijk niet. Het was er bijna niet en het was echt een cultuurschok. En toen ik terugkwam op mijn tiende kon ik geen Nederlands meer. Ik kon alleen maar ja en nee. En lang zal ze leven.

[00:13:11]

Na vier jaar is er in. Als je zo'n jong kind bent is een eeuwigheid natuurlijk ook. En wat voor plek kwam je terecht in een dorpje? Wat doe je door je ogen dicht en wat laat zien ruiken? Het is in mijn herinnering is het altijd zomer. Terwijl zijn hele strenge winters en zomers en ik ruik. De natuur is overweldigend voor vervolgens ook aan een doodlopende straat, dus daar kwamen geen auto's. Ik heb met modder gespeeld, ik ging altijd alleen.

[00:13:45]

Onze straat liep uit. In de olijfboomgaarden ging Genk altijd. Ik was altijd alleen. Je kon altijd in alle groepen derin, maar ook daaruit. Ik speelde vaak alleen en ging ik archeoloog spelen in die olijfboomgaarden en met schildpadjes Hulshorst die dan waren doodgegaan en dan ging dat meenemen naar huis. Maar het was een hele bijzondere tijd omdat ik aan de ene kant heeft getekend om pas kwam ik pas veel later achter. Omdat zonder je ouders opgroeien heeft ervoor gezorgd dat ik als kind heb bedacht.

[00:14:24]

Als mijn ouders mij kunnen verlaten. De mensen die van mij horen te houden, dan kan iedereen dat dus. Ik ga nooit met iemand vertrouwen en dit gaat mij nooit meer gebeuren. En dat heb je niet door laten, zegt hij. Ik kan me best wel slecht binden. Ik sla altijd nummer couverte klaar als ik teveel bent als eerste weg. Maar het heeft ook iemand zelf aanwijzer voordat je wordt afgewezen.

[00:14:53]

Sowieso altijd klaar om weg te gaan. Nooit ergens dat dat soort gedoe. Ik hoorde niet bij hen, maar het was ook geweldig omdat ik als kind. Als je zonder opa en oma waren oud, dus ik was Phil alleen zonder autoriteit ook. Terwijl aan de ene kant op school en daaromheen was het heel erg, zo'n harnas. Maar aan de andere kant. Als ik thuis was en ik ging de straat op. Was ik zonder supervisie en daardoor. Toen ik pas veel later uit huis ging en ik niet meer eigenlijk niet meer wist wie ik was, kon ik teruggrijpen.

[00:15:28]

Op die tijd wist ik dat is authentiek. Dus dat was een hele mooie tijd in een natuur en. Ja, ik kan wel doorgaan, ik weet maar goed, ik kan hier ook nog lang over doorgaan, maar we gaan even naar de Turkse televisie van vandaag. Nu de. Wie is zij? Zij is een. Ze echt een geweldige detect en vanavond verloren gegaan, maar dat doet ze, haalt ze helemaal in seizoen 1. Ze heeft een misdaad show.

[00:16:00]

Dat presenteert ze op tv. Peroxide Blond, altijd een mooi kek jurkje. Slank, knap. Uhm, wat maakt hem? Zij maakt een programma waarin vermissingen moordde. Uhm. Alles wat met criminaliteit, familieruzies, die mensen, die schrijven haar. En dan gaat haar team dat onderzoeken. Die mensen komen op tv. Sommige zaken lopen meerdere afleveringen. Hij heeft zelfs bekentenissen op tv. Achter de schermen, in de pauze van mensen die de moord hebben bekend.

[00:16:44]

Die komen daar. En die de families komen daar. Het is als je wil weten hoe de mensen in Turkije, wat voor waarden en normen en hoe het er echt aan toegaat. Het is ook een depri programma, want je kijkt ernaar. Je wordt gewoon depressief omdat ze best wel heftig is. Mensen zijn verdrietig of ze zijn hen. Maar de meeste mensen op tv zijn ook heel erg opgepoetst. En hier is het gewoon de mensen zelf heel rauw en kunnen daar iets over leren over.

[00:17:18]

Inderdaad, de humor is de waarde, de normen van het huidige Turkije. Man vrouw verhoudingen. Laten we na het fragment gaan kijken. We zien een fragment uit een uitzending waarin een 14 jarig meisje is ontvoerd door een 24 jarige jongen. Ik moet het even uitleggen wat er gebeurt. Heel veel in en in dit fragment. De ouders van het meisje. Die zijn in de studio. Het geluid lijkt op een moment even weg te vallen. Dat is geen technische fout.

[00:17:44]

Ligt niet aan uw televisie. Maar dat komt omdat bij stevige taal op de Turkse televisie wordt het niet weg bliep. Maar dan wordt het gemeengoed. Dus al valt het geluid heel even weg. De vader van de dader is de jongen die het meisje heeft ontvoerd. Die is aan de telefoon. Die zien we niet en de ander spreekt hem vermanend toe.

[00:18:03]

Nobili, het is een Eveline. Ik ben net een weekje. Presentatrice Mugen Angele is een geblondeerde vrouw in een paarse jurk. Zo praat geagiteerd tegen de vader van de 24 jarige jongen die aan de telefoon is. Zeg tegen uw zoon dat hij niks te zoeken heeft bij een meisje van veertien, zegt ze tegen hem. Een dokter moet hem nakijken. Hij moet zich schamen, zegt de vader van het meisje, die samen met zijn vrouw op de bank bij Mugen Apple in de studio zit.

[00:18:40]

In Moskou is in het met een onderwerp over de vader van de 24 jarige man.

[00:18:56]

Die horen we niet, maar hij probeert de ouders van het meisje zwart te maken. Doe niet zo brutaal, zegt Mugen tegen hem. U moet uw excuses aanbieden aan uw zoon van 24, moet trouwen met iemand van 22 en niet van veertien. U neemt een meisje mee alsof het uw eigendom is. De tradities van verloven en iemand om de hand vragen zijn er in het land niet voor niks bij. Het mugen aan de man aan de telefoon toe.

[00:19:28]

Niet zonder Volcán naar nieuwkomers. Die is zo makkelijk. Later bij haar beginnen. Wat vind jij van haar? Ik vind hij geweldig. Want weet je wat zij doet? Zij?

[00:19:49]

Je zou kunnen zeggen dit is. Dit is de moderne, rijke, witte, gestudeerde Turkije, die dan het feodale Turkije vertelt hoe ze moeten leven, wat ze moeten doen. Maar wat zij doet, dat zie je hier dan in dit fragmentjes nog tekort. Maar hoe zij het aanpakt? In dat hele ding is laat het zien hier trouwens ook, want zij flipte even. Zij verbindt zich vanuit haar hart met met de mensen in de studio, met de kijkers en met de mensen voor wie ze werkt.

[00:20:31]

Zij heeft gehuild in de uitzendingen en niet een beetje om kijkers te trekken, maar gewoon omdat ze het niet kan tegenhouden. Ze is er met hart en bloed. En daarnaast buiten. Dit programma is ongekend populair, ook bij miljoenen kijkers. Mijn man en vrouw of ik moet zeggen vrouwen en mannen. En het is ook heel bijzonder hoe zeg maar een. Media werkt in Turkije. Zij roept rustig iedereen op om mensen gewoon op te zoeken. Zij zegt tolken.

[00:21:09]

Zoals hier ook jullie weten vast wie ze zijn. De Halldórsson, Chandor, Mosop. Laat ze het niet maken. U hoeft niks uit te leggen. Anoniem kan ook worden ze opgepakt. En wat er ook gebeurt met al die bijvoorbeeld mensen, vraagt zich soms ook af hoe kan het dat moordenaars vanzelf daar naartoe gaan? Nu is er natuurlijk psychologisch wel willen scheiden moordenaars altijd te willen bekennen, tenzij psychopaat bent. Maar hier is het door de groepsdruk. Stel nou, ze zijn op zoek naar jou en ze kunnen je niet bereiken omdat je denkt ik doe het niet.

[00:21:43]

Ik neem de telefoon niet op, dan gaat zij de week daarna, zegt ze. Nou, we hebben Sony geprobeerd te bereiken. Kan zijn dat je bezig bent als je deze week niet opneemt. Dan moeten we conclusies trekken. Dus je krijgt dure mensen om je heen, kijkt en te weten van hij gaan je toe. Hé, waarom ga je niet naartoe? Wat is er? Dus de mensen die iets op hun kerfstok hebben, die gaan daar ook naartoe.

[00:22:09]

Maar het belangrijkste van haar is eigenlijk dat zij keer op keer op keer bij altijd sagte. Dit is ons voorland. Dit willen we graag. Deze visie willen we nou. Dit is het Turkije van wat. Wat kunnen we leren over het Turkije van nu uit? Uit een programma als dit? Ja. Ontzettend veel onhandig gestuntel, ontzettend veel mensen die elkaar pijn doen. Tradities. Man vrouwverhouding. Heel scheef. Nog steeds natuurlijk. Ik bedoel een kip.

[00:22:45]

Ik heb twee weken geleden een column geschreven over weer een meisje dat vermoord is op een gruwelijke manier in Turkije. Zij zet zich heel erg in. Voor bepaalde dingen gaan we niet meer doen. Er moet gelijkwaardigheid zijn, er zijn regels. Kinderen horen niet te trouwen. Het is ook heel belangrijk dat juist zij zegt op televisie. Een kind van 14. Is een kind. Wat moet een man van 24 met een kind van 14 jaar? Moet niet je.

[00:23:19]

Je moet je kind bij je nemen en zeggen is er iets met jou aan de hand? Dit klopt niet. Dat is de status quo. Dat zou het moeten zijn, schrijft ook. Daarnaast heeft zijn hele stichting opgericht. Heel Turkije kan iedereen leren lezen en schrijven. Vooral vrouwen zetten zich heel erg in voor voor ongeletterde en heeft ook een teken van de teken van liefde. Je kan je kan zien dat. Voor ons is dat gruwelijk, maar het is een database.

[00:23:55]

Stel, je hebt een. Je hebt een kind die misschien weet je of een ouder die dement is of verstandelijk gehandicapt is en die loopt vaak weg of worden. Waar kan je gewoon een cijfer laten tatoeëren? En dan? En zo zijn er ook heel veel mensen teruggevonden zodat invoeren. En dan zie je die persoon bellen. Deze persoon heet zus en zo woont daar en daar.

[00:24:28]

Ik merkte ook wel een soort van ambivalentie toen ik hier naar keek, want het is wel echt een Paul vrouw. En jij zegt natuurlijk dingen. Ze zegt echt waar het op staat. En aan de andere kant voelt het ook natuurlijk wel als een soort soort ordinair volk tribunaal. Bijna weet je, je wil niet dat Linda de Mol dit gaat doen op SBS6. Moorden oplossen voor jij die andere ambivalentie ook? Ja, het is. Ik begrijp wat je bedoelt, maar dat is bezien vanuit ons hier.

[00:25:01]

We hebben een goed werkend rechtssysteem. Dat is er in Turkije ook Moody's overbelast en soms werkt die niet naar behoren. Ik las vandaag ook weer op weg hiernaartoe. Vrouwen 22 jaar mishandeld. Na man opgepakt. Allemaal bewijzen en dingen. En dan is hij toch op vrije voeten gesteld? Ja, want de dingen lopen mis of wat dan ook. Er is heel veel te doen, dus het is lelijk en het is het verdient niet de schoonheidsprijs. En het is ook zou je kunnen zeggen zeg maar een beetje ja.

[00:25:39]

Jerry Springer. We hadden vroeger dan madam echt wel heel effectief. Ik kon hem die net aanhaalde. Heb ik gelezen natuurlijk over de moord op een jonge vrouw, gepleegd door een bekende van haar. Heel actueel natuurlijk, ook vanwege de eerste Boehoe. Conventie, het Europees verdrag over het aanpakken van geweld tegen vrouwen. Ik heb een stukje uit de kolom gehaald. Ik kan eigenlijk voorlezen, maar wil jij? Want jij kan het waarschijnlijk beter voorlezen dan je.

[00:26:16]

Draagt de Kolles voor elke dag? Misschien wil jij je dit hele stuk? Slim zelf ook hebben gedaan? Gelukkig maar, dat kon je stukjes hé.

[00:26:33]

Zelf kom ik bijvoorbeeld uit een lange lijn van vrouwen die ten tijde van het Ottomaanse Rijk niet eens in de boeken werden meegeteld. Mannen wel. Anderen vrouwen die met elke teug moedermelk van geknecht. De vrouwen die hen zijn voorgegaan, leerde dat ze zich moesten bedekken, niet tot last zijn, onzichtbaar zijn schuld die zich met elke druppel melk dieper in het lichaam nestelt. De stilste vrouw is de mooiste vrouw. Ook nu wordt na deze moord in het maatschappelijke debat de verantwoordelijkheid bij haar gelegd.

[00:27:09]

De vrouw, de moeder, want zij is de bron. Zij baart de potentiële daders van de toekomst. Goed geschreven, maar wat je wat ik er uit opmaken is dat inderdaad de vrouw zowel slachtoffer is, maar ook als schuldige wordt aangewezen op verantwoordelijke verantwoordelijkheid. Wordt ook bij de vrouwen gelegd. Ja, precies, want zij is de bronnen. Zijn voedt het kind op. En helemaal in Turkije. Moeders zijn ongelooflijk belangrijk. Hebben we ook een echt een hele belangrijke rol?

[00:27:48]

En hoe ouder naar het gezin wordt gekeken? De vader moet zorgen voor het gezin blabla. Maar eigenlijk als het misgaat met een gezin is het de schuld van de vrouw. Want de vrouw moet de kinderen in het gareel houden. Haar man haar opvoeden, in het gareel houden en alles runnen. Zij is. Zij is echt de Pillar en dus ook de potentiële moordenaar. Inderdaad. Nou ja, precies. En ik heb in deze kolom gezegd. Ne.

[00:28:27]

Mijn en onze verantwoordelijkheid is dat ik mijn waarden moet herstellen, dat ik mijn ereschuld van me af moet schudden en mezelf op mezelf moet heroveren en mijn stem moet vinden, maar het niet moet gebruiken om te bedelen of om te beschuldigen.

[00:28:46]

Gewoon omdat ik leuke dingen wil doen in het leven en de man die gaat over zijn mannelijkheid. En hij moet zichzelf en andere mannen corrigeren als die mannelijkheid en die kracht en macht wordt misbruikt. Hij moet invulling geven aan zijn mannelijkheid. En die zin de mooiste vrouw is, een stilste vrouw is de mooiste vrouw. Ze gaat bij mij niet op.

