Happy Scribe Logo

Transcript

Proofread by 0 readers
Proofread
[00:00:04]

Toen ik nog klein was, gingen we zoek naar die. Die woonde in de Marggraff Straat in Vught. Al zei ik toen nog Marggraff. En Vught. Marggraff met twee gigs en twee. Het was de naam van die meneer die woonde in het kasteel waar we langskwamen als op weg waren naar Dini. In zucht. Die meneer, die kwam nooit buiten en als ie buiten kwam, dan was ie boos. Dan stak hij zo de bal lek. Ze zeiden dat hij met een jachtgeweer achter je aankwam als je ongevraagd op het landgoed was.

[00:00:51]

Het was ongetwijfeld een manier om bang voor te zijn. Zijn landgoed was zo groot. Dat hij zonder over het land van iemand anders te hoeven lopen heel Brabant kon doorkruisen. Of van België naar Duitsland kon. Het schijnt dat hij ook wel eens in zijn onderbroek langs het hek wandelde. Op het landgoed stond een heel groot huis. Een klein kasteel. Veel onderhoud, zei papa dan. Dini woont met Wouter op de Marggraff Straat Acht in Vucht. Ik weet zeker dat ik daarom nog steeds bij het getal acht een donker gevoel heb.

[00:01:37]

Acht is een nummer met een oprijlaan met hekken en een hoge heg. Soms maakt je hoofd zulke verbindingen tussen twee dingen die eigenlijk niet bij elkaar horen. Alleen voor jouw. Omdat jij ze zo beleefd hebt, omdat ze alleen jou zo opgevallen zijn. Voor een ander is acht luchtig als een taartje of gemaakt van hetzelfde soort verdriet als bij een afscheid. Voor mij heeft acht donkere bomen takken die al jaren niet zijn opgeruimd. En het ruikt naar brand, want in de vroege ochtend van 7 december 2003 brak er brand uit in het grote huis op het grote landgoed.

[00:02:25]

Na de brand ontstonden er nog meer verhalen. Zo was er bij de brand al vrij snel iemand aanwezig die zei dat hij de sleutel van het pand had. De brandweer besloot toch om niet naar binnen te gaan. Meneer Marggraff werd later dood gevonden vlak achter de voordeur. Had de brandweer het misschien expres gedaan? Ook zouden er bij de brand schilderijen zijn verdwenen Rembrandts Rubens van Dijks. Was de brand misschien wel aangestoken? En de 160 miljoen die Marggraff bezat op allerlei geheime bankrekeningen.

[00:03:08]

Daar werd na de brand nog geen tientje van teruggevonden. Iedereen in Vught kent deze verhalen. Maar wat er nou van waar is, dat weet niemand. Ik woon al lang niet meer in Brabant, maar ik kom er nog wel eens. En als ik dan eind 2018, vijftien jaar na de brand, weer een nieuw verhaal hoor. Er zou een emmer gouden munten zijn verdwenen na de brand. Besluit ik om een nieuwe zoektocht te ondernemen? Hallo TomTom?

[00:03:40]

Ik luister gaan naar een adres, zeg een adres in Nederland. Markgravenstraat Vught wordt op Straat Vught gezocht.

[00:03:55]

Hallo, ik ben Simon Hijmans en dit is de brand in Het Landhuis, een podcast van Radio 1 en de Inter.

[00:04:07]

Zo keurig op tijd. Je kwam rechtstreeks. AMSTERDAM Het was even wennen. Heet water, je jas. Hier ben ik opgegroeid.

[00:04:21]

Gedeeltelijk dan. Zo voelt het wel. We kwamen vaak bij Dini en Wouter, mijn zus en ik. Ze hadden zelf geen kinderen, dus hier mocht bijna alles. Toen papa en mama ons huis gingen verbouwen, heb ik hier wel een hele maand gelogeerd op zolder. Het ruikt er nog hetzelfde. Ik weet precies waar de vloer kraakt en over die plek zat ik ook vandaag weer een grotere stap automatisch rechtsachter. In de tuin staat de frituur voor zelf gesneden frietjes, boven staan kasten vol platen en cd's van Wouter en op zolder staan de naaimachines die niet werkten op de mode vakschool.

