Transcribe your podcast
[00:00:15]

Welkom bij aflevering 263 van Echt Gebeurd. De podcast Mijn waargebeurde verhalen worden verteld door de mensen die zichzelf hebben meegemaakt.

[00:00:24]

In deze aflevering een verhaal van Sietse Wilman. Hij vertelt dat in februari Steinsson verhalen minacht met als thema naakt.

[00:00:43]

Het was in de zomer van 2014 en ik zat met mijn vrouw op het terras aan het water of ik zag aan het water. Ik kan beter zeggen op het water. Het was een terras aan de Friese Meren, de vierde in voor de niet Friestalige Onder Ons. De weide en het grootste deel van de terrassen is op een grote steiger gebouwd. Was een prachtige dag. De zon scheen, het hele meer zat vol met zeilboten. Overal zag je die witte zeilen zo heen en weer gaan.

[00:01:14]

Maar tussen ons ging het op dat moment niet zo goed. Wat een heel serieus gesprek over of we nog wel met elkaar verder moesten. Het was niet dat we niet meer van elkaar hielden of elkaar verwijten maakten, maar meer dat er de afgelopen tijd zoveel narigheid was gebeurd dat er tussen ons in was komen te staan, wat elkaar twaalf jaar daarvoor leerde kennen, toen we allebei studeerden in Groningen. We waren op een paar vrienden die dat al een beetje zo zagen gebeuren, dat wij misschien wel eens goed bij elkaar zouden kunnen passen.

[00:01:44]

Ze probeerden ons aan elkaar te koppelen. De eerste keer met heel weinig succes. Vooral omdat diezelfde vrienden vanaf een paar meter afstand gingen zitten observeren, wat het heel ongemakkelijk maakte. Maar toen we elkaar een paar maanden later weer tegenkwamen in de kroeg. Toen sloeg de vonk over en vanaf dat moment ging het eigenlijk allemaal heel snel en heel erg vanzelfsprekend. Binnen een paar maanden tijd was mijn studentenkamer eigenlijk niet meer dan een soort opslagplaats voor kleren en boeken, want in de praktijk woonde ik altijd bij haar en woonden we al samen op één kamer voor we er erg in hadden.

[00:02:21]

Later verhuisden we naar een appartement voor ons tweeën. Op het moment verhuisden we van Groningen naar Amsterdam. Afstuderen, een baan en het ging eigenlijk allemaal heel erg vanzelf. In 2010 zijn wij getrouwd en kort daarna ging eigenlijk alles de verkeerde kant op. We kwamen erachter dat haar vader ziek was en die is ruim een jaar later ook overleden, wat een heel heftig intens verdriet bij haar natuurlijk teweegbracht en waardoor ik haar ook niet meer kon bereiken. En naar mijn gevoel, dat komt er soms in te staan.

[00:02:53]

En daarop aansluitend kwam dat wij heel graag een kindje wilden dat maar niet wilde komen. Dus we liepen ook ziekenhuis in ziekenhuis uit en na verloop van tijd na loop van een aantal jaren liepen zo hoog op dat we echt op een punt waren gekomen via heeft dit nog wel zin? Werkt dit nog wel? Kunnen we niet beter uit elkaar gaan? Wat weet je dan even draait? Tijd voor jezelf, tijd voor elkaar. Wij naar Friesland, waar mijn broer net daarvoor een vakantiehuisje had gekocht.

[00:03:23]

Dat was nog niet helemaal ingericht, maar we mochten er wel alvast in. En de eerste dag dat we daar waren, dacht Fernão. Laten we maar lekker wat gaan drinken bij café restaurant. Zicht op dat mooie terras op het water dus daar zaten we met een heel moeilijk gesprek om ons heen. Iedereen de zomer aan het vieren was. En ik zat een beetje met mijn trouwring te spelen. Dat deed ik eigenlijk al sinds we getrouwd waren en ik die ring om had.

[00:03:50]

Dat was ik niet gewend. Sieraden dragen dus. Ik zat er een beetje mee te pruttelen. En ineens vloog die ring uit mijn hand. Dak op een plank, pak op een andere plank daardoorheen. Ik verstard meteen mijn blik gefixeerde, mijn blik op de plek waar die er doorheen was gevallen, zoals ik vroeger ook deed als ik met voetbal weer zo'n bal de bosjes in had geschoten, dan meteen onthouden waren die richting, want dat help, je helpt met zoeken.

[00:04:19]

Dat prent ik in mijn hoofd, toen keek ik op en ik zag dat het gezicht van mijn vrouw totaal vertrokken was. En het eerste wat ze zei is wat ben je ook een lul. En ik dacht als niet goed. Daar moet ik wat mee. Eerst begon ik m een beetje het te mompelen van ja, het is maar een ding. Het is maar een symbool. We kunnen een nieuwe kopen. Zoiets kwam totaal niet aan natuurlijk. Ik heb nog tegen een ober geroepen 100 euro.