[00:29:17]

Stilste vrouw is de mooiste, heftigere, heel heftig dus ook. Ik heb daar geen soort van. Wat voel je dan? Euh, krijg je weerstand? Ja, ja, ja. Ja ja, ja ja. Heb je naar distilleert gestreefd? Een jammerlijk mislukt. Heel erg. Maar ik heb ook gestreefd naar Sitta of wat dan kan. Ik kan ik dan niet zozeer de mooiste, maar in ieder geval de meest de. De vrouw die dan eindelijk dit krijgt waar je trots op kunt zijn ouders.

[00:30:00]

De Netflix serie Massalia is over een CIA agenten die het onderzoek naar een mysterieuze Jezus figuur die door heel veel mensen wordt gezien als de nieuwe Messias en de CIA denkt. Ik weet het nog net niet. Kan ook een oplichter zijn. Uhm ja, de nieuwe Messias een woest aantrekkelijk zijn? Of is dat de reden dat je de serie mogen? Heymann? Ik vond het zo jammer. Ik heb een behind the scenes gesprek met hem gezien. Zo erg dat ik nooit raad.

[00:30:33]

Ik iedereen of je het leuk vindt. Wat die kort haar en dan praat je gewoon, denk je. Jammer. Hij is echt geweldig knap.

[00:30:42]

Natuurlijk al gaan kijken naar een scène uit de tweede aflevering van deze serie, waarin de hoofdpersoon Almaci oftewel Messias, een toespraak houdt op de Tempelberg in het oude Jeruzalem. De gouden koepel van de moskee op de achtergrond. Mensen maken foto's met hun telefoontjes. Als Almaci de trap op klimt en zijn selfie sticks en livestreams van de man met het lange zwarte haar op de trap. Hij zegt dat de tijden van verdeeldheid voorbij moeten zijn. Wie van jullie heeft echt gedaan wat God van je gevraagd heeft?

[00:31:25]

Zegt hij. Wie van jullie durft naar voren te stappen en zijn ziel te laten wegen, stapt naar voren. Het wegen zal beginnen. Niemand uit het toegestroomde publiek stapt naar voren. Dan loopt er een kind naar voren, eerst eentje en dan aarzelend nog. De politie valt in met mitrailleurs en beveelt de Messias zijn handen in de lucht te steken. De Valter Schot, een jongetje, wordt geraakt en lijkt te sterven, maar na een handoplegging door Al-Masry blijkt hij ongedeerd te zijn.

[00:32:03]

Er is bijna geen bloed meer en de jongen staat op. Hij houdt een kogel omhoog. Het is een wonder, wordt er gezegd. Matias gaat over Voor Jou. De serie gaat wat mij betreft over het wakker worden voor de kracht die hier zit en het systeem waar we allemaal in zitten en hoe hoe snel wij macht uit handen geven. De regering of het geloof dit of dat. En hoe snel je als een soort kikker in de pan zo denkt nou ja, ik.

[00:32:48]

Je wacht op redding van vanbuiten en dit is dan de letterlijke Jezus die terugkeert op aarde. Tenminste als moet je dan wel zien of het wel waar is of niet? Ehm, maar wat hij continu doet is. Herinner je je eigen kracht? Sta op en wijs de angst af en wijs. Of wat waarvoor je staat en word wakker en sta op. In dit stuk wat ik zo mooi aan vind. Het is natuurlijk een Tempelberg en het is een veilige plek voor drie grote wereld religies.

[00:33:26]

En uhm. Je kan worden gewogen. Wie stapte naar voren? Het oordeel. Het is weer een kind die naar voren stapt en hij staat daarna weer op. Er is leven na het oordeel. Er is leven na gewogen worden. Er is leven na verbannen worden. Er is leven naar na hem afgeschreven zijn. Er is leven na vorige week. Twitter? Hier zeker. En dan zijn er mensen gaan zeggen. En dan daarna weer. Zelfs leven en werkkracht gaat het over dan ook.

[00:34:17]

Bedoel je dat? Nee, want wat ik hier zo mooi aan vind is natuurlijk hij zegt toch iets heel moois. Hij zegt de geschiedenis is ten einde. Dus als je wat hij daarmee bedoelt wat ik eruit haal is. Als je bereid bent jezelf in de spiegel aan te kijken. En te denken Ook tot nu toe was ik in oorlog, want verdeeldheid in deze trappen die horen. Die verdeeldheid moet nu klaar zijn. En dat was een geschiedenis. Oorlog was geschiedenis, verdeeldheid was geschiedenis.

[00:34:56]

Als je nu naar voren stapt en durft te zeggen dit ben ik met al mijn zondes. Alle goede dingen die ik heb gedaan. Maar dit ben ik. Een mens met alle fouten en alle goeie dingen. En ik durf doorgelicht te worden. Dan houdt de strijd op. De geschiedenis is weg en dan pas begint het nieuwe leven. Dat zegt het mij. Daar geloof ik in. Waarom zou je dat zo aan die gedachte? Omdat het eigenlijk raakt aan.

[00:35:30]

Mijn lievelingseten. De waarheid zal je bevrijden. Hoe heerlijk is het? De dood doden en ook schaamte en schuld. En alles mag hoe. Was een opluchting als je uiteindelijk daar komt op een punt waarop je kan denken. Ja, ja, ik heb dit gedaan. Dat was slecht of fout. Ik heb dat gedaan, maar ik ben aan het mensen. Ik probeer een werkwoord is een werkwoord en op het moment dat je dat je dat allemaal kan aankijken.

[00:36:10]

En ken u zelve? Als je dat kan zien. Dan ontstaat er ook voorbij is schuld en dat soort dingen ontstaat er ook een enorme vind ik compassie en word. Dat kan ik bijna naar mezelf kijken en na ieder ander als. Elke dag elk moment opnieuw proberen, opnieuw opstaan en. Is er een religie waarin daar ruimte voor is? Denk jij? Ik heb mijn moeder kapot zien gaan aan schuldgevoelens vanuit haar gereformeerde opvoeding. Ik heb daar zelf minder mee geworsteld.

[00:36:46]

Vijf jaar gereformeerd is heel heftig. Dat wist ik heel lang niet, maar ik wist dat. Ik begreep nooit. Christen, protestantse Krefel, Whiskas. Maar ja, nee, ik heb begrepen wat juist die schuld en schaamte die jij zo benoemt nou loslaten daarvan is. Kan dat ook binnen een religie? Denk jij weet ik niet hoe ik het heb ervaren? Ik was een jaar of zestien. Ik weet precies waar ik stond. Ik was in mijn slaapkamer.

[00:37:15]

Ik stond bij mijn bed kennelijk, want ik voel het bed nog tegen mijn bovenbenen aan. En ik zag al die beelden die mijn moeder had geschetst van God. Malle de alziende grote straffen. En je moet weten ik ben opgegroeid met enorme beeldspraak, heel hele theatrale dingen als je ongesteld bent en je bent aan het. Je hebt je daarna niet ritueel gereinigd. Zijn wel moeder, dan loop je rond. Maar de aarde beeft en weent. Of als je sterft en je komt voor God en je hebt ooit een keer iets gestolen en God zegt heb je iets gestolen en kan je niet herinneren?

[00:37:54]

Dus je zegt nee, je kan je hand praetere die zegt jawel zo. Dus toen ik.

[00:38:01]

Ik weet nog dat ik stond daar zestien en ik dacht al die beelden. Ik dacht. Ik voelde in mijn hart dat hij. Dat kan God niet zijn. God moet groter zijn dan dat. En toen heb ik besloten. Ik heb mezelf en mijn eigen ervaring en de dingen die ik kan ervaren en wat in mij raakt als dat ik herken wat in mij raakt als een waar ik dacht ik heb alleen mijzelf daarin, dus ik ga. Daarop vertrouwen en dus ben ik nog aan het bouwen aan waar ik in geloof zeg.

[00:38:38]

Maar ja, dus in mijn geloof kan het met de dag het aangaan. En eigenlijk. Ik bedoel ik. Ik heb. Ik heb. Ik ben geen theoloog of zo, maar ten diepste wat ik heb begrepen eigenlijk bij elk geloof. Op papier hoort dat zo te zijn dat je dat je menselijk dat je. Dat je tussen jou en de Schepper goed, dat het goed zit met jezelf, dat je waarachtig wat je daarna streeft. Het is natuurlijk nooit ontstaan uit die slechts.

[00:39:16]

Dus het godsbeeld zoals je dat als kind voor je voeten is gelegd. Dat heb je losgelaten en je bent nu voor jezelf aan het kijken wat dat wat jouw eigen godsbeeld inhoudt. Nou, ik weet niet of daar een god bij komt kijken. Nee, maar bijvoorbeeld. Je vader is jong overleden. 47 Lassie. Is hij nu nog ergens bijvoorbeeld? Dat weet ik niet. Ik kan. Ik kan tegelijkertijd dubbele dingen. Geloof jij dat? Ken je dat?

[00:39:55]

Aan de ene kant is Styler. Ik heb ook heel duidelijk gevoeld, jaren later nog toen hij overleden was. Op een gegeven moment krijgt mijn eerste kind toen Bistrica. En toen voelde ik dat de relatie over de dood heen zegt bleef uit bloeien, zich als een soort bloem bleef ontvouwen tot zijn kennelijk oorspronkelijke vorm, zijn blauwdruk. En daar stonden die. Dus dat ging door aan de ene kant. Ja, mijn vader is er op z'n minst in mij, maar aan de andere kant zal letterlijk nagedacht.

[00:40:34]

Geen idee dat de stad dubbele. Je hoeft ook niet alles te weten. Misschien? Nee, nee, nee, dat gaat nou niet. Ook problemen. Een fragment uit de serie waarin Dennie Gosen onderzoekt hoe het is om in een quote een quote probleemwijk te wonen en om dat goed te onderzoeken. Verblijf je daar ook? Ik geloof ik in desbetreffende buurt en we zien een fragment uit de aflevering over de Utrechtse wijk Wijk Overvecht. Bij wie komt denied terecht bij Riis en Riis?

[00:41:07]

Is nu aan het kijken ook? Oh ja. Nou, ik heb hem gebeld, zeg Riis. Ik ga het hebben over jou vanavond. Vind ik goed hoor meisje, wat zit er bij? Ja, hij was twee.

[00:41:21]

Nou ja, laten we gaan kijken hoe dit niet bij Riis aanbelt. In Denisova problemen. Goeiemorgen! Manu Chao we doen.

[00:41:44]

De autochtone Utrechter Ries van Dijk trekt in zijn woonkamer flink van leer tegen het voornemen dat er een aanzet in zijn buik komt. We zien de honden van Rys en de namen van zijn kinderen en zijn kleinkinderen die op zijn arm getatoeëerd staan. Rys zorgt er goed voor zijn honden en leeft voor zijn kleinkinderen. Hij doet er alles voor.

[00:42:09]

Het is allemaal de slasher Reko waarin de vliegtuigen komen om te komen. Zo mogen ze zich noemen. Zo denkt de.

[00:42:21]

Ik wil me even zeggen dat ook. En hij? Veel mensen denken meer. Heel veel mensen denken daar anders over.

[00:42:29]

Dan zijn er beelden van de inspraakavond over de komst van het ZC 600. Mannen zullen de gehuisvest worden en daar zijn de buurtbewoners bang voor. Keulen wordt aangehaald als een recent voorbeeld. De sfeer in en rond het gemeentehuis is grimmig en dreigend. Rys komt na afloop aangereden op zijn scootmobiel Wij zitten niet te wachten op die bommen. Ik heb kinderen. Ik heb drie kinderen die normaal woorden doorspelen. Dat zie ik gewoon niet zitten.

[00:43:01]

Als het verder komt, gaat de fik erin, zegt Dries Van Dijck.

[00:43:07]

Hij komt er dus achter de combo. Wie gaat dat doen?

[00:43:16]

Ik leer van de rest Van Dijk dus windt er geen doekjes om.

[00:43:22]

Nee, hij is zijn hele open waarachtige man en we hebben ook heeft meegespeeld in een voorstelling van ons. Vorig jaar maakten we de voorstelling waar ik Savary Aziz in Utrecht. En ja, ik vind ik ben zeer gesteld op meneer Vandereycken, maar heel veel kijkers thuis zullen nu denken. Het is maar even leg even uit. Nou ja. Het is inderdaad als je verder niks weet dan. Dan zou je denken ja, da's een racist. Of als een in ieder geval een man die niet open is.

[00:44:05]

Of hij zegt Victor is heftig ja en uhm. Maar als je verder niks van deze man weet, hoe kijk jij hier dan naar? Maar dat kan ik niet. Ja, maar je hebt in de. De nieuwe maan en een een collum uitgesproken nadat je een gesproken column waarin je niet alleen een soort ode bracht aan meneer Van Dijck, maar ook je excuses aanbood. Dat vond ik het meest opvallende de. Want waarom beauty excuses aan jou?

[00:44:35]

Omdat je euh. Heb ik mijn excuses omdat ik eerst. Reden niet meer waarschijnlijk omdat je hem natuurlijk eerst veroordeelde en en en en en eigenlijk. Je moet het eigenlijk even uitleggen, want hij is van gedachten veranderd. We beginnen ons nu kwijt te raken in dit verhaal. Nee, nee, nee ook.

[00:44:59]

Laten we het uitleggen. Uhm. Dan heb ik die excuses. Ja, ik. Ik zie mezelf nu. Hoe ik kon omschrijven wat ik bij elkaar doe. Het zijn natuurlijk ook mini stukken die ik ken. Maar goed, wij zijn op een gegeven moment mijn collega's van de research. Bij allerlei zina toen het theatergezelschap waartoe ik hoor. Uhm, wij zijn op een gegeven moment weg. Wij gaan maanden van tevoren voordat wij die voorstelling maken. Er gaan zelfs eerste voorbode naar de wijk en wisten we waren uitgenodigd door Aziz C.

[00:45:35]

Ze is een geweldige mannetje. Zo heet dat. Die zij laten we een voorstelling maken na Te Gek! De stad Utrecht Schouwburg aan de wijk. Safari's dompelen jullie ook onder in zo'n wijk. En dan niet een beetje, maar maandenlang recherches. En dan ga je je ook echt in zo'n wijk leven. En uiteindelijk wordt op locatie dan de voorstelling gemaakt. Samen met die mensen die daar woonden. Precies dus. Wij wisten al. Wij willen de voorstelling maken, samen met de mensen die wonen in de zee.

[00:46:05]

Maar je wil ook de omgeving meenemen en wil ook meenemen mensen die misschien een andere mening daarover hebben. Wat was er eerst in deze uitzending? Of jullie deze dus dus.

[00:46:16]

Maar hier hebben mijn man collega Mirjam Saadouni. Die heeft dit gezien. Zij is hoofd research toen ze haar nummer van meneer van Dijk. En ze dacht nou, ik ga maar eens bellen. We zien wel meteen enorm welkom. Uhm, toen hebben ze elkaar heel vaak gezien. En wat doen dan voor de mensen in de wijk? Ook om elkaar te leren kennen, ook van die avondjes. Dus meneer van daar kwam ook heel vaak leerde of de jongens van HCC kennen.