[00:05:06]

Van haar leerde ik hoe je van iets dat eigenlijk nog niks is iets kunt maken, van een lapje leermarkt tot een pennenzak. Noem het nu etwy en ze liet zien dat je een takje vliers hout kunt uithollen. En dan maakte een balpen van die tak met de binnenkant van een oude bigben. Een simpel T-shirt werd leuker als je er je eigen naam op 7 drukte. Ze liet me zien. Hoe je van weinig meer kon maken als je er tijd in stopte?

[00:05:40]

Als je het aandacht gaf inmiddels is ze gestopt op de mode vakschool en is uqny dik van de reuma. Dat ging eigenlijk goed, maar 1 en s maandag zijn we gewoon thuis gekomen. Maar het is gewoon als ik het een beetje probeer normaal te belasten. Maar ik kan niet krom. Dat maakt het zo.

[00:06:04]

De koffie heeft gezet en die niet meer verzekerd heeft dat er straks ook broodjes zullen zijn. Vraag is hoe zij zich wat Marggraff herinneren als een hele vreemde man, natuurlijk als een als een euh, een einzelgänger. Uhm, onvriendelijk?

[00:06:21]

Ja ik. Ik denk dat ik hem wel ooit gezien heb. Maar ik weet het niet. En als ik m een voorstel, dan stel ik me een beetje voor als een of andere euh Engelsman. Zo die. Dat denk ik, maar dat is het beeld niet groot.

[00:06:37]

En uhm, maar ik weet het niet. Er zijn vast. Nou, dan zou je toch minstens een greintje pet dragen of zoiets zijn een beetje een Chewie. Euh, maar wel goed. Euh. Goed twee Chastre, maar wel een een heel oud. Maar ja, dat euh. Ja, een beetje passend bij. Toch denk ik zijn a zijn achtergrond en zijn afkomst. En je hoort rare verhalen natuurlijk dat je meteen weer naar buiten kwam. Nou ja, dat is iets wat alle verbeelding te boven gaat.

[00:07:05]

Bijna, want dat verwacht je niet. Zeker niet van een ontwikkeld iemand, want hij was toen. Hij was jurist, volgensmij. Hij was jurist en 9b. Was Contryn met een uh in een gevecht gewikkeld met de staat zal ik maar zeggen. In ieder geval juridisch in verband met allerlei procedures. Want wat dat betreft hij had een prachtig poortgebouw dat staat te verkrotten, want anders dan keek hij op een benzinepomp uit toen de tijd dat hij wilde weer niet.

[00:07:32]

Dus dan liet je daar staat leeg en dan zakte eigenlijk van ellende in elkaar. En als je hier ging wandelen in de omgeving had ie overal van die van die buitenplaatsen. Daar zakte van een lendenen in mekaar op met je dan na een paar jaar weer langs en zie je ook daar zijn mensen geweest. Je hebben al het zink en het lood en het koper meegenomen. En verder stond het gewoon allemaal te verkrotten. Wij waren de eigenlijk nog mooie eisen waarvan je denkt van wel.

[00:07:55]

Als je daar gewoon veel energie en wat geld aan besteed, dan woon je werkelijk prachtig. Maar ja, waar wij hoorden was dus dat dat die Ed eigenlijk niemand gunde om in zijn bezittingen te wonen in zijn huizen.

[00:08:09]

T Is niet altijd even duidelijk wat daar wel Bardens of wat niet waar is. En dat wordt natuurlijk opgeklopt in de volksmond. Of als mensen. Zo dus een heel apart verhuur geweest zonder lening zeg maar wat dan ook. Een voorbeeld van iemand is dan bijvoorbeeld als je ging winkelen in een Albert Heijn en dan kocht je een blikje fris. En daar liet je dan vallen dat er een deuk in Waalse ging naar de kassa. Onco om korting te krijgen omdat er een deuk in het blikje zat.