[00:04:48]

Als iemand hem vindt. Nou, die nam dat ter kennisgeving aan. Dus was voor mij wel duidelijk. Ik kon maar één ding doen en dat was ten overstaan van dat volle terras mijn kleren uittrekken tot op mijn onderbroek naakt het water ingaan. Ik moet heel eerlijk bekennen. Niet zozeer omdat ik een hoop had om dat terug te vinden, maar wel omdat ik dacht ik moet hier gewoon laten zien dat ik mijn best doen. Dus ik ben het water ingegaan en ik kroop daar zo onder de planken van de steiger een beetje rond.

[00:05:17]

In het begin had ik het gevoel dat het nog wel redelijk lukte, want de bodem was vrij stevig. Maar die voelde ik natuurlijk steeds meer om. En ik had mijn vrouw naar boven die me wel moest aanwijzen waar ik dan precies moest gaan tasten en moest gaan zoeken.

[00:05:31]

Ik heb nog een ouwe vork gevonden, andere rommel.

[00:05:37]

Ik hoorde de mensen boven mij die op dat terras zaten, ook praten ze van ja ha, dit is gebeurd. Gaat natuurlijk nooit lukken. Ik denk ook dat ze zich vrij voelden om zo erover te praten omdat ze mij niet konden zien. Want ik zat onder hun voeten natuurlijk. En omdat ze waarschijnlijk ook niet verwacht dat ik Fries kan verstaan. Maar ik kreeg zelf ook steeds meer het gevoel van ja dit. Dit gaat niet lukken. Hoe lang moet je je inzet blijven tonen, terwijl je langzamerhand steeds meer van overtuigd raakt dat het niet zoveel zin meer heeft?

[00:06:09]

Mijn vrouw had ondertussen een ingeving gehad, die was naar de keuken gelopen en die had zo'n groot stalen vergiet gevraagd. Ik kreeg ze te leen en die gaf ze aan mij. Dus ik dank je wel onder de planken. Ik zat daar een beetje als een soort Gollum in een hol te scheppen en te zoeken naar de ring.

[00:06:30]

Ik had een hele vergiet vol met met met modder en takken en troep en ik kwam er zo onderuit, want het was vrij donker. Ik ga maar zo kijken en ik wilde me al bijna met een grote zwiep leeg gooien, zo in het water. Toen ik dacht ik doe dit te langzaam en voorzichtig, zou die modder uit dat vergiet. En toen zag ik me tussen zitten. Dus ik hield hem zo heel triomfantelijk op en ik zei kijk eens. Zij keek en haar gezicht brak open en Samsom om lachen en ik heb hem gauw weer om mijn vinger geschoven.

[00:07:08]

Ik ben uit het water geklommen. Ik heb die kleren weer aangetrokken. Ik stonk naar slootwater en droop nog een beetje van mij af, maar dat maakte eigenlijk niet meer zoveel uit. We hebben bier besteld en bitterballen besteld. De sfeer was eigenlijk totaal omgeslagen. We zijn naar dat vakantiehuisje gegaan, we hebben gevreeën met elkaar en was natuurlijk niet dat daardoor ineens alles was opgelost. Maar het gaf ons wel hoop en vertrouwen dat het zou kunnen dat als we ons best zouden blijven doen.

[00:07:37]

Dat het dan goed zou komen en dat ook soms tegen alle verwachtingen in dingen gebeuren die je heel graag wilt. En dat gebeurde uiteindelijk ook. Anderhalf jaar geleden hebben wij een kindje gekregen. Deze zomer zijn we tien jaar getrouwd en ik kan het nooit met zekerheid zeggen. Maar ik denk dat het terugvinden van die ring heel belangrijk is geweest. Ik weet nog de dag daarna. Toen was de vrouw van mijn broer samen met mij in een hol, in een roeibootje met één van hun kinderen, waarvan een stukje aan het varen.

[00:08:10]

En ik vertelde zo heel in het kort het verhaal van God ringen in het water laten vallen en weer teruggevonden. Zij zei toen lachend van ja, want je weet dat als je je ring kwijtraakt, dan moet je scheiden.

[00:08:24]

En ik denk dat zij tot op de dag van vandaag niet weet hoe dicht ze toen misschien wel bij de waarheid zat.

[00:08:38]

Een verhaal van Sietse Wilman Sietse is trainer en theatermaker. Meer informatie over hem vind je op zijn website www. Punt bliksemflits punten. Hij vertelde dit verhaal in februari tijdens onze laatste verharen middag voor de Korona sluiting.

[00:08:55]

We hopen dat we na de zomervakantie weer als vanouds verhalen middagen kunnen organiseren op onze vaste stek comedyclub, toen in Amsterdam.

[00:09:03]

Maar het is allemaal natuurlijk nogal onzeker. Je kan ons volgen op sociale media als je op de hoogte wil blijven. En ons? Dat is de redactie van Echt gebeurd.

[00:09:12]

Paulien, Rosa, Sanne, Maarten, mijzelf, Micha en onze productieleider.

[00:09:17]

Even was de zaal techniekers Jasper en de podcast van Gijsbert. Tot zover. Aflevering 263, dat volgende week. En onthoud als je deze dagen tijdens een belangrijk diner door de hitte bevangen wordt. Laat dan je trouwring in het water plonzen. Iedereen zal begrijpen dat je een paar tellen later in je onderbroek achter de ring aan duikt.