[00:46:45]

Sowieso had hij hier heel veel spijt van, want het is een momentopname. En meneer van Dijk is dus heel open en heel emotioneel en oprecht. Hij zegt gewoon wat ie vindt en later kwam hij weer achter. Ding is namelijk bij hem en ik denk meerdere mensen zoals hij dat. Dat hij echt het gevoel had. Ik word niet gehoord, want de gemeente zegt wel willen met jullie praten. Maar de gemeente heeft al lang besloten dat ze komen. Ze blijven komen en ik mag dan voor de show iets zeggen, maar het is al besloten en ik krijg.

[00:47:23]

Ik weet niet wat ik wat mij te wachten staat. En toen later kwam dit erachter dat er gezinnen kwamen. Toen was je zelfs op bezoek gegaan met uh, met een zak speelgoed van zijn kleinkinderen. Maar ja, dat werd dan weer niet aangenomen. Want allemaal politie enzo. Zo had je ook zoiets van nou. Dus op een gegeven moment hebben we gezegd uhm. Vindt u het goed? Wilt u meedoen? Want dan? Daar hebben we een stukje van dit.

[00:47:52]

Dit. Dit stukje lieten we dan zien waarin hij dan zei de fik erin. Dat zag het publiek in dit geval bij Hanneke Groenteman. Het gaat om een nergens. Meneer, ze gaan écht denken huh? Wie speelde ook mee? Oh ja, dus. Het publiek kwam bij Hanneke met Randa en een bewoner. Zij zagen hier ook onder andere dat filmpje van meneer Van Dijk. Dan werd het publiek meegenomen door de wijk heen en onderweg zagen ze ineens meneer Van Dijk, die daar zo zat in een scootmobiel eens een scootmobiel.

[00:48:22]

Hij zei hallo en hij vertelde daar heel mooi en heel oprecht en heel open. Uhm, waarom hij dit zei dat hij bang was dat ie daar spijt van had. Dat is ook zo. Het wordt ook overal gebruikt en naar zijn band gerukt. En dat heeft hij overdenkt precies dat hij merkte. Uhm. Mensen zijn gewoon mensen en mijn huis staat wagenwijd open huis. Ook enorm bevriend geraakt met Randa. Dus de mevrouw die met Hanneke werkte, die geen verblijfsvergunning had toen hij zij ook van New Randa meid.

[00:48:56]

Die had twee dochters. Als je geen verblijfsvergunning krijgt en je moet onderduiken, dan doe je dat bij mij.

[00:49:01]

Dus ja, en weet je meer waar die excuses voor stonden die je maakte in Nicolle. Nou, ik denk dat ik een soort algemeen excuus heb aangeboden voor de blik van buiten die zo snel gek gedaan is, ook door mij. Uhm, ik vind. Ik vind ik moet ook hard werken om bijvoorbeeld, dan zie ik op Twitter. En dan zie ik heeft iemand gereageerd en dan zie ik staan als PVV. Ik moet hard werken om niet te denken.

[00:49:33]

Als PVV swipe weg, dan ga ik kijken en dan ga ik naar de VS kijken. En dan heeft die als PVV ook getweet over kinderen en kleinkinderen. En dan wordt ze met in plaats van de vijand. Ja, en die beweging, die kost heel veel moeite om wakker te blijven, om niet elkaar te ja uit te vegen. Nou ja, je hebt het toch slecht en om niet in oorlog te gaan.

[00:50:05]

Nou, sterker nog, je bent bij de PVV gaan logeren. Of kunnen we nu wel stellen ja, ze weten dan geen elf maar. Want voor één van die wijk wijk safari's, dat doe je dat in buurten en zee en blijf van mijn lijf huizen. Maar ook in dit geval ben jij geadopteerd door een mevrouw? Euh, die waarvan je van wie je weet dat ze PVV stemde en en uhm je bent. Want wat die adopt wat ik was zo benieuwd.

[00:50:35]

Wat houdt dat in? Geadopteerden worden door ISIS. Het was in 2010 en we kwamen waar we werkten, vooral in Amsterdam. Toen en 2010 was de eerste keer dat we gingen naar Groningen samenwerken met Noord Nederlands Toneel. En toen we daar kwamen toen dachten we hoe zorgen we ervoor dat we van vreemdelingen familie worden? Ja, want je kan heel veel avondjes houden en weet ik veel. Maar toen hadden we tijdens een vergadering, dan moeten we. Wat doet familie?

[00:51:06]

Familie woont bij elkaar. Gezin. Dus dan moeten we bij mensen gaan wonen. Moeten we in adoptie? Noemen we dat? En dat echt? Daar ben ik zo trots op. Niet alleen op ons. De makers dacht dat wij in adoptie gaan, oké, maar ook de productie en de zakelijke leider. Maar blijft het bij jou? Jij ging adoptie. Hoe zag dat eruit? Ik. We hebben altijd onze collega's van De Vissertje en steengoed ook echt.

[00:51:37]

Die doen wonderen. En dus ik zei toen Wilders kwam net op en ik merkte dat ik. Dat ik bezorgd werd, dat ik angstig werd en ik projecteerde dat mijn moeder ik zei niet voor mezelf, maar mijn moeder die zitting dak. Dat zie je. Een hoofddoek kan geen Nederlands, dus die is er als eerste aan de beurt. Kopvoddentax? Precies dat soort dingen dus. Dus ik dacht ik wil dat begrijpen. Ik wil mijn angsten tegemoet treden en ik wil dat oprecht begrijpen.

[00:52:08]

Dus ik wil in huis wonen met iemand die PVV stemt. Nou, dat was dus Nikky. En ten eerste ik bedoel geweldig dat ze dat toeliet. Ik zou dat denk ik andersom. Weet niet of ik dat had gedaan. Moeilijk om iemand toe te laten en adoptie gaan. Dit alles wat ik nu vertel en ook over dat samen doen en zo. En dat lijkt allemaal cumbia. Maar Lord en lief en aardig, dat is het niet. Connectie en nabijheid is ook wrijving is ook oprecht.

[00:52:38]

Is ook zeggen ga weg. Niet nu weet je is ook dat alles. Want hoe lang ben je bij haar twee weken en wat je dan ook zei? Ja, alles. Dus je eet zoals zij. Wat? Wat? Wat de pot schaft? Binnen drie dagen ben je uitgepraat, dus dan zit je op de bank. Maar dat zijn de momenten waarop je elkaar leert kennen. Want je zit dan in stilte na het tv programma te kijken of ik lag op bed in de logeerkamer en dan hoorde ik s nachts haar audioboek doorgaan, terwijl het al heel laat was.

[00:53:13]

En dan wist ik zo is ze in slaap gevallen. Het was een slaapmiddel, dus ik ben echt van haar gaan houden. Ja, want wat leverde het op? Het leverde me op dat het mij niks uitmaakt wat ze stemden en dat ik er nog steeds niks van begrijp. Want het valt niet te begrijpen of of te. Het is niet te duiden per se. Ik kan haar wel. Ik kan haar wel zeggen ik kan of wel zeggen eventueel zegt een hele moeilijke jeugd gehad in al dat soort dingen.

[00:53:41]

Maar zelfs dat wil ik niet zeggen, want er zijn wel meer mensen die een moeilijke jeugd hebben gehad. Dus ja, angst om gehoord worden. Maar wat me vooral heeft gebracht is op een gegeven moment waar we klaar. Ik heb over onze ontmoeting en en uhm een voorstelling gemaakt. Onderdeel van een voorstelling. Toen waren we klaar. Ging bijna weg. Zij was jarig en ik nam haar mee naar een Italiaans restaurant. Want haar dochter woont in Rome.

[00:54:07]

En toen zij zei. Nass Ik wil je iets bekennen. Ik ga niet meer op de PVV stemmen, heb ik besloten. Echt hard. Maar met dat ze dat zei ben ik rondjes gaan rennen in mijzelf om te kijken hoe het nu meer van haar. Ben ik opgelucht? Is er iets veranderd? Was dit mijn missie? Precies. En er was niks. In mei veranderde niks. En ik heb nog wel gevraagd. Van Gool heeft heeft ons contact mee van doen gehad.

[00:54:41]

En toen zei ze Ja, want jij bent de enige die mij daar nooit omhun voor oordeelt dat ik PVV stem. Dat vond ik ook heel verrassend. Had ik niet verwacht. Later is ze wel heel ver gaan stemmen, waardoor ik gebeld zou zijn, zei ze. Ik kan niet liegen tegen jij en ik ga ook niet liegen. Ik heb toch Wilders gestemd, dacht ik. Maar ja, ok, ik weet wel van de houden. Ja ja.

[00:55:07]

Blij. Als je eenmaal iemand ziet, dan kan je diegene daarna nooit meer niet zien. Dat is de schoonheid van het van het verbinden. In de wijk Savary dompelen je jezelf onder in een andere wereld. Heel duidelijk om daar of zo anders is de wereld van een pvs te hebben, ook niet in een bizar andere wereld. Mezelf praten, maar als t inderdaad euh. Blijf van mijn lijf huizen dat soort dingen. Het is een vorm van een decor vergaan.

[00:55:37]

En dat is eigenlijk natuurlijk waar we nu in het volgende fragment ook naar gaan kijken. Goed dat je zegt de koper is niet zo meteen ja. Aan de koper is het verkeerde woord, want deze man gaat undercover en jullie gaan natuurlijk met open vizier ergens ergens naartoe. Ik heb het over de Duitse journalist Günter Wallraff. Die ging in de jaren tachtig aan de koffer als Ali als een Turkse gastarbeider. Euh, volgens mij met een plak snor en euh, en een pruik om eigenlijk.

[00:56:07]

Hij constateerde in een boek en in de documentaire dat zijn collega's werden afgezet. Afgemat uitgebuit. Hij ging aan het werk als gastarbeider. Uhm, je vertelde dat iedereen jouw ouders kwamen als gastarbeiders vanuit Turkije naar Hengelo. Uhm ja, ik doe de klassieke zomergast. De vraag wil je nog iets over het fragment vertellen of gaan we eerst kijken? Ik zou lekker eerst kijken, dan is dat goed. We zien de openingsscène van de documentaire en een scène waarin Günter Wallraff en zijn collega's aan het werk zijn in Ganz.

[00:56:57]

Een rokende grote fabriek in de heel vroege ochtend. Begint met een heel klein beetje licht te worden en de eerste werknemers komen aangelopen. Uitzendwerk is de slavenarbeid van onze eeuw, zegt een voice over. De omstandigheden zijn vreselijk en de overheden doen niets. In de volgende seiner komen de busjes met de werkmannen rond half zes in de ochtend aan bij de Thiessen fabriek. Ze worden als kleuters toegesproken door de voorman, die zegt dat het hem niks kan schelen hoe ze aan hun handschoenen en hun veiligheidsschoenen komen, zolang ze ze maar regelen.

[00:57:39]

Wim Verstraeten is met twee manmoedig Ricardo Inayat. Maar ik doe niet normaal. Ik had house. Ik wist dat ik in Ganshoren vier uitmaken of ik dan timmerde als Ali verkleedden.

[00:58:04]

Günter Wallraff. In de bloedhete, als een vuile schoonmaakwerk bezig zijn. Zijn gezicht en kleding zitten onder de zwarte vegen. Er is zoveel wat ik wil zeggen is dat echt een Moga, begrijpt men de beelden? Zag je ze op. Nou, het laatste beeld dat je aan het schoffelen is Colosio of wat je doet. Het is een hele mooie, knappe foto van mijn vader. Hij is een jaar of 24. Echt Movistar, zoals zo'n zoon James Dean, witter hem tfhy aan reizen schoffelen.

[00:58:49]

Hij kijkt heel blij de camera in. En wat een contrast met deze man die. Daar aan het werk is nou ten eerste. Dit was natuurlijk baanbrekend in de tijd dat het werd gemaakt om ook ongelofelijk eigenlijk geweldig vanuit het westen gezien hij als Duitser die zich inzet voor de mensen die het moeilijk hebben en zelfs de Cova gaat om dat aan de kaak te stellen. Heel veel dingen zijn ook stiekem gefilmd. En dat heeft heel veel opschudding veroorzaakt in Voeren.

[00:59:29]

Ook als je sociologie studeert journalistiek, journalistiek. Dan krijg je dit maar niet specifiek als een goed voorbeeld hoor. A. Heel goed, want dat was toen. Dit kan je nu bijna niet meer doen. Hoop ik. Want waarom ik het heel moeilijk vind om hier naar te kijken en het grote verschil met het werk dat wij doen bij aan Lacina is uhm. Deze meneer. Kijk dus vaker onderzoeksjournalistiek. Als ik in een callcenter ga werken of ik neem professie aan, dan kan ik dat op je af zetten.

[01:00:04]

Maar Turk zijn kan je niet aan of uitzetten. Je kan niet daarna. Dus hij gaat naar huis en hij doet zo'n plak snor af en zijn schmink af. En dan is ie weer Duitser. Dat uhm en ik vind ook. Twee dingen. Hij bekritiseert het vanuit. De westerse standaard zegt hoe erg? Kijk voor mij. Dit is heel erg vanuit de standaard en vanuit hier. Voor mijn vader en voor heel heel veel mensen als hij en een aantal van de mensen die hij hier ook vast legt.

[01:00:41]

Misschien weten we niet, maar hier in ieder geval. Ja, maar in het geval van mijn vader was het. Tuurlijk vies werk. Hoe weet je, wat maakt het uit? We krijgen lekker veel geld en we hebben zin. En ook alsof vies werk wordt ook gezien als minder of als ze maar vies werk is. Ook vies worden is ook viriel. Je zo vitaal is op mannen. Dan heb je kracht en dan iets om trots op te zijn.

[01:01:10]

En wat ik het meest tenenkrommende vind eigenlijk is dat is het grote verschil. Hij geeft. Hij praat de hele tijd en geeft de mensen geen stem. Als ik bij Nike in adoptie ga of bij dip en euh en adel. En al die andere jongens in adoptie ging in het Asin c. Dan werken we samen. Ik ben ook kwetsbaar. Ik leven me sowieso uit door twee weken daar te wonen. Ik ben afhankelijk van hun ritme, van hun gastvrijheid, van alles.

[01:01:44]

De regels daar. Maar daarnaast, ik ben niet als een kolonialistische bezig. Ik kom niets brengen en ik kom ook niks halen. Ik vraag naar hen, naar hun levensverhaal en ik vertel zelf wat ik vind, waar ik verlegen van wordt, waar ik tegen aanloop. Het verschil is hier kijken we door de bril van Günter Wallraff en jij kijkt door hun bril als je daar bent. Nee, nee. Wij werken samen. Wij zijn gelijkwaardig en we vertellen.