[00:08:33]

Zo word je rijk. Dat is dat je alleen maar koffie zat te drinken daar bij Albert Heijn. Ja ja. En dat ie de blikken liet vallen. Dat is het verhaal. Gehoord van horen zeggen ja, en maar dat.

[00:08:47]

Het is bijna allemaal van horen zeggen. En er zijn toch twee boeken waarin het landgoed voorkomt, zegt Autoland. We zitten nog maar net in de erker aan de voorkant van het huis. Sinds ik hier geparkeerd heb, zijn er nog geen andere auto's langsgekomen waarvoor ik het zelf door heb, zijn we tijdens het gesprek opgestaan en zijn we al op weg naar boven, naar de zolder, op zoek naar twee boeken die we die middag niet meer zullen vinden. Te Zolder.

[00:09:16]

Ik weet precies hoe het eruit zal zien als ik bovenaan de trap kom, dacht ik. Er is hier geen naaimachine meer te zien, stelt Spooner. Dit wist ik eigenlijk ook wel. Toen Dini stopte op de modeopleiding heeft ze het oude vakbonds gebouwtje van Vucht gekocht. Daar is nu haar atelier. Met de machines. Als Dini er niet is, lijkt het gebouwtje op een kubus die is opgebouwd uit enkel rolluiken. Het ligt naast het spoor. Later zal me verteld worden dat je in Vught eigenlijk altijd naast het spoor woont.

[00:09:55]

Aan het einde van de Marggraff Straat is inderdaad het stationnetje van Vught. En die middag loop ik samen met Diny de vijf minuten langs het spoor naar haar naaiatelier. Hier vertelt Tiny nu kleding voor de mensen uit het dorp. Ze maakt jurken en tassen op bestelling en je kunt erin CNIP kaart kopen voor het naai café. Daar komen vooral vrouwen ongedwongen zelf gordijnen maken of een broek inkorten. Je mag overal gebruik van maken en Diny helpt je dan op weg.

[00:10:42]

De Amerikaanse. Het Nieuwscafé is een plek waar t Dorp samenkomt. Ik ben vanmiddag meegegaan omdat mijn zoektocht begint vanuit de verhalen die de mensen van Vucht elkaar al jaren vertellen.

[00:11:00]

Ik vermoed dat als ik maar zo veel mogelijk van die verhalen verzamel. Ik misschien kan beginnen te kijken welke details er steeds weer terugkomen. Als ik al op dit moment had kunnen weten waar mijn zoektocht heen zou gaan, was ik hem nooit zo onschuldig. In het nieuwe café begonnen, denk ik. Ik val op tussen de mensen daar. Ten eerste ben ik nog onder de vijftig en ik heb niks bij me dat gerepareerd moet worden. Maar als ik dan de vrouwen en die twee mannen die zijn meegekomen voor de koffie vertel dat ik op zoek bent naar verhalen over Marggraff, gaat het allemaal vanzelf.

[00:11:36]

We bieden bijna tegen elkaar op in het dorp, ga ik maar even zeggen. Er hangen heel veel negatieve verhalen rond.

[00:11:43]

Maar het is een hele boze meneer en ik even een jachtgeweer.

[00:11:48]

Een beetje een zonderlinge man. Uhm, heel uhm. Dwars.

[00:11:53]

Er zijn verhalen die zeggen dat die over zijn ronde België kon lopen, dus je zag hem bijna niet.

[00:11:59]

Maar als je hem zag zag je m in een oude regenjas en een beetje groen. En euh, waar. Je zag hem eigenlijk bijna nooit. Er gingen meer verhalen rond dan dat ik hem zag. Maar.

