Happy Scribe Logo

Transcript

Proofread by 0 readers
Proofread
[00:00:06]

Toch midden in de nacht. Dat was ook zo geregeld. En ik kan me nog herinneren dat de dag daarvoor dat ik gewinkeld had. Iets wat ik eigenlijk nooit deed omdat ik het niet mocht. Ik greep mijn kans eigenlijk, dat was het. Ik was alleen en alleen al het feit dat ik in mijn eentje bepaalde dingen kon kopen en dat ik het niet allemaal hoefde te overleggen. Dat vond ik heerlijk. Een pak van mijn dochter zwemt luiers voor mijn zoon.

[00:00:46]

Hele normale dingen.

[00:00:50]

Kijk ook uit naar de vakantie zelf en dat anderen dat pas. Dat was wel beter, daar was ik wel bewust van. We gaan natuurlijk niet alleen maar op vakantie, maar eigenlijk kon ik het bijna niet geloven. Alsof het iets wat niet zou gebeuren. Moeilijk om uit te leggen. Dit is Laura. De podcast. Al bijna een jaar lang vast in Boef. Maar vandaag blijkt dat zij weten te ontsnappen. Ze zegt door haar man in september 2015 te zijn ontvoerd naar gebied.

[00:01:36]

Lauwerijs bevrijd met hulp van Koerdische strijders. Wat een raar verhaal is dat eigenlijk. Het is een verhaal, maar de puzzelstukjes ontbreken. Zouden ze echt ontvoerd zijn? Klinkt ongeloofwaardig. Precies. Ze wordt verdacht van deelname aan een terroristische organisatie en het voorbereiden van een terroristisch misdrijf. Sindsdien zit ze vast. Barnim, Den Haag Twee, Klaksvík. Ik ben een Mirka kist en ik ben Nele Eeckhout. Dit is aflevering twee. Laura H. Heeft twee papegaaien, leeuwen heet Spirit.

[00:02:26]

De groene heet Penale Pie.

[00:02:31]

Hun grote witte koi staat naast het balkon, waarop ik samen met Nele en Thomas zit. Voor ons zit een meisje dat we tot nu toe enkel zagen op de videobeelden van de Koerdische televisie. Maar deze vrouw met haar wilde zwarte krullen, blote armen en harde lach lijkt in het niets nog op het bleke, nerveuze meisje dat zei dat ze van Sweet leek.

[00:02:53]

Serie was eigenlijk net gemist. Luidop beginnen we opnieuw hoe jullie elkaar moeten hebben.

[00:03:07]

Ik heb jouw vader ontmoet. Ik heb hem geïnterviewd voor de krant. Toen ben ik voor de krant, ben ik ook de rechtszaak gaan volgen waar Laura natuurlijk altijd bij aanwezig was. Maar zij zat maar privacy te beschermen in een soort container. Dus ik kon er wel horen, maar nooit zien. Ik wist intussen ik was hier, had pagina's aan de Ché. Ik had betrokkenen geïnterviewd. Had zelfs iemand vanuit Irak aan de lijn gehad, zeg maar. Maar wij hadden elkaar nog nooit ontmoet.

[00:03:40]

Ik wist heel veel van je zaak, maar ik had nooit in de ogen gekeken. De zaak van Laura wordt al snel een obsessie voor Thomas. Hij spreekt met iedereen bij die hij in de buurt mag komen. Laura's vader. Moeder. De familie van Ibrahim. Iedereen behalve Laura. Want op haar rust op dat moment een zwaar mediaverbod. Ik was heel gespannen, eigenlijk ook niet uit. We wisten al dat dit boek schrijven en je had over je vader laten weten dat je dat wilde.

[00:04:12]

Maar of dat ging lukken, dat was nog heel spannend. Na een jaar in voorarrest te hebben gezeten, krijgt Laura toestemming om de uitspraak van haar proces thuis af te wachten. Zolang ze niet met de pers praat. Maar op de dag voor het vonnis gaat Thomas nog een keertje langs bij hem.

[00:04:29]

Ik loop de keuken in met mijn rugzakje, waar ik al vaak ben geweest. En toen sta jij netjes. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik dacht eerst dat ik me mogelijk niet in één ruimte zijn door de glazen pui en achtertuin in een zoveel vragen wil stellen. Maar in plaats van. Hoe was dit kalifaat zo?

[00:04:56]

Met grote ogen werd Lou.

[00:05:04]

Dit ongemakkelijke en eigenlijk verboden moment in de keuken zal het begin blijken van een hele reeks ontmoetingen. Het was altijd rond de tijd dat haar enkelband net begon op te raken. Dus als eerste setting was dat zij op bed lag met haar benen omhoog en die enkelband in het stopcontact en ik tegenover kappersstoel aan het meeschrijven als mijn aantekeningen blokje. Thomas brengt uren en uren door met Laura.