[01:02:20]

Ons eigen verhaal en het verhaal van onze ontmoeting naast elkaar gelijkwaardig naast elkaar. Dat is het verschil. En ik zorgen voor met mijn, met mijn vak, door het schrijven en door het spelen en door de fantastische regie van Adelheid Roosen dat zij. In een vorm komen waarin zij hun verhaal ook kunnen delen. Precies dat voor werk, want je zou je met die foto en met die James Dean achtige super sexy als je hem zo omschrijven, maar dat kan je van je eigen vader niet zeggen.

[01:03:00]

Maar met schoffelt maar wat ik dacht dat hij werkte in de machinefabriek toch? Of wat voor werk? Het is heel grappig. Ik heb erover nagedacht. Wat voor werk heeft mijn vader? Maar dat wil ik eigenlijk niet. Ik weet dat die dus bij Stork heeft gewerkt en hij heeft in de fabriek gewerkt. En ik weet dat hij kon lassen. En dat is dat is ook bizar en bijzonder vind ik. Want normaal is en wat doet je vader na diens werk?

[01:03:28]

Veel leraar of bloemist of en fabrieksarbeider. Ik wil nog heel even. Iets zeggen over Rys en ook over dit fragment.

[01:03:43]

Regi is de man die zij de fik erin. Dit fragment. Uhm kijk, ik heb het gevoel dat dat we inmiddels in Nederland zijn vergeten hoe het ooit begon, namelijk we hadden.

[01:03:57]

We hadden hulp nodig en we hadden wel de werkers nodig, dus die kwamen en en voor beide partijen was het niet de bedoeling om hier te blijven. Uiteindelijk gebeurt dat. Mensen komen over, kinderen worden geboren en het loopt zoals het loopt. En uhm, wat ik zo jammer vind in deze tijd is. Ik zou zo graag willen. We hebben zoveel visie nodig. Realisme. Eerst hier komen vandaan. Realisme is dit is er nu aan de hand. Je kan van alles roepen en willen maken het niet echt is.

[01:04:34]

Je kunt het niet terugdraaien. Hier hebben we mee van doen erkennen dat het een enorm lang traject is.

[01:04:42]

En uhm, zoals meneer van Farys, verandering doet pijn. Het is een soort dood. Dat kan ik je vertellen als mutatie. Rutte Ik voel me zelf wel. Ik vind mezelf een mutant. En Nederlands en Turks. Maar dat herbergen van het veranderen door de komst van een nieuw nieuwe cultuur waardoor je onherroepelijk zult veranderen is pijnlijk. Je moet rauw en daar houden we geen rekening mee. En dat is nodig denk ik dat we daar rekening mee houden. Dat mensen peine hebben ook.

[01:05:25]

Je film gaat ook over dit thema, maar dan meer in het nu. Ja ja. SAF filmfan 2018. Geloof ik je recent 2018? Ja ja, ik moet eens een naam opzoeken. Weet je de hoofdpersoon kan. Nee, ik bedoelde van jullie wat dan ook.

[01:05:48]

Zo goed als ik je niet uit kunnen redden. Sociaal drama? Ja. Het bijzondere aan die film is dat je naar hier zie je dan bij het Westen had dan de gastarbeiders. In die film zie je dus immigratie zijn vluchtelingen Syriërs en die gaan naar Turkije. Die gaan naar Turkije om werk te zoeken. Precies die die moeten. Ten eerste vluchten voor lijfsbehoud. Uit lijfsbehoud. En moeten we daarna natuurlijk ook werken die werken voor een lager loon. Dus wat je daar ziet in die film is zijn de grote corporaties.

[01:06:29]

Die zijn de stad in een wijk aan het op eten, eigenlijk voor het grote gewin. Je hebt de Turkse mensen die proberen om overeind te blijven, maar ook een goed hart menselijk proberen te zijn. Maar ja, ook geen geld blabla. En ik weet niet gauw een fragment laten zien. We gaan een kwart van wel laten zien zeker? Ja ja, ja en nee eigenlijk. Inderdaad gaat het over gastarbeiders anno nu dan uit 2008? Ja in Turkije met de geschiedenis.

[01:07:01]

Ja, en wat ik zo mooi vind aan die film is dat gebeurt hier ook. Ik vind van laat ons gek maken. Het lijkt alsof het normaal is. Tuurlijk, degenen die er al was. Het is natuurlijk vijandig naar degene die nu komt, want die gaat iets afpakken. Maar er is een derde partij, het systeem die altijd buiten schot blijft, die het eigenlijk allemaal regelt. Maar wij eten elkaar op. En daar gaat deze film ook over.

[01:07:32]

Hoofdpersoon Kamiel heeft al een tijd geen werk en ziet zich genoodzaakt om een baan op een bouwplaats te accepteren in de nachtdienst op een graafmachine. En hij pikt dus inderdaad eigenlijk deze baan in van een Syriër heeft ook niet de juiste papieren. Gaat akkoord met een lager loon, tot onvrede van zijn Turkse collega's. In Aalsmeer is keuze film die na deze uitzending in zijn geheel te zien zal zijn. Sam. Mannen in oranje hesjes zijn aan de lunch in de bedrijfskantine kamer wordt.

[01:08:05]

In de kantine geconfronteerd met de woede van zijn collega's. Twee collega's nemen tegenover een plaats kreeg hetzelfde betaald als die Syriërs wordt om gevraagd. De collega's worden woedend op kalmeer omdat hij onder het afgesproken loon werkt. Eén van hen smijt een beker water over Kamiya heen. Je stoot ons het brood uit de mond. We krijgen hier nog wel. De paniekerig geworden kalmeer wordt door een paar andere collega's de bedrijfskantine uitglijdt. Waarom moet iedereen opblijven om deze film te gaan zien?

[01:08:51]

Nou ja, het is niet een hele vrolijk, maar wel een indrukwekkende film. Het is een enorm indrukwekkende film. Het is een hele moderne film. Het is. Het is echter Turkije van nu en het is het verhaal van ons allemaal. Het het geld, het systeem. Ja, ik wil niet klinken als een communist nu, maar het kapitalisme, maar ook de corporations het goed te willen doen. En dan toch gedoemd om het kwade te doen.

[01:09:17]

Precies helemaal het halte in het zaaltje in. En het is zo'n mooi pamflet eigenlijk om wederom weer wakker te worden en te kijken hé. Waar is die derde partij eigenlijk? Waarom blijft die altijd buiten schot? Die wel de regels maakt voor ons? Maar wij vallen elkaar aan. Klopt dat eigenlijk wel? We nemen een afslag je naar Engeland. North Yorkshire de strongest willigde. Wat is het vervreemdde dorpje? Het is een dorpje met.

[01:09:54]

Het is. Gent op de antroposofische Stainer dorp Stainer. En het zijn allemaal mensen, zeg maar gezinnen, gewone gezinnen, begeleiders die met hun kinderen, man of vrouw samenwonen met. Verstandelijk gehandicapte mensen of mensen die minder valide of dat soort? Ik weet niet hoe ze met mensen met een beperking. Ja, dat zeg jij ook. En ik stuitte ooit tijdens het diepzeeduiken in YouTube op YouTube voor Vortex Kennemerduinen. Ik op deze documentaire en ik heb hem meerdere malen met smaak bekeken, want ik na mijn.

[01:10:41]

Mijn broertje Arif heeft een verstandelijke beperking en ze zijn trouwens aan het kijken. Arif en mijn moeder en leuk zusje. En toen ik dit zag dacht ik mijn broertje. Ik had het nooit aan iemand uitleggen, maar dit deed. Dus ja, dat zien. Één van de bewoners en Terni die zich staande probeert te houden ten opzichte van een wat bazige. Inderdaad, pendelen, wat bazig een beetje. Bewoonster Pamela in de strenge willetje. Anthony is een kleine, grijzende man in een groene trui en Pamela is de bazige vrouw die de thee klaar staat te maken.

[01:11:27]

Anthony is duidelijk door haar geïntimideerd. Hij blijft op afstand en maakt een beetje nerveuze bewegingen, maar hij wil ook de keuken in waar Pamela aan het werk is. Dan is er een aanvaring in die keuken tussen Anthony en Pamela. Anthony wil niet voor haar aan de kant gaan, duwt haar naar buiten en vliegt haar tot twee keer toe aan. Pamela maakt veel misbaar door telkens op luide toon te herhalen dat ze zich niet uit de houten werkplaats weg laat duwen door niemand.

[01:12:02]

Kelly Jonker Jesse CAO CAO CAO stapte, wordt shock en Tournier blijft schichtig en verdrietig in de keuken staan en is bang dat Pamela met één van de begeleiders gaat praten.

[01:12:41]

De twee polite. Jadid zovaak. Dit. Ik heb van kleins af aan heb ik een heel interessante jeugd gehad met euh ja, ook vanwege mijn broertje en heel vaak op de kinderen moeten passen als oudste en op een gegeven moment ook. Ja. Het is allemaal wel lief enzo, maar het is ook heel veel geweld eigenlijk. En heel veel euh. Zo dierlijke wetten gelden daar, dus ik heb ook als een soort Pamela daar gestaan van. Ik ga het vertellen aan iedereen die dat mijn broertje dan eerst zo graag weg en daarna huilend sorry weet.

[01:13:35]

En uhm. Ja, ik heb jij kende het heel erg, zei. Ja, het is ik. Ik kan het zo moeilijk uitleggen, Martis alle dynamiek. Allez allez allez. Van machts dynamiek. Ook het heel belangrijk vinden dat je een taak hebt dat dat van jou is, dat je meetelt, dat je meetelt. Want. Ja, ik ben wat ik al zei op een gegeven moment is mijn broertje uit huis gegaan en die is gaan wonen in een gezinsvervangend tehuis in zo'n het dorp complex.

[01:14:16]

In een soort zo'n soort complex in Enschede. En dat moest op een gegeven moment, omdat wat er was alleen met hem en hij ja, hij was. Hij is ook heel macho, dus hij luistert alleen naar mannen.

[01:14:32]

Ja en en met vrouwen heeft die weet hij al heel lang goede zin. Maar als ie dan. Hij is gek op cd's, dvd's en als je dan. Hij kan niet lezen en schrijven, dan heeft hij ooit ergens opgevangen. De nieuwste cd van Siebe Jan komt uit zangeres uit Turkije. En dan zegt hij Ik wil die cd. Maar dat is helemaal niet zo of niet te verkrijgen, dus dan weet je onhoudbaar en op een gegeven moment geen dienaar.

[01:14:58]

Enschedé Maar sinds hij heeft hier heel lang gewoond en dat vond hij verschrikkelijk. En mijn moeder vond het ook heel moeilijk dan om het weekend kwam niet thuis en om het andere weekend gingen gingen mijn moeder daar naartoe. Maar ook buurvrouwen die dan zeiden hé. Wanneer ga je naar Aref?

[01:15:15]

Ik heb hem gemist, ik wil mee en nu is hij weer terug. Sinds ik acht maanden. Woont. Mijn moeder en mijn zusje en haar man, want die wonen ook Bijou. Die wonen tegenover elkaar. Het is één grote, gezellige boel. En dat vond ik in het begin heel, heel spannend. Ik dacht oh nee, maar dat kunnen jullie dat wel. En hoe? Hoe gaat dat allemaal? En. En toen ik vorige week bij mijn moeder was in Hengelo met haar tjia toen heb ik daar een nacht, ben ik trouw gebleven.

[01:15:55]

En ik was eigenlijk heel lang het daar niet geweest. Vanuit. Dat ik echt zo diep adem kon mee maken van hoe. Hoe zitten de structuren? En ik legde er ook niet op, want dat hoefde niet. Maar nu met wat tjia wel wat langer was. Zo maar ook zo van wat. Hoe heeft mijn moeder hulp? Hoe gaan die dingen? En ik merkte de hele sterren. Buurt in Hengelo is een Rudolf Steiner wijk, want mijn broodje is er die die euh.

[01:16:29]

Die is in zijn eigen huis en die komt eten en en dan gaat ie weer terug. Het is een bandjes of draaien en hij heeft één taak. Is een hele belangrijke taak. Neemt de super serieus. Dat is het uitlaten van de hond caramel golden retriever. En dan heeft ie zo z'n rondjes naar daar gaat ie koffiedrinken bij die gaat zien kletsen bij die ene kg krijgt een cd bij die en af en toe valt er een klap. Want dan heeft hij zondag niet of dan is iemand net te brutaal geweest of zo.

[01:17:03]

Hij scheldt ook iedereen uit, want hij heeft toen hij heel jong was, heeft hij van mijn ooms leren vloeken in het Turks. Maar daar is dus begrip voor. Daar is nooit begrip voor. En ik merkte. Iedereen draagt dat. Het is de uitdrukking ze wil iets storage shield. En dan ja, het Turkse Holl Turkish wijk, maar ook de Nederlandse wijk. Want er zijn ook Nederlandse bewoners natuurlijk. Ik wil in het Nederlands Turks maar goed voor doen.

[01:17:29]

Heel gechargeerd. Iedereen kent met nieuwe mensen die worden ingelicht en iedereen kan ermee omgaan. En iedereen heeft ook ingecalculeerd. Ja, soms kan die wel eens dwars zijn of soms krijg je een slipper naar je hoofd. Ja woord wij. Toch zal het voor jou als kind niet makkelijk zijn geweest. Je vader was jong overleden. Je moeder en dochter zorgen alleen. Ook de zorg voor je zusje? Ja ja, want mijn zusje is ook heel speciaal. Wat?

[01:18:00]

Wat is dat nou? Zij heeft zich altijd. Ze heeft een zogenaamd lage iku. Maar. Hij deed dat meisje die. Die heeft een ijzeren wil. Ze heeft enorm veel talent voor gewoon doen zijn, wie ze is, doen wie ze is en ze heeft een enorm talent voor de liefde. Ze heeft de leukste liefste man van de wereld. Die is negen jaar jonger en snap je wel. Maar ja, maar laag begaafd.

[01:18:31]

Een beetje moeilijk, maar het was voor mij inderdaad pittig. Ja, ik ben regelmatig wakker geworden met een stomp in mijn maag. Een plan voor mijn broertje, maar daarom kan ik het zo moeilijk uitleggen.

[01:18:44]

Je wordt wakker van zo'n stomp, je wil happen naar adem en ik keek en dan zag ik mijn broertje met met zo'n hele schuldbewuste rug, met zijn pyjama tussen de billen geklemd. Net uit de deur lopen uit mijn slaapkamerdeur. Dus ineens werd ik weer gek van vreugde en moest ik keihard lachen. Wat ik nog steeds niet kon vanwege die stomme maag. Ja. TuS. Dat is het natuurlijk ook als je naar dat fragment kijkt. Het is inderdaad, je moet er om lachen.