[00:12:09]

Jawel natuurlijk. Antwoordde Ja, hij kan over z'n land naar Nijmegen lopen. Zo gaan we nog een tijdje door. Dat verhaal over dat geweer komt steeds weer terug, maar geen van ons kent iemand die zelf van het landgoed is geschoten over een onderaardse gang die in de kelder van Sionsberg zou uitkomen. En hoe Marggraff in de jaren tachtig krakers uit zijn panden in Den Bosch liet jagen. Niet door de politie, maar door een knokploeg. En natuurlijk hebben we het ook over de brand.

[00:12:38]

Het is en blijft nog een raadsel hoor. T Is eigenlijk ook wel een heel tragisch dat die man verbrand is.

[00:12:44]

Wat ik ervan weet is dat dat die dat het in brand stond. Maar hoe dat gekomen is, dat weet ik niet.

[00:12:50]

Maar dat kan natuurlijk ook achterstallig onderhoud zijn. Ik hoorde s nachts dat er dat er wel serener is en ik denk dat ik mij dat weet ik niet meer goed hoor. Dat ik dat de volgende dag hoorde dat hij verbrand was en dat daar toen ook meteen heel veel geruchten de ronde deden over uhm, dat er niet genoeg opgetreden zou zijn om hem uit het huis te krijgen. En euh complot dat hij dacht dat er boze opzet in het spel was om hem niet te redden.

[00:13:20]

Eigenlijk waar ie gevonden was achter de deur met zijn hondje.

[00:13:24]

Dus dat is echt vreselijk. Die man die ik denkt dat ie echt in nood heeft gezeten en snakt naar zo'n kletsnat in het café.

[00:13:34]

Voelt het al gauw als een gezellig volksverhaal. Zelfs het feit dat Ewald werd gevonden bij de voordeur is het gruwelijke einde, dat hoort bij een sprookje dat zich toevallig vrij recent in dit dorp heeft afgespeeld. De woorden lijken onthecht van hun betekenis. Misschien ook dat er daarom nooit echt een onderzoek gedaan is een. Ik had gedacht dat het onmogelijk zou zijn om zelf eens op het landgoed te gaan kijken, maar als ik pas net begonnen ben met mijn zoektocht, openden plotseling de hekken zich.

[00:14:14]

Het is Open Monumentendag en voor het eerst sinds jaren wordt Marggraff Koetshuis ook op zijn landgoed Sint-Jansbrug opengesteld voor publiek. Ik volg netjes het pad naar het koetshuis leidt, maar treft daar bijna niemand aan. Hele hordes mensen laat het koetshuis links liggen en als ik beter kijk, zie ik dat niemand zich iets aantrekt van de bordjes. Over het hele landgoed zwerven mensen. Eindelijk mogen ze eens achter het hek.

[00:14:46]

Ze vragen elkaar welk pad ze moeten nemen naar Ewald Graf. Hij ligt hier begraven op het landgoed, op de plek waar hij ook al zijn honden liet begraven. Het voelt heel vanzelfsprekend om in de stroom van mensen mee te gaan en in no time sta ook ik voor een steen waarop staat Ewald Marggraff, grootgrondbezitter, pointes en daarna ook nog een tegeltje los. En nog wat later klim ook ik door de struiken om aan de achterkant te kunnen kijken van de oude qas, waar vroeger tropische planten en sinaasappel boompjes groeiden.

[00:15:23]

Nu zijn bijna alle ruiten kapot en vult het hele geraamte zich met onkruid dat zich zelfs door het dak naar buiten perst. Om me heen wisselt iedereen verhalen uit de deuren.

[00:15:41]

Daarna ga ik voorzichtig over een oud bruggetje in een poging om dichterbij het huis te komen. Er staat alleen nog een ruïne. Of beter gezegd wat muren, ondersteund door steigers die er vijftien jaar geleden zijn neergezet. Omdat alle binnenmuren en verdiepingen ontbreken, kan ik niet ontdekken wat de indeling van het huis was. Ik kon er zelfs niet achter waar de voordeur zat, waar een wat naar op weg moet zijn geweest. In het midden van de restanten groeit een boom.

[00:16:14]

Als ik vanachter de hekken, kijkend naar het gebouw, mijn ogen samen knijp, zie ik het allemaal vormen.

[00:16:22]

Hoe imposant het huis moet zijn geweest toen Ewald hier opgroeide met zijn vier zussen, met een eigen toren, kamertje en een sjieke serre voor kopjes thee. In de namiddag hoorde Huis steeds verder verloederde. Toen hun vader stierf en Ewald het beheer kreeg over alle familie bezittingen. Hoe? Wat meestal in zijn eentje door het huis ging, want hij trouwde nooit en kreeg geen kinderen. Wat een gewelddadig gezicht de brand moet zijn geweest. En hoe na die brand mensen uit de buurt op zoek gingen naar spullen om mee te nemen om een restje van die rijkdom aan te raken.

[00:17:05]

Ineens ben ik weer terug op Open Monumentendag. Als één van al die andere mensen struikelt en tegen me aanvalt over een paar maanden, zal het landgoed uitgestorven zijn. Als ik achter de hekken voorzichtig 1 voet in het huis mag zetten zo stil als dan het landgoed is, zo wild is dan mijn tijd geweest. Maar nu om eerst inzicht te krijgen in de verhalen dat er van alles zou zijn verdwenen na de brand, zoek ik contact met iemand die zich al eerder heeft uitgesproken in die kwestie.

[00:17:38]

De huidige burgemeester van Vught Ik dien een officieel contact verzoek in en mag naar het witte gemeentehuis komen. Als ik er aan kom lopen, herinner ik me dat dit het gebouw is waar mijn broer een aantal jaar geleden is getrouwd. Het is een gewilde trouwlocatie, omdat het er vanbinnen uitziet als een middeleeuws kasteel. De muren zijn van ongelijke stenen en het trappenhuis kraakt en heeft het houtsnijwerk van een gigantisch spreekgestoelte. Bij binnenkomst al vertelt de burgemeester me dat dit allemaal nep is.

[00:18:10]

Het gebouw was eerst een gewone villa Villa Lauwen Stein en later is er met stenen en hout een soort middeleeuws decor ingezet om het aanzien te geven.

[00:18:23]

Burgemeester Van de Mortel ontvangt mij in de Grote Kamer met het hoge plafond naast de ingang van het gebouw. Zijn secretaresse brengt hem een kopje koud water, waar hij uit gewoonte toch eventjes in roert met zijn lepeltje, dat ie dan afdekt.

[00:18:36]

Op de rand van de mortel was ten tijde van de brand op Sionsberg nog geen burgemeester van Vught, maar heeft toevallig de brand wel met zijn eigen ogen gezien. Dat heeft wel diepe indruk gemaakt. En zeker later natuurlijk ook dat helaas de oude heer Markgraf daar ook bij is overleden. En dus ik kwam als kind ook al in Vught. Ik heb het zelf ook meegemaakt. Wat waren de wilde verhalen die toen de ronde deden? Nou ja, natuurlijk over de onmetelijke rijkdom van de familie Marggraff.

[00:19:03]

Dat was een verhaal. Een tweede verhaal dat zijn huis vol met een hele belangrijke kunstcollectie zou zitten. En die we die verhalen. We natuurlijk ook allemaal gevoed en in stand gehouden doordat meneer Markgraf met alle respect toch een beetje een teruggetrokken, excentrieke persoonlijkheid was. Hoe stond meneer Marggraff bekend bij de plaatselijke overheden? Eigenzinnig? Euh, strijdlustig.