[01:19:16]

Maar tegelijkertijd breekt ook vijf, zes keer dat de gemeente hartje omdat je verjaart, dat dat echt zo ligt bij elkaar.

[01:19:23]

Maar ik moet wel zeggen Barry Atsma. Die had een keer een voorstelling gemaakt over zijn broertje. Die heeft sinds vandaag. Ja, ja en nee. En toen ik dat zo zachte nacht oel, raakte ik een beetje in de war. Ik dacht I, want hij is heel liefdevol over zijn broer. Heel lyrisch en ik dacht dat ben ik helemaal niet. En door hem kon ik nadenken van wat voor een zus ben ik dan? En ik denk ja, ik ben gewoon.

[01:19:54]

Hij komt. Ik laat hem niet. Ik laat hem niet gaan omdat die verstandelijke beperking heeft. Hij is gewoon mijn broertje, dus dus ik vind hem soms Clo-Clo en soms denk ik dus effe normaal. En dan weer denk ik. Ik moet keihard om hem lachen en daar ben ik heel blij mee eigenlijk. Dat is gewoon een zus broer relatie is. Dat is mijn liefste.

[01:20:17]

Heb je het met je? Als met je moeder besproken dat het voor jullie 2 zwaar moet zijn geweest? Nee, dat is vrij moeilijk te bespreken omdat mijn moeder heel nauw ten eerste. Het is niet voor ons tweeën zwaar, ook voor mij. Als kind was het ook zwaar, maar het is het meest zwaar voor mijn moeder en mijn moeder, vind ik. En daar ben ik sinds kort naar. Echt na aan het wakker worden om haar in dat licht kan ik pas echt sinds kort echt zien.

[01:20:52]

Had mijn moeder heeft gedaan en hoe ze het heeft gedaan met haar kinderen en fier overeind. En dat had ik niet nagedaan. En daar, dat zeg ik nog te weinig. En toen zij die 10 had. Ik was net uit familie op stellingen gekomen. Dat ben ik nu aan het leren. Systemisch werk en daar had ik haar mogen zien en het het klikte. Maar dat ik dacht dat moest ik haar zeg.

[01:21:19]

Hoeveel ik van haar hou en hoeveel respect ik voor haar heb. En toen had ze niet Tia. Dus ik schrok me echt. Ik schrok zo. Ik dacht. Ik dacht echt, was ze nu iets gebeurd? Ik vergeef mezelf dit nooit weer. Dus iedereen thuis zeg. Als het kan, nu iedereen tegen wie het wil zeggen, hoeveel je van ze houdt in de stad, probeer ik nu te zeggen zolang het nog kan, zolang het nog kan en dat iemand er nog is.

[01:21:48]

Dus voor mijn moeder was het zwaar. Maar ik heb ook gezien dat zij na de TIA dacht ik en daarvoor ook dacht die kans niet. Zij doet alles nog steeds en het is heel symbiotische. Het is zo zwaar, maar ik heb kunnen zien. Want mijn moeder heeft niet alleen mijn broertje Arif verstandelijk beperkt. Mijn zusje laag begaafd, maar ze heeft ook een kindje verloren. Negen maanden in de buik. En wat ik zie aan mijn moeder is dat heb ik.

[01:22:22]

Eindelijk kan ik dat zien? Zij zielsgelukkig. Het was mijn broertje dichtbij haar is en niet kan weggaan en mijn zusje dichtbij haar is en niet kan weggaan. En daar heb ik respect voor. Eindelijk dat ze voor iemand kan zorgen en dat ze haar kinderen bij zich heeft. Als ze kan moet komen geef ik niet de les dat je tegen mensen moet zeggen dat je van ze houdt zolang ze er nog zijn. Ze zit ook wel een beetje door het volgende fragment.

[01:22:57]

De volgende wind zag je daar denken, maar zeker. Euh, raakt het aan Japan? In een klein dorpje op een heuvel in een tuin van iemand staat een witte telefooncel met daarin een zwarte telefoon. Wat is het zonder aansluiting? Zonder aansluiting? Ja, ik. Ik vond het zo mooi. Ik heb deze documentaire gezien door mijn vriend Pieter Hilhorst en ten tijde van Korona en ik was zo ontroerd. Het is zo mooi en ik was toen net brieven aan het schrijven.

[01:23:39]

Veel mensen, want het legt even uit wat doen mensen in die telefooncel nou? Er is een tsunami geweest en een aardbeving in 2011. En heel veel mensen zijn dierbaren verloren of hun hele huis is weggevaagd. Het hele dorp is precies weggevaagd. Helemaal weg en de mensen doden en honderd mensen vermist ook. Gewoon nooit meer precies. En uitkijkend op de oceaan. Jullie tsunami die ook al die mensen die vermissing heeft veroorzaakt en zo is een telefooncel en dat was eigenlijk van een man.

[01:24:12]

Zijn neef was overleden en hij wilde daar een soort ritueel maken. En op een gegeven moment kwamen stelde hij dat open voor iedereen die als ritueel met zijn overleden geliefde wilde communiceren. Bellen, bellen? Ja, ook al weet je, het is niet aangesloten. Je gaat ernaartoe. Het is meer in the middle of nowhere, op een op een heuveltje en je staat dan in een telefooncel en je belt met je geliefde. Ja of nee. Dit is ook een mevrouw die.

[01:24:43]

Die mensen bellen mensen, hun huizen, leden, kinderen of het hun huisnummer terwijl het huis niet meer bestaat en hun man niet meer bestaat. En dan bellen ze hun huis en hun man. En hier zien we een. Een jonge jongen die vier uur heeft gereisd om zijn vermiste vader om te gaan bellen met zijn vader is was vrachtwagen.

[01:25:06]

Vrachtwagenchauffeur is vermist geraakt tijdens de tsoenami. Inderdaad en hij neemt zijn moeder, zijn broertje en zusje mee naar die telefooncel. Hij gaat eerst in zijn eentje en daarna komt hij terug en dan neemt hij zijn familie mee. Belangrijk om te vermelden is dat deze documentaire morgen in zijn geheel te zien is op NPO 2 Extra. Om acht uur. Een absolute aanrader, want het is een ontroerend verslag van mensen die die telefoon oppakken. In die foon of. De familie Kozak II bezoekt de foon of de wind.

[01:25:46]

Ze zijn met z'n vieren twee zoons, een dochter en een moeder. Dochter Rin praat nooit over haar vader. Ze gaat met haar broertje Rico het kleine witte hokje binnen en moet meteen vreselijk huilen. Ze zegt dat het haar spijt dat ze altijd zei dat haar vader stonk en ze vertelt dat ze is begonnen met tennissen op school en dat ze van boybands op de televisie houdt. Dan hangt ze weer op. Ze voelt zich wat beter na het gesprek in de niet aangesloten telefoon horen.

[01:26:19]

Dan gaat moeder naar binnen. Ze mist haar man, zegt ze, en voelt zijn aanwezigheid nog steeds. De tijd lijkt haar wonden niet te helen. Kom terug, zegt ze. We wachten allemaal op je. Dan hangt ze op. Haar kinderen zijn het bewijs dat haar man geleefd heeft, zegt ze. Daarom wilde ze goed opvoeden en er voor ze zijn. Dat is wat haar in leven houdt. Dit is de eerste keer sinds de tsunami dat de familie echt over vader praat.

[01:26:56]

This is the first hajime sinds de laatste. De firma Réalité Go-Toba heeft.

[01:27:09]

Dendermonde is de. Zo mooi vind ik ook helemaal niet, ik zit veel vaker met draden, maar dat weet ik altijd heel goed te verbergen. Ja ja, ik vind het ook heel mooi. En ook de Jochi Bosmans die permissie krijgt. Huil maar je mag je mag huilen en dat je dan ook gaat huilen en ook dat ik zo ontroerend vind. In dit fragment met dit gezin is. Kan je voorstellen de B15? En dan heb je van dit gehoord, maar je hebt ook al geleefd met je moeder die het zwaar heeft.

[01:28:11]

Je broertje en zusje hebben dat er niet over. Niemand heeft het erover. Hij denkt weet je wat? Ik ga 4 uur reizen. Eerst maar zelf kijken wat het is. Je gaat het ook doen. Kalksteen kanaal. Ik ben raar, maar je doet het. En daarna neem je ook nog je familie mee. Dus hij is de weg berijder voor de rest van het gezin om het gesprek aan te gaan. Eindelijk. En uhm, en dit.

[01:28:39]

Hier zie je ook weer. Rituelen zijn heel belangrijk en vorm is heel belangrijk en dat is met. Ja, dat is met een voorstelling of met wat ik net al zei met de brieven. Ehm, wat bedoel je met die brieven? Nou, ik heb. Ik heb tijdens Korona een project opgepakt. Ik dacht heel lang vroeger bestond er in Turkije. Niet iedereen kon lezen en schrijven en er was in het dorp één man, meestal die wel dat kon.

[01:29:12]

En dan ging je met je brieven naartoe en ging je dat lezen en terug schrijven. Maar ook naar een geliefd tussen thuisland Nederland hebben vond ik heel romantisch. Ik dacht dat wil ik doen. Dat wil ik. Ik wil de brief schrijven van het dorp zijn, maar daar wil ik al mijn stamtafel zitten in de kroeg. En dan dat mensen bij me komen. En dan ga ik een aanmaakt brief schrijven. Of een uitspraak, brief of een brief.

[01:29:35]

En uhm tijdens Korona de de Corantijn en dat niemand bij elkaar kon op bezoek kon en ik ook niks kon doen, dacht ik.

[01:29:47]

Ik wil heel graag connectie en ik wil ook iets en ik wil mijn man mijn talent gebruiken en ik wil iets geven aan mensen. Dus dan heb ik de oproep gedaan en ik heb voor heel veel mensen via Zoem een brief geschreven aan een geliefde moeders. Heel vaak. Ehm, dat is heel mooi omdat je. Ik luister dan naar mensen. Dat dus ongeveer een uur. Anderhalf uur. Zo'n gesprek. Heb je dan van een uur of precies? En op basis daarvan maak jij.

[01:30:21]

Ja, maar mensen komen ook met bijvoorbeeld dat ze nou. Ze denken altijd dat ze a willen zeggen, maar meestal willen ze bezig zijn. Uiteindelijk komt het altijd erop neer dat het gaat om ja dat mensen liefste willen willen durven zeggen ik hou van jou en ik Michael en ik wil jou. Wil jij mij ook? Hou van mij, hou van mij. Ja en t. Euh. Het mooie is dat. Kijk, het is. Het is natuurlijk jouw persoonlijke verhaal, maar ik zag als schrijver zogenaamd, want alle verhalen.

[01:30:59]

Het decor is anders. De namen zijn anders, maar iedereen heeft gewoon dezelfde. Het verhaal is universeel. Echt? Ja ja. Het valt me op inderdaad dat jij het hebt over de vorm en ik moet. Een biertje dat ik. Toen ik hoorde over deze documentaire weet je wel Naismith HORAL wil een documentaire laten zien met de titel Foon of the Wind. Dat gaat over een telefooncel die staat ergens. Mensen kunnen dan bellen met de overleden. Toen dacht ik aanvankelijk dat het een kunstproject was en ik merk dan dat ik een beetje indruk in de contra miner ga.

[01:31:35]

Omdat ik dan denk oh, dan is het hun dan. Dan is het een kunstenaar die ook een beetje euh wil teren op gevoelens van mensen. En toen ik hoorde dat het een gewoon een gek Japans mannetje is, ergens met een tuin die zelf heel erg de behoefte voelde om zijn overleden neef te bellen. En toen dacht ik stel, ik stel die telefoon zo open, voelde het voor mij zuiver en oprecht en kwam het hart binnen. Ik vroeg me heel erg af hoe jij als kunstenaar daarna kijkt naar dit of naar het idee, naar het idee, het verschil tussen iets wat is bedacht als kunst concept of iets als bedacht is van iemands eigen emotie en behoeften.

[01:32:18]

Euh, ik begrijp niet, ik probeer te begrijpen wat je bedoelt. Het feit dat jij niet begrijpt wat ik bedoel zeggen ook heel veel. Dus dat ook wel weer. Ja, want ik denk altijd als iets conceptueel is dan denk ik dan heeft dat ook effectbejag. Misschien is dat wat ik bedoel. En als het komt uit het recht, uit oprechte gevoelens van iemand zoals deze man die telefooncel had staan en mensen die daar nu terecht komen. Al voelt het echter voor mij een stel oppervlakkige en niet kunst kunstenaar die ik ben.

[01:32:47]

Bencis. En stel nou dat die man van de telefooncel dit ooit voor zichzelf als ritueel had bedacht. Maar wel een kunstenaar was en daarna dit openstelden. Hij is eigenlijk kunstenaar. Ja maar. Maar hoe zou dat dan voor jou zijn? Zou het dan nog nep zijn? Of nee, dan zou het wel echt voelen omdat het dan meer uit je hart komt en niet gelijk. Kijk, ik zie als ik denk aan kunst zeg maar sowieso niet creates en mensen hun verhaal pakken uit effectbejag en daar iets van maken.

[01:33:28]

Kunst. Dat zijn alle Hollywoodfilms. Alle verhalen gaan dan over. Dus die die zijn die zijn daar leven we al mee. En dat is ik begrijp denk ik wat je bedoelt.

[01:33:40]

Uhm. Maar laten we het hebben over waar we wel van houden, zeg maar ik denk wat ik namelijk denk dat je bedoelt is een soort Coutts niet verbonden met het hart. Een soort ver af van de mens. Onder het mom bedacht en bedacht dat ik geen kunst vind. Ik gestuntel. Dat vind ik geen kunst. En voor mij is kunst. Als ik dan toch dat woord ga gebruiken, net als literatuur of literatuur en kunst. Hoog? Nee, het zijn tools om juist heel dicht bij is vlees en bloed.

[01:34:19]

Het is van ons en. Ja, dat dat wat je nu zegt. Vlees en bloed en ons, dat kan natuurlijk enorm op de voorstelling die jij met je moeder hebt hebt gemaakt. En ook heel even terug naar de brief. Bijvoorbeeld om. Ik zit daar en ik ben beschikbaar voor de mensen, want dat heb ik me voor hen. Ik luister anderhalf uur en een uur, anderhalf uur en ik ben oprecht de luisteraars. Maar ik ben ook euh, maker, want ik luister naar ze als schrijver.

[01:34:59]

Hun dierbaarste verhaal is op dat moment voor mij als de brievenschrijver van het dorp materiaal. Ik luisterde naar onze dramaturg en ik ben aan het luisteren. Luisteren. Aan het zeggen het mag. Je hebt gelijk, dus goed. Ik ontvang ze maar. Maar telkens ben ik aan een soort detecteerden van dwarszitten. Waar zit en aan bang taartje? En daar maak ik. Dan ga ik wel zelf. Dan zeg ik ook als je het niks vindt mag je iets zeggen.