[00:19:28]

Zo mag ik ook wel strijdlustig is in dit verband een understatement. Ik stel deze vraag omdat Ewald Marggraff bekendstond om zijn langslepende conflicten met de gemeente. Ewald was jurist en hij leek er genoegen in te scheppen procedure op procedure te stapelen. Had een groot argwaan jegens alles wat met overheid te maken had. Hij stond erg op zijn bezit. Daar moest je met je tengels van afblijven om in zijn termen te spreken. Maar je kunt nou ook niet zeggen dat jezelf heel zorgvuldig omging met zijn bezit.

[00:20:01]

Menig prachtig landhuis, woonhuis, zelfs kasteeltjes zijn ingestort omdat die nul komma nul euh, onderhoud pleegde. Hij was bijvoorbeeld in het bezit van een prachtige dubbele woning. Parva Domus heette dat aan de taal Parva Domus, letterlijk vertaald een klein huis. Die naam zal vaker vallen in die gesprekken die ik heb. Als je niet in Vught woont en er niet dagelijks langskwam, is het op het eerste gezicht een vrij onbelangrijke anekdote. Maar het is er eentje die verweven is geraakt met de geruchten die ontstonden na de brand op Silsburg.

[00:20:39]

Marggraff bezat het middeleeuwse huis dat aan de rand van zijn landgoed stond en liet het, zoals zoveel van zijn panden totaal verloederen. Dit was de gemeente een doorn in het oog. Het eerste wat je zag als je Vught binnenkwam, was deze ruïne niet bepaald het beste visitekaartje. De gemeente probeerde meerdere keren Marggraff te verplichten het pand te slopen. Ewald weigerde dit, want als je het gebouwtje zou slopen keek hij uit op een benzinestation. En daarbij wilde hij zelf kunnen beschikken over zijn bezit.

[00:21:13]

Het gebouw raakt in steeds slechtere staat en toen de gemeente eindelijk een grond gevonden had om de sloop te verplichten de vallende dakpannen zouden een gevaar vormen voor de volksgezondheid, liet Marggraff wel de muren afbreken. Maar hij liet het trappenhuis staan, gewoon om te treiteren, want in de stukken werd nergens specifiek genoemd dat ook het trappenhuis moest worden afgebroken. En dit was slechts één van de vele pesterijen van Marggraff. Bewoners van Vucht zagen hier voor de brandweer aanleiding in om tijdens de brand niet het pand in te gaan, ook niet toen er iemand kwam met de sleutel van de voordeur waarachter Marggraff later gevonden zou worden.

[00:21:49]

Ik ken het gerucht. Ik weet echt niet of het waar is of niet waar is. Ik heb wel eens ik geloof dat het de heer van Ude was die die beweerde dat ie buiten stond met een sleutel.

[00:21:58]

Het was inderdaad Emiel Van Ude, maar gaf zijn persoonlijke automonteur. Maar ik vind dat ik als burgemeester voorzichtig moet zijn om mee te doen aan de speculaties. De feiten ken ik niet. Euh ja, en daar kan je dus ook niks over zeggen.

[00:22:12]

Van de Mortel drukt zich voorzichtig uit. Begrijpelijk, want een aantal jaren geleden was hij te zien in een opzienbarend filmpje van Omroep Brabant. Met hele spannende muziek onder de titel van dat filmpje was burgemeester Vucht eist opheldering over gestolen middeleeuwse documenten na een mysterieuze brand. Dat klonk toen zo. Dat vind ik echt een zorgwekkend verhaal. Ik hoorde dat vandaag voor het eerst. Die kunnen dus niet verbrand zijn. Dus moeten ze gestolen zijn. Ja, die zijn op de een of andere manier verdwenen.

[00:22:43]

En het verbaast mij ook dat daar geen aangifte over gedaan is door de eigenaar, want als gemeente zijn we daar geen eigenaar. Maar dat vind ik wel zorgwekkend, want het is vaak prachtig en historisch van groot belang zijnde materiaal, dus de stichting.

[00:22:57]

Het gaat hier dus om verdwenen documenten van de Duitse Ridderorde. Dat was een ridderorde in de tijd van de kruistochten. Burgemeester Van de Mortel hoorde voor het eerst dat deze documenten weg zouden zijn. Ik vraag hem naar die bewuste dag. Dat was een rondleiding georganiseerd over het landgoed heen voor een aantal belangstellenden. Die rondleiding zou gegeven worden door de heer B. Fort. De heer Frits Beefheart en Uhm. De heer Beefheart was ten tijde van het leven van de heer Markgraf ook al actief op het landgoed en na wat ik begrepen had.

[00:23:32]

Na het overlijden van meneer Marggraff verrichtte hij een aantal zaken voor de familie. Dus de naam is goed. Fritz Buford is een naam die vaker naar voren zou komen in mijn zoektocht. Meneer Buford was de rentmeester van Ewald Marggraff. Dat betekende dat Frits P. Wordt het landgoed Silsburg en de andere bezittingen van Marggraff verzorgde. Na de dood van Ewald is Beverrat dit gaan doen voor de familie Marggraff, die zich toen verenigd heeft in een stichting. De Stichting Marggraff, die alle landerijen ging beheren, is nu rentmeester.

[00:24:09]

Frits B. Wordt gaf een rondleiding. Nou, dus als één iemand iets konden vertellen over het landgoed, dan was hij het. Hij gaf die rondleiding. Ik had me daarvoor ingeschreven en ik liep mee tijdens het rondleiden. Uhm, liep er ook een andere heer mee.

[00:24:24]

De die heer heet Reidinga Reidinga nog Sönam Baudewijn Reidinga was naast Frits B. Wordt een van de weinige mensen die persoonlijk contact had met Ewald Marggraff. Boudewijn noemt zichzelf in wat ik van hem gezien heb vaak een huisvriend. Andere mensen omschrijven hem als een butler over de tuinman en de Heringa gaf aan dat hij ook de heer Markgraf persoonlijk heel goed gekend heeft. Ook het huis goed kende, ook de inrichting en de inboedel goed kende en ook op de hoogte was van een aantal zaken die zich in het huis zouden begeven.

[00:25:01]

Toen waarbij het beiden de restanten van het hoofdhuis aankwamen. Toen vertelde de heer Rijeka dat nadat de brand brand meester was gegeven, dat in opdracht van de heer B. Vocht en dus de stichting Markgraf. En ik dacht een zevental loden dozen die zich in de kelder bevonden en nog gaaf waren dat die toen daar weggehaald zijn. En in die dozen zou het familiearchief van de familie Marggraff zitten. Maar nog veel belangrijker misschien zelfs wel archiefstukken uit de middeleeuwen van voorgaande bewoners van het landgoed, namelijk de Duitse Orde.

[00:25:44]

Nou, ik heb toen tijdens die rondleiding aangegeven. Als dit verhaal waar is, dan vind ik dat er aangifte gedaan moet worden bij de politie. Ik heb dat later nog eens nagegaan bij justitie of er inderdaad ook aangifte gedaan was en dat was niet het geval. Waarom weet ik niet, maar die vraag moet u natuurlijk aan de rechthebbende, namelijk de eigenaar van die dozen stellen. Ik weet ook dat de heer Reidinga, die een eigen website heeft, nee, niet een website, meer een pagina op Facebook, zo moet ik het zeggen.

[00:26:14]

Die heeft daar een aantal foto's op geplaatst van stapels met schilderijen die in het gebouw zouden hebben gestaan, waarvan na de brand geen enkel bestand meer is teruggevonden. Pazzo is nog een tweede interessant verhaal, ook verteld door Kirijenka. Dat was toen de brandweer en iedereen weg was dat doen in opdracht van de stichting Markgraf een aantal restanten verwijderd zijn, waaronder een muur en toen nog met een graafmachine die muur om getrokken werd. Toen zou daar een gouden munt te schat tevoorschijn zijn gekomen en de heer Reidinga zegt dat ie dat gezien heeft.