[01:35:29]

Maar ik ga nu los en ik heb het geluk dat ze helemaal openbloeien. En zeggen ja, nee, jij kan dat gewoon, je heeft het gevat. Dit was precies wat ik bedoel. Maar eigenlijk doe ik hetzelfde pak backlit. En ik vertrouw op mijn integriteit en op ons beider co-creatie en op ons goed goodwill en dat ding wat we gaan maken is namelijk meer dan dan onze ego. Het is wat verteld wil worden. Daar ga ik voor en dat is dan.

[01:36:02]

Dat is dan kunst. En die voorstelling met je moeder moet zich troosten. Dat de voorstelling met mijn moeder en je moeder ook een ritueel vorm. O ja, dat bedoel ik inderdaad niet meer zonder jou. Want je besloot dat eigenlijk het enige echte het gesprek. De dingen die je wilde weten op dat gesprek te voeren met je moeder op het toneel. Waarom had jij die vorm nodig om dat gesprek aan te gaan? Nou, omdat ik. Was persoonlijk.

[01:36:38]

Ik doe wat ik doe omdat ik euh, niks als persoonlijke. Ik vind het heel moeilijk om om daar 1 op 1 met mijn moeder over te praten of met mijn kinderen gaat me niet zo goed af. Steeds beter, moet ik zeggen. Maar een manier om daarmee te dealen en om dat aan te gaan en helemaal uit te diepen is mijn werk. Daarom ben ik ook dit gaan doen zoals ik het doe met mijn moeder. Het ontstond nadat ik een jongere vriendin.

[01:37:14]

Die was op het punt om uit huis te gaan. Die stond op het punt. Ik was iemand die haar was voorgegaan en we hadden gesprekken met elkaar. En op een gegeven moment merkte ik bij haar. Ik dacht jeetje dit. Het raakte me zo diep. Ik kreeg echt een download van waar ze in zat, namelijk. Aan de ene kant zichzelf, haar eigen leven en bij het niet leven ervan langzaam sterven. En aan de andere kant haar ouders.

[01:37:42]

Haar moeder die dan zeggen als je weggaat, hoef je nooit meer terug. Ik dacht ik heb twintig jaar geleden in dezelfde gezeten. En nog steeds hebben we ermee te maken. En en haar probleem voelde ik toen, was haar immense liefde voor haar ouders. En ik wist ook ik ken heel veel jongeren die het leven doet zich dus. Sommigen geloven niet meer.

[01:38:05]

Sommigen zijn homo. Sommigen willen alleen maar samenwonen, niet meer trouwen. En aan de andere kant heb je de ouders die zielsveel van je kinderen houden en vice versa. En die houden vast aan de traditie, weten dat ze hun ouderschap moeten haar eike. Maar weten ook niet hoe. En die komen niet bij elkaar. Dus toe dat ik zo intens boos dus verdrietig.

[01:38:27]

Ik dacht hier moet ik en ik dacht maar hoe zit het met mijn moeder? Heb ik een radicaal intiemer gesprek met haar gehad? Nee, als mijn moeder nu omvalt, weet ik niet wie zij is geweest, waarom ze de dingen heeft gedaan zoals ze die heeft gedaan. En zij kent mij niet. En ja, toen dacht ik dus ik moet het gesprek met haar aan. Op het toneel is Geel helemaal uit. Het moest op het toneel omdat. Dat is natuurlijk sowieso.

[01:39:04]

Daar ga ik natuurlijk werken overmaken. Waar ben ik veilig op het toneel? Ja, ik wist het niet. Met Adelheid Roosen, want dat is dat is mijn zielsverwant, maar ook de beste regisseur ooit die dit in tegen kan doen. Je kan heel goed voor mijn moeder zorgen, want daar was ik bang voor dat mijn moeder niet goed uit de verf zou komen. En toen hadden we het bedacht. Weet je wat we gaan? En het podium wordt het vrije veld.

[01:39:35]

Dat behoort niet aan mijn moeder, niet aan mij. Los van tradities en regels. Dit is het vrije veld en hier gaan we radicaal het gesprek voeren en. Nietsontziend. Waarom is dat veilig? Op het podium? Omdat de vorm is er is een vorm. Je betreedt de arena. Er is het publiek is getuige. En je spreekt met elkaar af, wat er ook gebeurt. Mijn moeder had carte blanche. Die mocht alles doen. Ik mocht schelden.

[01:40:13]

Simonslaan alles doen, vechten ook om geen echt ja en. Maar dus is één ding je loopt niet weg. En natuurlijk wel. We gaan het gesprek aan. Je hoeft geen uitkomst te zijn. Maar we doen dit omdat we elkaar omdat we getuige willen zijn van elkaar. Ik wil mij vertellen aan jou en ik wil jou dat het publiek erbij is. Niet zozeer navelstaarderij op dat moment. Tijdens het spelen van Niet meer zonder jou. Want zo heet die voorstelling.

[01:40:51]

Voelde ik me echt een sjamaan. Want dat is het toneelspelen. Als je op het toneel staat. Iedereen kwam binnen. Ik stond daar. Ik maakte Harts verbinding. Ik dacht welkom. Welkom welkom. En ik dacht ook ik neem me voor het totaal te laten stromen en het terug te geven. En waarom de sjamaan? Het is universeel. Iedereen heeft iets met zijn moeder of met zijn vader. Of met zijn dochter met zijn kinderen. Een uitgesproken uitgesproken en ik neem het tot me.

[01:41:24]

Ik doe het voor ons allemaal en ik degusteren het en ik adem het uit. En met mij heeft iedereen het op zo'n moment gedaan. Dat is waarom ik dan op dat moment de sjamaan voor ons allen? Daarom is het zo'n mooi gezamenlijk ritueel en veilig en veilig. Ja, we komen straks nog te praten over op welke manier je moeder jouw leven een bepaalde kant op te sturen en welke vragen jou dan ook hebt gesteld. In die voorstelling mede daarom maar.

[01:42:00]

Laten we even naar het volgende fragment gaan, want dat heeft natuurlijk ook zeker mee te maken. De intuïtie. Het gebeurt niet vaak dat Zomergasten putten uit het horrorgenre, maar jij koos er wel voor de scène uit de Entity, een film over een alleenstaande moeder van twee kinderen die wordt geteisterd door een onzichtbare entiteit, een onzichtbare geest. Eigenlijk doe je er nog iets over zeggen of gaan. Eerst griezelen. Laten we gaan griezelen, die Entity. Moeder Carla komt haar haren aan de Kapp tafel en smeert crème op haar been.

[01:42:49]

Dan wordt er uit het niets een tand door haar lip geslagen. Bloed loopt uit haar mond en de geest smijt Carla op bed en duwt haar een kussen in het gezicht. De lamp van het nachtkastje valt op de grond, terwijl Carla vecht voor haar leven. Ze lijkt heel langzaam het bewustzijn te verliezen, maar wordt ineens losgelaten. Ze gilt haar kinderen, twee kleine dochtertjes en een grote zoon. Rennen in paniek de slaapkamer binnen.

[01:43:39]

De meisjes kruipen huilend bij hun moeder, terwijl de zoon het huis doorzoekt. Niets. De lichten zijn uit. De deuren zijn op slot. Je moet een nachtmerrie hebben gehad, zegt de zoon tegen zijn moeder. Er is niemand buiten in Brussel.

[01:44:02]

Ho ho, ho go!

[01:44:04]

Mooi dit. Nou ja. Ik heb het. Ik heb deze heel lang geleden voor het laatst één keer gezien. Dat was ook wel genoeg. Dus echt heel Helena filmhit en. Bezeten woorden of bijna bezeten woorden of lastig gevallen woorden of. Toen ik deze film zag aan. Nou, ik was een jaar of 19 en ik was al een jaar verloofd. Een soort gearrangeerd huwelijk slash.

[01:44:44]

Het werd langzamerhand een soort uithuwelijking, want ik was verloofd en het was een aardige jongen. En de ouders waren aardig. Maar ik dacht echt nee, ik kan niet met een jongen. Ik had hem niet zelf uitgekozen. Nee, nee. Toen ik 18 was, kwam mijn moeder heel blij, want het waren. Dat was het enigste kind van hun goede vrienden. En mijn moeder kwam heel blij en die zijn heel snel. Je zus van je tante, zus en zo.

[01:45:14]

Die je, die lijkt het wel leuk om onder jullie gaan trouwen met met de jongen, met hun zoon. Wil je dat ik achttien? The sixth sense. Weet je wat denken we over na?

[01:45:29]

Ik kom volgende week wel vragen. Denk nou nou. Week daarna kwam zo. Maar dat was ook weer helemaal in de zevende hemel, zei ze. Ze vroeg niet wil je het of niet? Vroeg ze. Ze deelde me mee. Weet ik veel. Over twee weken komen ze op je hand vragen. Nou, dan is het al beklonken was en dan deal. Dus uhm en ik was. Ik was op dat moment in zon. Ik noem het een soort comateuze toestand.

[01:45:57]

Mijn hele leven langer. Tot mijn achttiende zo. Ik was terug uit Turkije 10 na vervreemding van mijn ouders. Want ik dacht die samen ouders, niet mijn echte ouders en grootouders gewoon gesis en dus ik ja. Voor mijn gevoel leefde ik op mijn achttiende, was ik een heel siel meisje, zo heel helemaal niet. Grote mond. Gewoon negen jaar meegaan. Ik deed wat me werd gezegd, dus toen mijn moeder dat zei dacht ik ja. Ik wil mijn ouders geen pijn doen en ik kan nu geen nee zeggen, want het is een dan deel, dus ik had heel veel mensen teleur.

[01:46:39]

Dus ik dacht misschien worden we wel verliefd. Nou, dan komen ze allemaal een hand vragen. De jongen was niet mee en daarna was het klaar. En toen, weer een week later of zo, ging wij met z'n allen naar die die hun huis tonen. Zou ik de jongen weer zien? Ik had al tot mijn veertiende vijftiende met hem gespeeld, maar daarna werden we te oud en dan gingen we haar. Dus tot die tijd kende ik hem wel.

[01:47:03]

Ik ben nog steeds benieuwd hoe dit nu richting horrorfilm gaat.

[01:47:08]

Uiteindelijk dacht ik toen ik hem zag. Dus van nee kan niet verliefd worden. Misschien goeie vrienden. Nou ook niet, dus ik wilde uit elkaar. Dat lukte niet, want mijn moeder zei nee, je moet. Je moet met hem trouwen. Dat pik ik niet. Dus het was zo'n grote.

[01:47:28]

Snelkookpan. De druk op mij was zo groot dat ik op een gegeven moment een soort. Is heel heftig, ze heb meegemaakt terwijl ik in mijn kamer zat met mijn beste vriendin Carmen en twee uur s nachts om zo druk vanuit mijn onderbuik wat leek mij uit mijn lichaam te duwen. Maar eigenlijk waren ik er wat. Zo sliep en alles wat maar meegaand was, het stond op, maar dat voelde echt alsof ik dood ging. En dat wordt ook een soort vroegtijdige konden linie ontwaken genoemd.

[01:48:10]

Dat moeten mensen me opzoeken. Ik kan het ook niet uitleggen, maar het is. Als dat te vroeg gebeurt, is dit heel traumatisch. Dat was het ook. Maar daarmee kwam ook kunst in mijn leven. En als we hiernaar kijken toen ik deze film zag. Toen dacht ik. O ja, dat is mijn diepste angst, want ik wist niet wat er gebeurde en wat er was gebeurd, want ik veranderde. Vanbinnen stond ik op. Ik dacht het is geen toeval dat ik bij deze Turkse mens ben geboren en ik moet niet trouwen en mijn pad ligt buiten.

[01:48:44]

Er is iets wat ik moet doen, maar ik heb geen idee wat en ik had continu angstaanvallen. Omdat ik toch telkens bang was dat ik weer uit mijn lichaam zou gedrukt worden. Toen ik deze film zag toen realiseerde ik me dat mijn diepste diepste geheim. Wat ik niet eens tegen mezelf durft te zeggen was dat ik toch misschien ergens bang was dat ik bijna bezeten was geraakt ofzo. Weet je wel. En nu begrijp ik. Ja, ik was ook bezeten door de cultuur, door alle regels.

[01:49:18]

Ik was ook helemaal bezet door wat er eigenlijk gebeurde. Er was een omgekeerde bezetenheid, namelijk ik ging mezelf totaal bewonen. Dat is wat er gebeurde. En dan nog een vraag ga even te formuleren. Kijk, dan heb jij je ontwaak eigenlijk uit je comateuze toestand. Ook daardoor moeilijk. Je realiseert je dit is niet mijn pad. Ik wil een ander pad inslaan, maar dan moet je daar natuurlijk ook nog je moeder van zien te overtuigen. En mijn vader, want die leefde toen nog en dat was dat was heel moeilijk.

[01:50:04]

Dat was echt een strijd van twee jaar. Ik heb wel een klein beetje hulp gehad. Twee dingen. Eentje omdat ik s nachts niet meer durfde te slapen. Want in mijn hoofd, heel stiekem dacht ik dan moet ik uit mijn lijf gedrukt word hier wakker. En als je denkt iedereen dat dit nieuws is, kan ik niks zeggen ja. Echt een oude ouder foto. Maar overdag maakte ik ruzie met mijn moeder. Oorlogvoeren centimeter voor centimeter, mijn vrijheid innemen en echt onder de gordel vuil.

[01:50:37]

Weet je wel. Maar s nachts kon ik niet slapen zonder haar. Als ik dat echt niet kon slapen en ik was helemaal uitgeput, dan riep ik mam en dan kwam zijn slip aan haar borst. Maar ik heb hulp gekregen omdat mijn moeder dacht dat meisje.

[01:50:54]

Dat is gewoon die Didi. Die is raar aan het doen. Misschien is ze wel behekst of betoverd. Zwarte magie. Dus mijn ouders hebben mij meegenomen naar een Nederlandse paragnost in Hengelo. Een Nederlandse mevrouw met kort wit haar. Ik weet niet of ze als ze nog leeft. Dankuwel. En ik wil graag in contact komen. Ik denk dat ze heel oud is nu als ze nog leeft en die vrouw naar mijn vader zat hier. Mijn moeder zat hier.

[01:51:19]

Ik zat hier zelfs al tegenover me en die wilde niks weten van betovering. Wat dan ook die mevrouw die dacht natuurlijk. Nou heb ik er één die kan redden of ze. Dus die zei nee, dit meisje moet niet trouwen. Je moet haar vrij laten en zij gaat heel groot worden, zei ze. Misschien om mijn ouders ha extra motivatie te geven om me weg te de weg vrij te maken. Mijn vader geloofde haar. Mijn vader zei toen mode.

[01:51:47]

Hij zei ja, want ik wil ook naaimachines verkopen als ze klaar is. Nee, nog groot atelier nog.

[01:51:55]

Dus waar mijn moeder had. Ik strijd. Tot ik op een gegeven moment mijn moeder zei op een gegeven moment echt zo laag om de madam. Waar ben ik haar daarvoor? Mijn moeder zei op een gegeven moment ik heb afgesproken met je vader. Als jij weggaat, dan pleegde hij zelfmoord. Als je het huis uit gaat. En ik weet Turkse moeders kunnen heel dramatisch samen. Mijn moeder maakt geen grapje als ze dat zegt. Dus die meende het echt.

[01:52:22]

Maar omdat zij dat zij. Tot tot dat moment voelde ik me helemaal in een spagaat. Ik deed wel stoer, maar ik dacht ik kan ze geen pijn doen, kan ze geen pijn doen. Maar toen ze dat deed werd ik. Eigenlijk kwam ik helemaal in mijn kracht en dacht ik oh ja joh. Maar ik ben jouw kind. Ik heb recht op jouw steun en ik laat me niet wegjagen. Ik doe niks raars. Ik wil studeren. Ik eis van jou je moederschap.

[01:52:50]

Dus dat heb ik ook gezegd. Het is aan jou of ik ga. Ik word een hoer, want je weet niet wat er met me is geworden. Of je brengt mezelf en we houden contact. Maar ik denk het is mij te min om weg te lopen of worden. Maar gaan zal ik. Het is aan jou of je dan naast me staat en ik heb het liefst leukste. Ouders van de wereld, want die hebben voor mij gekozen. Daar.

[01:53:21]

Haal je die moed vandaan om op eigen benen? Het was geen chenin, het was of de dood of de gladiolen. Het was of. Het was echt geen moed. Ik moest of ik zou gek worden en het was ook moet. Ja, misschien wel, want waarom ik ook dit fragment in dit wilde vertellen hier. Is omdat ik weet dat heel veel. Turkse jongens en meisjes zijn of jongeren van de wij cultuur die enorm in de knel zitten en niet weten wat er gebeurt.

[01:54:10]

Misschien op psychische dingen meemaken kan toch net zo goed een psychose kunnen hebben?

[01:54:15]

Of weet ik veel en. En dan hoorde ik zo af en toe later dan dan hulp van Van Buren en dan werd er gezegd euh, ja, het gaat niet zo goed met de zoon van d'Indy. Ja, ze hebben een meegenomen naar de imam. Nou, leuk en aardig. Een imam heeft ook een mooie sociale functie. Maar. Of sneed Tom mijn hart, want ik wist waarom. Waarom dat kind het moeilijk had? Waarom die schizofreen leek?

[01:54:46]

Waarom? Ik dacht alleen maar Breng gaat toch naar een psycholoog? Praat toch met elkaar over te doen? Ja, en daarom vind ik dit heel belangrijk om te vertellen. Als je je in de knel voelt of je wordt raar, want. Als je niet mag bestaan. Als je niet mag bestaan. Dat doet besmette. Dat dat dan wordt je Razvan, het ligt niet aan jou en het gaat over. Er is een leven voorbij, voorbij dat weggaan.

[01:55:26]

Voorbij de oorlog voorbij. En er is geen schuld. En ik hoop voor die ouders ook. En je zoek hulp. Ook je hoeft niet al je schepen achter te verbranden, want dat ook mooi aan jouw verhaal. Je hoeft niet met slaande deuren nooit meer terug. Nee, nee, ook dat ik. Ik zal mijn moeder eeuwig dankbaar zijn dat zij daar zo met alles wat ze was open vizier. Daar zat tegenover mij op het podium, wetende dat ik de meest intieme dingen ook van haar.

[01:56:05]

Waar ze zich voor zou kunnen schamen vertelde om het te kunnen klaren. En waarom we dat hebben gedaan en waarom ik. Hoe we ooit begonnen? Deze avond was dat ik zei ik wil niet kiezen. En hetzelfde is met dit. Het feit dat ik me niet aan de traditie haal. Het feit dat ik net een ander leven leidt dan zogenaamd het geijkte patroon, betekent niet dat ik verbannen moet worden naar de periferie van die traditie. Het is mijn geboorterecht, het is ook mijn traditie en het is mijn recht om mede vorm te geven.

[01:56:45]

En dat recht is van ons allen, ook van alle kinderen. Alle jongeren die LGB, Ezekiel of ongelovig ofwel gelovig, ofwel traditioneel alles. Het is jouw plek. Het is je geboorteplek, je geboorterecht ook. Het is voor jou. Ik Ik heb soms een neiging om dan te zeggen omdat het voelt bijna. Het is zo je je verwoordt dat zo mooi, dus dan vind ik het zonde om door te gaan naar een volgend onderwerp. Maar we gaan toch door naar één van jouw glazen.

[01:57:28]

Lekker die doen. Ik zie lekker ding. Het is een lastdier en enorme freudiaanse in Bastide, een film, een Nederlandse filmklassieker. 1984 zit volgens jou lekker ding. Was je het ook al? Denkt de Linth? Rutger Hauer vond ik niks. Ik dacht ik had het gevoel al twee kampen of twee keuzes in die tijd. Voor mijn gevoel jazz of je was van Rutger Hauer of directielid Rutger Hauer voor ik. Veel te brutaal en te veel tenten.

[01:58:09]

Weet je wat?

[01:58:11]

Nee, nee, Fisichella ligt stil. GE getormenteerd schrijver donker. In die film dan. En dat vond ik geweldig. We gaan kijken of we kunnen meegenieten. We zien in deze zijn hoofdpersoon Paul de Wit, gespeeld door jawel, Derek de Lint, die langs gaat bij professor Pollak, gespeeld door Ischa Meijer. Paul heeft een boek geschreven. Hij heeft het manuscript laten lezen aan professor Polak. En ja, hij wil eigenlijk weten wat hij ervan vindt. Hij is onderweg richting professor Polak in de Nederlandse filmklassieker Bastiaen.

[01:58:57]

Paul komt aan bij het restaurant, waar professor Pollak volgens de ober op zijn vaste plaats zit te dineren. Polak eet varkensvlees en probeert Paul ook aan het eten te krijgen. Dat gaat niet, maar een glaasje wijn lust ie wel. Ze raken in gesprek. Polak is van mening dat de geschiedenis een opeenvolging van toevalligheden is. Er zit geen reden of vooropgezet plan achter. Polak biedt Paul nogmaals wat te eten aan en dan neemt Paul toch maar een stukje vlees gesneden van een geroosterd biggetje dat voorheen op tafel ligt.

[01:59:35]

Buiten geeft Paul over. Daarna stapt die bij professor Polak in de auto. Die laatste spreekt de hoop uit dat Paul zijn boek wel ooit af zal maken. Polak houdt hem wel voor dat schrijven niks oplost. Boeken schrijven lost niets op. Dat is een bouwsteen munten, boeken schrijven lost niks op. Ik weet hoe jij als brievenschrijver daarover denkt. Nou, dat is natuurlijk pertinent niet waar te boeken schuift, niks oplost, maar ik wil eerst heeft dat vaker in beeld als een soort hij is.

[02:00:21]

Ze zijn allebei een Jood. En natuurlijk is dat recalcitrant. En euh ja, omdat ik zo mooi vind van is is. Na Dirk de Lins personage heeft dan een boek geschreven. Hij wil eigenlijk de geschiedenis wissen en opnieuw herschrijven. En om. Dat kan met boeken. Dat kan met werk. Dat kan met met de Teja, met woorden met theater. Je kan het op z'n minst een plek geven en als het in jou kan de geschiedenis door het opnieuw vormgeven ervan herijken ervan.

[02:01:03]

Kan het een andere plek krijgen? Ook Inyo die geschiedenis. En dus hebben hem herschreven om. Boeken de lost wel degelijk iets op? O ja, zeker. Dat is gewoon. Ik vind het ook echt een genot om Ischa Meijer te zien. Dat gezicht. En ook hoe broeierig Derek de Lint kijkt. Want dan zit ik als acteur te kijken dat ik jou voor deze film. Voor wat je nu hoef te spelen hoef je niet zo te kijken, maar dat doet ie dan ook expres aanspannen.

[02:01:39]

Dat je dan erbuiten?

[02:01:41]

Ja en. Maar goed, dit is er ook met met dat met varkensvlees eten wat ze dan doen. En dan? Hij kan het dan toch niet? Dan moet hij toch overgeven? Overgeven? Inderdaad. Dit is voor mij heel erg. Weet je wel. Turks meisje Hengelo VR6 99 84.

[02:02:03]

Ze was puber en. Hij belichaamde beetje jouw ideale man, destijds kan ik dat zo zeggen. En ik dacht ook toen ik dat zag, dacht ik ook. Ik zal ik wel ze met een schrijver zei weet je wel, ik wel ja, dan ga ik naar op zoek.

[02:02:24]

Bedoel je niet op zoek, maar zonder zelf schrijver? Nou, dat is heel goed dat je dat zegt. Kennelijk had ik toen dichtte ik mezelf die macht niet toe. Of ik wist sowieso niet een schrijver geweest die altijd al dagboekje schreef of wat dan ook. Maar nee, dat was dan de redding. Moest van buiten komen nog wel. De man was dan de schrijver en zo'n type man aan de haak geslagen. Uiteindelijk Henk Apotheker, de vader van mijn dochters Jasmijn en Layla.

[02:02:56]

Waanzinnig goeie thrillerschrijver weliswaar.

[02:02:59]

Blondeau heeft weliswaar geen donker haar, maar verder lang, slank.

[02:03:06]

Alles helemaal goed pakket. En dat? Dat stond. Ook als ik daarna aan kijk. Ik heb. Ik heb een aantal bewust onbewust keuzes gemaakt in mijn leven, want. Ook als ik kijk naar mijn familielijn, zowel vanaf mijn moederskant als van mijn vaders kant. Die zijn aan het begin van de republiek de stichting van Turkije zijn zij uit Noord Oost Turkije. Wat nu Georgië is. Sagem met gevaar voor eigen leven vertrokken naar de plek waar ze nu zijn Noord-West Turkije.

[02:03:45]

Dus dat waren immigranten en mijn ouders hebben dat ook gedaan. Hebben ze zich ook verplaatst hier naartoe? En als ik kijk naar mezelf. Achteraf gezien ik wilde blijven. Ik wilde me binden. Dus nu ook mijn dochters, want Henk is Nederlands. Mijn dochters zijn en en hebben we echt Nederlands bloed en Turks bloed. En ik vermoed dat ik onbewust dat heb gewild. Echt dat ik dat belangrijk vond dat mijn kinderen niet erbuiten zouden vallen. In ieder geval deels niet.

[02:04:25]

Als ik er iets aan kon doen, dan was het dat en. Dat is deze film voor mij. Dat is Derek de Lint voor mij. En ook met dat. Dat varken wat je ziet en hoopt dat wat dan ha daar tegen in gaat. Hola, we vergeten onze geschiedenis. We zijn in het hier en nu we gaan genieten. Ik weet mijn eerste varkensvlees nog. Dat was de Hema worst huurwaarde kilo.

[02:04:56]

Nee, nee. En ik rook dat. En ik dacht wat is dat voor iets? Mensen eten dat. Want wij hebben in het Turks geen geen woordsoort soort wat je laat staan koken. Helemaal raar dat mensen dan zo uit het vuistje eten. Toch wel runder worstjes of een hele lekkere worst. Allemaal gebakken. We hebben niet zo van het invader, dat rook altijd zo lekker als je dan de hemel binnenkwam. Dus dat was ook één van mijn voor mijn stappen naar om er letterlijk die cultuur die ik niet tot me mocht nemen om die letterlijk tot me te nemen.

[02:05:32]

En hoe was die eerste hap?

[02:05:35]

Lekker, maar niet helemaal opgegeten, maar dat is ook weer het jezelf heroveren op jezelf. Ik beslis wat ik doe en het is niet slecht. Ik wil dat gewoon proeven. Punt. We naar Richard Pryor is een Amerikaans acteur en standup comedian. Overleden in 2005, misschien een stukje uit zijn show Live At The Sunset Strip uit 1982. Nog iets over zeggen kijk ik nooit.

[02:06:11]

Richard Pryor Live at the Sunset Strip. Laref weerbots Deze lessen milieuvoorwaarden voor JBZ en de Infirmary Blowin ap.

[02:06:26]

In zijn fel rode pak op het podium van het theater is comedian Richard Pryor genadeloos eerlijk over zijn cocaïneverslaving. Behoren een verhandeling over het roken van crack met behulp van een waterpijp. De eerste keer dat poelier dat deed syntactisch, toont zijn bed in de fik. Hij bleef gebruiker. Pryor vertelt zijn publiek hoe het Juncker brein werkt, hoe de drugs bijna direct tegen je praten en je overhalen om te gebruiken. We horen hem in gesprek met zijn krek pijp, die de junk overhaalt om iedereen die je wil helpen maar door te laten kletsen en toch nog één keer te gebruiken.

[02:07:12]

Van jullie kan alweer heel wat mee. De waarheid zal je bevrijden, want hij is dit fennek, ik deze man, deze man echt zo heel volgens mij opgegroeid in een bordeel. Moeilijk, moeilijk. En dan word je een hele grote ster. Hollywood films, geld, vrouwen tenminste. Hij had een vrouw en op een gegeven moment raak je verslaafd. Nou, dat zijn wel meer sterren of meer mensen misschien. En niemand weet het. Ze gaan naar rehab en ze zijn precies.

[02:08:01]

En hij heeft zichzelf in brand gestoken. Maar echt iedereen dacht hij gaat bijna dood. En dus dan weet iedereen dat je een grote ster. Ben je zo'n loser? Want je bent ook nog een junk? Héb je zelfs in brand gestoken en je komt terug? Doet een hele show. Iedereen is blij, maar iedereen zit ook een beetje te wachten. Gaat het erover hebben. Tegen het einde van de show. We gingen erover en hij doet het zo mooi.

[02:08:37]

Het is zo, begint heel luchtige, vertelt hier ook de stemmen van van je verslavingen. Wat er met je gebeurt? Dit is zo mooi, want het heet dat. Dat hebben we dan nu hier niet gezien. Maar het eindigt dan ook met dat hij vertelt dat je echt een hoopje ellende is met brandwonden en moet je gewassen worden omdat die kennisdeling. We zijn weer wakker, want die slaapt als je heel diep verbrand. En om dat te kunnen vertellen terwijl terwijl had alles.

[02:09:15]

Je bent bijna doodgegaan en je hebt het aan jezelf te danken wat voor een loser ben je dan eigenlijk? Hij vertelt het en het is zo bevrijdend. Het is zo menselijk. Het is zo groot. Het is zo mooi. En ook. Het is toch comedy? Dat maakt het zo knap ook. Weet je wat ik? Ja, het is super knap. Omdat omdat hij natuurlijk. Helemaal dat denken pakt van hoe je dan denkt en laat dat hebben je ook met je werk pipe is en dat die pijp, zegt hij zijn vrienden vakterm.