[00:26:51]

Oké, ik zet nog even een aantal belangrijke dingen op een rijtje die de burgemeester hier zegt. Ten eerste valt de naam Baudewijn Reidinga. Die naam wordt door bijna iedereen genoemd als het over Ewald Marggraff gaat. Reidinga zou één van de weinigen zijn geweest die Marggraff persoonlijk heeft gekend. Dus naar hem moet ik zeker op zoek. Deze Baudewijn beweert een aantal opmerkelijke dingen na de brand zouden er nog geheel intacte loden kisten zijn gezien met belangrijke documenten van de Duitse ridderorde, maar een aantal dagen later zijn die spoorloos verdwenen.

[00:27:29]

Ook van de schilderijen die in grote getalen in het landhuis aanwezig moeten zijn geweest, zijn geen resten teruggevonden en bij het omver trekken van een muur is een schat met gouden munten gevonden, waarvan niemand weet waar die nu is. Ook na aandringen van de burgemeester heeft de Marggraff Stichting, waarin de familie zich verenigd heeft, geen aangifte gedaan, wat de burgemeester hier niet benoemt.

[00:27:53]

Maar wat mij betreft wel belangrijk is, is dat Boudewijn Rjga in datzelfde filmpje van Omroep Brabant beweert dat hij op de laatste bankafschriften van Ewald een vermogen heeft gezien van 160 miljoen op rekeningen in Monaco en op de Kaaimaneilanden. De nabestaanden, bij monde van rentmeester Frits Beaufort, beweren ook daarvan niets te hebben teruggevonden. Allemaal losse eindjes waar niemand ooit een samenhangend onderzoek naar heeft gedaan.

[00:28:26]

Zo zitten tegenover de burgemeester in die kamer met dat versierde plafond en statige portretten van burgemeesters boven de donker houten lambrisering, pratend over de rentmeester, een ridderorde en een gouden munten schatten. Gebeurt er iets vreemds in mijn hoofd? Ik moet mezelf er bewust aan herinneren dat dit allemaal plaatsvond rond 2003, toen ik net een Kvemo Koller had en berouwvol van Christina Aguilera op gebied stond. Als de burgemeester me naar buiten brengt, vraag ik zonder precies te weten waarom. Of ik de trouwzaal nog even zou mogen zien.

[00:29:05]

Natuurlijk loopt u maar naar boven.

[00:29:11]

Boven zie ik door een deur op een kier een kamer met een gedekte tafel. Er wordt gestofzuigd, alsof koning Arthur zelf vanavond nog een diner zal geven. Mijn ogen volgen het houtsnijwerk omhoog en dan zie ik in het plafond de familiewapens van alle voorgangers van burgemeester Van de Mortel. Meteen vinden mijn ogen. Het wapen met de drie klokken. Het wapen van de Marggraff. Zou het kunnen dat de antwoorden op de onopgeloste vragen van na de brand al in het verleden te vinden zijn?

[00:29:42]

Is het aannemelijk dat de documenten van de Duitse ridderorde in het huis lagen? En hoe kwamen de Marggraff aan zoveel geld? Dat zoek ik uit in de volgende aflevering van De Brand in het landhuis en ik ga op zoek naar Boudewijn. Boudewijn Reidinga, die de enige bron lijkt te zijn van alle verhalen die er na de brand nog naar buiten zijn gekomen.

[00:30:11]

De brand in het landhuis wordt gemaakt door mij. Simon Hijmans eindredactie wordt gedaan door Marion Oskam. Alle muziek is van Amy Rahimi en de mix age wordt gedaan door Sam Heisman. Abonneren op de brand in het landhuis om meteen op de hoogte te blijven van nieuwe afleveringen. En ben je van, laat dan een fijne review achter. Dat helpt ons weer om gevonden te worden door nieuwe luisteraars. Aan de zwanendrifters Feis val je zou het zo zijn zelfs al komen.

[00:31:03]

Het is voor de. Maar het is zo snel dat. Zware kabels en Stinkens liggen.