[02:09:58]

En dat is ook herkenbaar. Lacht Omdat je het herkent. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik heb ook heel vaak slachtoffer gedrag gehad ofzo. Dat ik dacht nou een Jumo begrijp me, ik ga wel in een hoekje. Nou, wat deed ik dan? Mezelf opsluiten of YouTubefilmpjes kijken of mediteren om weer iets uit de weg te ruimen? Zogenaamd weet je wel.

[02:10:22]

Uhm. En toen ik ook nog een keer naar dit fragment keek omdat ik dacht na, ga ik het. Vandaag wil ik. De rol van humor. Ook omdat ik weer moeder was. Mijn moeder is dus ongelofelijk grappig. Ik bedoel dat ik zeg ja, ook niet omdat ik je moeder persoonlijk kent. Maar ik heb de registratie van de voorstelling gezien en zei. Zij heeft comedy timing. Daar kunnen de professionals nog een puntje aan zuigen. Ja ja en.

[02:10:54]

En toen ging nog een keer kijken, want ik dacht oké. Nee, moeder is ongelooflijk grappig. Die maakt ook de meest harde grappen. Is het verschil tussen Nederlands en Turkse humor? Ja, we zullen misschien sommige culturele dingen zijn, maar nee, humor is humor, vind ik. Als je begrijpt als je het snapt, als je als het je wat doet dan. Ik heb ook een keer iets geschreven over humor en wat ik niet wist dat daarvoor een column geschreven over humor en wat ik niet wist.

[02:11:31]

Dat heb ik toen daarvoor opgezocht. Humor schijnt sowieso altijd over een grens te gaan, want daarom is het grappig, want het is een beetje spannend en we kunnen pas lachen als het over een grens gaat, maar we weten dat het veilig is. Klopt? Ja en. Maar als het over een grens gaat en dat doet ons pijn of het is onveilig voor ons. Dan vinden we het niet grappig. Dus dat betekent nog niet dat het niet grappig is, alleen dat jij dat iemand dat is voor diegene niet grappig is.

[02:12:06]

Ja precies. Precies dus qua cultureel. Ja dus. Daarin kunnen verschillen zitten. Je zou kunnen zeggen. Ook qua cultureel. Sommigen hebben nu de hele tijd of humor kan me wel alles zeggen.

[02:12:24]

Maar dacht je wel mag niet, want ik heb nu een andere column van jou gelezen. Of misschien heb je het over dezelfde polemiek en een column over humor. En daarin was jij heel duidelijk over het feit dat je vindt dat je overal grappen over moet kunnen maken. Want. Als de zo blijkt te zijn wetenschappelijk dat humor is pas grappig, net zoals kietelen kan mezelf niet kietelen, maar jij kan mij wel kietelen. Dus dus iets is pas grappig. Het moet sowieso over een grens, want anders is het niet grappig.

[02:12:53]

En het gaat over een grens en het is veilig. Dan is grappig maar en voor sommige mensen dus niet, want waar die grens ligt. En die grens, die is voor jou anders dan voor mij. En zelfs als die grens voor mij vandaag zo is, kan het zijn dat die morgen opschuift of weer de andere kant opschuift. Dus je kan wel gek worden, je kan daar geen rekening mee houden. Dus als comedian of ik wil gewoon als comedian moet je overal.

[02:13:27]

Je moet gewoon doen wat je wil doen. De beste grappen maken. Dat is je taak. Maar ook de verantwoordelijkheid nemen dat als sommige mensen overvallen. Dat dus kan dat je daar voor dat mensen je daarop aanspreken? Dat gezegd hebbende wil ik er is dus wel een verschil tussen. Het is je vak, je wil mensen laten lachen ja. En sommige mensen vinden niet grappig, want voor hun gaat het over een grens wat pijn doet of.

[02:13:54]

Maar er is een verschil tussen dat en een verschil tussen bevobbelt een PVV die een cartoonwedstrijd uit schrijft om een cartoon te maken over de profeet Mohammed. Zogenaamd satire. En we moeten alles kunnen zeggen. Nee, dat gaat niet over comedy. Het gaat niet over. Dat is moedwillig. Ik wil ergens heen kunnen walsen. Dat recht geef ik maar toe. Dat is wat anders, vind ik. Dat is wat anders, omdat op dat moment misschien over jouw generatie wordt heen gegaan.

[02:14:33]

Nee. Een cartoonist. Mag van mij tekenen wat je wil. Politieke partij mag mensen niet uitnodigen om gewoon eens laten zien dat die mensen niks te zeggen hebben over ons. We kunnen over alles toe eigenen. Nee, dan is anders aan het doen dan dat zinnetje dan waar je met iets anders bezig. Namelijk dat je overal ja excuseer Mahatma overheen wil kunnen pissen en dat je dat wil kunnen toe eigenen en dat je daarmee wil kunnen doen wat je wil.

[02:15:08]

Maar als het andersom gebeurt, weet je. Nee, nee, dat is. Nee, dat vind ik iets anders. Een cartooniste of een komedie, of alles moet kunnen. Een dialoog met je politieke wapenverkopen. Ik weet helemaal niks van Dreux. Wat slecht. Ja, ik weet ook niet tijd. Laten we zo maar bezig was toen ik. Is natuurlijk feitelijk niets meer dan een dialoog met je zelf en daar gaat ook het laatste fragment hierboven over.

[02:15:48]

Revolver, een film van Guy Ritchie en magazine OK! Geintroduceerd is dus een waanzinnige lichtseinen. The List ziet er niet uit als een lifters situatie. Het is een mini bordeel. Ja, precies.

[02:16:05]

En onze held Jack? Die gaat in die lift en hij gaat. Voor het eerst echt het gevecht aan met zijn ego en zijn ego die praeter gaan. En hij kijkt dus echt in de spiegel. Hij is bezig met Wie ben ik? En wat is niet mijn stem? Wat is de valse stem van buiten? En wat? Wie ben ik? En hij heeft claustrofobie. Ook belangrijk om te weten denk ik. In combinatie met de lift in Revolver.

[02:16:50]

De lift schiet naar boven en blijft hangen tussen twee verdiepingen. De twaalfde en de veertiende. In deze scène zien we de claustrofobische Jake Green in die blauw verlichte lift staan. Hij raakt letterlijk in gevecht met zijn ego over kwetsbaarheid, het accepteren van fouten en zijn angsten. Jaak en zijn ego staan tegenover elkaar in de lift en we zien Jaeck worstelen om weer controle over zijn leven te krijgen. Zijn ego praatte tegen hem en daagt hem op een agressieve manier uit.

[02:17:25]

Jaak praat terug waarom ik mij?

[02:17:38]

Minimi A Dan krijg je langzaam controle over de stem in zijn hoofd die al zijn hele leven bij hem is.

[02:17:54]

Stel ik vraag mij af amai. Prachtige. Ik zou dit jaar wel willen spelen. Ik vroeg me even af wat hebben als we het hebben over acteerwerk van hem op dit moment. Wat vind je daarvan? Fantastisch zo.

[02:18:26]

Maar dit is ook zo lekker om te spelen. Wat maakt dat zo lekker? Nou, omdat je alles kan. Je kan je kan. Hij is de toeschouwer, dus Zeister, degene die die in het oog van de storm hijst. De cipier die je gaat verleiden gaat zo, maar presteert zo en hij is de mol. En hij is dus fantastisch. Je ergste vijand, ergste vijand is dan weer zielig doen, dan weer lief doen. Het is het ego, het is alles wat de mens is.

[02:19:02]

Het is fantastisch en hij kan ook zo. Wil je monddood maken, wil je dood maken? Paul, het is zo fantastisch. Ja, en hij, dit boksen je in je hoofd. Is jouw ego een vriend of vijand? Inmiddels langzaam een vriendin aan het worden. Een vriendin zelfs. Wow. Dat vind ik nogal wat. Ja, het is ook eenenvijftig. Is op een nacht lang niet klaar. Maar ja, want ik. Maar ook met de vriendin kun je vechten.

[02:19:37]

Ja, precies. Ik moet regelmatig tegen tegen mijn ego zeggen schat. Het is goed aquatisch denk je. Dankjewel, dank je wel en. Maar mag ik eerst even uitleggen wat ik onder het Engels versta?

[02:19:55]

Ja, want daar zijn de meningen over verdeeld natuurlijk. Vragen of vage begrippen zijn of vanuit de psychologie precies. Nou, ik heb speciaal voor ons vanavond een college, heb ik mijn dierbare leraar Hans Laurentius gebeld, want ik heb een leraar.

[02:20:12]

Hij geeft sad songs van de advaita. Zoek hem op. Hans Laurentius Acolieten.

[02:20:16]

We hebben weinig. Ga gewoon door. En geweldig, geweldig. Een soort Hans Teeuwen, maar dan spiritueel, fantastisch.

[02:20:26]

En met hem. Ik ken hem al vanaf 2005 coach of wie is het? Nee, het is echt een leraar. Hij geeft de sad songs. Dat is samenkomen in waarheid. Maar dat is heel simpel eigenlijk. Stel je vragen over het ego of hoe kom je daarvan nou niet vanaf? Maar hoe ik daarmee? Weet je wel? En hij brengt je eigenlijk telkens naar. Hij is de eerste die zegt geloof mij niet, want voor mensen die al een vaag gesprek vinden.

[02:20:57]

Lekker wat. Wat het ego voor jou? Wat is het ego voor jou?

[02:21:02]

Kijk. We worden allemaal geboren met ik. Ik voel. Ik ben geboren met met als mens met een soort fabrieks instelling. Ik heb voorkeuren. Ik heb. Ik lust wel hartig, niet zoet. Ik ga. Ik ben een beetje introvert en verlegen eigenlijk. En ik laat op door alleen te zijn. Die weer zijn gewoon. Weet je wel. Ik kom in dit lichaam met het lichaam. Daar zit dat dan vast. Dat is de fabrieksinstellingen. Fantastische formulering precies.

[02:21:34]

En daarnaast omdat. Ik lijk niet alleen qua gezicht op mijn moeder en ook mijn vader, maar ik heb ook het gevoel. Ik neem al die voorouderlijke Chausson, neem ik met me mee. Dus die vrouwenlijn waar we het net over hadden van mond dicht. Onzichtbaar zijn, dat zit ook in Mechelen. En mijn vader die altijd een buitenbeentje was. Te modern. Dat zit ook ergens in mijn genen. Dat en onze. Mijn kinderen hebben dat ook.

[02:22:01]

Dus is er een nieuwe generatie. Moet dat weer? Daarmee neem je ook mee. En maar je wordt geboren en je denkt wereld weet je, maar je krijgt te horen op je derde van je moeder.

[02:22:15]

Nou weer een beetje Theelen. Je bent en je praat teveel, dat is lief. Dus laat dat de vervorming van die stelling. Dat is het ego door alles wat van buiten. Je hebt. Ooit heeft je moeder gezegd of je vader of juf van. Nou, als je dit en dat doet, dan ben je niet lief. Of als je te veel aandacht vraagt. Dat kan niet. Of en daar hebben we allemaal onder te lijden.

[02:22:42]

Eigenlijk de de. De oordelen. De stem in je hoofd is dan te schizofreen geformuleerd, maar die kennen we allemaal.

[02:22:52]

Het is. Het is de cipier. Nu is het een vriendin. Qualité, een te bemoeizuchtige, soms vriendin die denken Schat, ik snap wat ik heb je al ooit gezegd beschermen. Maar het is klaar. Je dankjewel. En Hans legde dat zo mooi uit. Die zei de vervorming en dat ervaar ik ook zo. En daarom klopt het wel. Ik dacht ook altijd hoe kan het hij? Je kent de de de zin van nieuwe woorden wie je bent.

[02:23:27]

Dat lijkt niet te kunnen als je je. Je bent toch wie je bent? Hoe kan je dan worden wie je bent? Nou, inderdaad, je bent wie je bent. Dan komt al die shit eroverheen en met alle vervormingen en kon je wel de de de kooi, de maatschappij conventies. Al die dingen je. Je gaat jezelf steeds meer en meer vervormen. Je bent 30, 35, 50 en nog steeds zit je mensen hun ogen te zoeken naar de goedkeuring van papa of mama.

[02:23:56]

En dat is de vervorming als het ego en dus dat ontmantelen daarvan. Dat is worden wie je bent. Al die lagen er weer af. Ja, en in met compassie. Het is oké, we doen allemaal ons best en we maken fouten en dingen dwalen. Maar zulke Macharen zijn dat dat ook is toch? Ik vind dat heel ontroerend, altijd door ook. Ook denk ik nu in totaal 50 mensen een brief geschreven. Iedereen kan, je wil graag weten.

[02:24:33]

Mag ik bestaan en heb ik recht op liefde?

[02:24:37]

Kan jij deze uitzending afsluiten met een mooie zin die je nog uit een brief misschien? Kunt halen. Hoewel, je mag er zijn ook al een prachtige afsluiter van deze avond is natuurlijk. Nou, uhm. Ik zou, ik zou dus moeilijk even, maar ik zou willen afsluiten met ik had een brief geschreven voor Ida. En die heeft de moeder, net zoals heel veel mensen denk ik ook. Die heeft een moeder. Die was niet zoals ze wenste dat die moeder was.

[02:25:17]

En in de brief zegt zij op een gegeven moment mam. Ik begrijp niet dat je perfect bent zoals je bent. En dat je wacht op de ruimte voorbij, gelijk en ongelijk op mij en Daalhof het nu naartoe. Dat. Prachtig, want het ego wil ook altijd gelijk hebben natuurlijk. Ja, precies, die zegt ook hier blijven en de rest is vijand. Nee, het is van Rumi natuurlijk. Dat beeld was niet hem namens de Bessin bemoeizuchtig.

[02:25:55]

Een vriendin in mij voor vanavond. Dankjewel voor een avond vol zelfinzicht en vooral een avond vol mensen. En dan niet het zelfstandig naamwoord, maar het werkwoord. Want die neem ik absoluut mee. Mensen als werkwoord. Dankjewel jou bedankte. Bedankt voor je openheid. Heerlijk. Dankjewel zo lief. Alle mensen thuis, dank je dan. Je hoorde Janine Abbring in gesprek met Naismith Oral. Kijk voor meer Zomergasten op VPRO, Open TNL, Slash, Zomergasten.

[02:26:44]

Luister voor meer lange en diepgravende gesprekken ook eens naar de podcast Het Marathon Interview. Voor urenlange één op één gesprekken voorbij de waan van de dag te vinden via Veep, siropen, toneel of in je favoriete podcast heb.