[00:05:29]

Ik zou moeten uitrekenen, maar ik denk 150 uur zoiets. Honderd vijftig uur aan interviews waarin hij alles tot in detail wil weten haar de oren van het lijf vraagt en elk woord dat ze zegt wel honderd keer onderuit.

[00:05:46]

Ik naar een film, een filmscript en was een filmscript dat af en toe zo bizar klonk dat Thomas extra voorzichtig moest zijn. Hebben jullie dan echter met de afspreken, maar is wel heel belangrijk dat je de waarheid vertelt? Absoluut.

[00:06:06]

En ik zei ook als ik dingen tegenkom die niet blijken te kloppen zeg maar dan schrijf ik dat ook op.

[00:06:12]

En ook op die manier. Dus nee, absoluut.

[00:06:15]

Laura belooft eerlijk te zijn, zelfs als de waarheid moeilijk is of zeer doet. Uiteindelijk wilde ik wat voor mij op dat moment nog onmogelijk was begrijpen hoe iemand ertoe kan komen om naar het kalifaat af te reizen. Waarom kiest een meisje uit Sweet Lake City ervoor om naar Syrië af te reizen? Wat heeft ze daar in hemelsnaam te zoeken? We wilden weten wat haar bezielde. Waarom kom je tot zo'n beslissing? Maar we kijken opnieuw naar de beelden van Laura op 12 juli 2016.

[00:07:03]

Het interview op de Koerdische tv. Een paar uur geleden is ze ontsnapt en nu vertelt ze aan de Koerdische verslaggever dat ze helemaal niet wist dat ze een jaar daarvoor naar Syrië zou gaan.

[00:07:16]

Van Born this way don't cry for peace. Haar man vond het tijd voor vakantie, zegt ze. Hun zoontje was net geboren en Laura, die verdiende wat rust. Dus ging het hele gezin voor een week naar Turkije. Daarna zouden ze wel naar het grensgebied reizen, zegt Laura.

[00:07:37]

Maar dat was enkel om vluchtelingen te helpen, meer per week, ook in de kerk.

[00:07:48]

Ze zei dat ze inderdaad met haar man Ibrahim in Turkije was en dat ze naar een vluchtelingenkamp zouden gaan om daar te helpen. Ze moest van het woord komen Refugee Camp en vervolgens Sahar erin geluisd hebben en ermee naar het kalifaat genomen komen.

[00:08:07]

Laura kijkt de interviewer recht aan terwijl ze dit zegt. Zij wist van de oversteek naar Syrië niks.

[00:08:14]

Haar man was de schuldige en dat is eigenlijk het enige wat wij wisten, want zij kwam vervolgens naar Nederland, werd hier gearresteerd en tegen de politie zei ze op elke vraag. Ik zwijg, ik zwijg, ik zwijg dus. Dit verhaal was de enige verklaring die wij hadden als Nederland. Van wat? Wat er volgens haar gebeurd was en dat er natuurlijk al heel snel doorgeprikt. Buren beweerden namelijk iets anders. Zo kwamen er blijkbaar een tijdje veel mannen met baarden bij Laura en Ibrahim over de vloer.

[00:08:48]

Ook hadden ze vlak voor vertrek al hun spaargeld opgenomen. Daarnaast waren er inkopen gedaan bij de BV gesport.

[00:08:55]

Ze allemaal klassieke symptomen van mensen die oorlogsgebied reizen en niet van mensen die leuk naar vrijster resort gaan en ook nog eventjes een humanitair kijkje in een vluchtelingenkamp gaan nemen. En toch is dat wel hoe de reis begon. Vertrokken midden in de nacht. Dat was ook zo geregeld en ik was nog nooit alleen op vakantie geweest. Dit was de eerste keer dat ik met iemand anders dan mijn eigen ouders ging. Dus het was heel spannend ook wel. En ik had er stiekem ook wel heel erg zin in.

[00:09:37]

In de vroege ochtend van 11 september 2015 stapte een jong meisje 19 jaar nog naar de vertrekhal van Schiphol binnen dat haar koffers in grote haast zijn ingepakt. Kan je van buitenaf niets zien? Dat was mijn doel om het huis goed achter te laten en de spullen netjes in te pakken en die perfecte huisvrouw te zijn die ik wou zijn. Uiteindelijk zijn we vertrokken terwijl Tom nog een was in een wasmachine zat en lacht nog overal troep. Het was gewoon mislukt eigenlijk.

[00:10:10]

Samen met haar man Ibrahim, haar driejarig dochtertje en haar zoontje van net drie maanden gaat Laura op vakantie naar Turkije. Het is tijd om te ontspannen. Of dat is in elk geval wat de douane moet denken.

[00:10:28]

Wij niet onze paspoorten checken. Dat was al heel spannend, want zij van als ze ons willen pakken, dan houden ze ons nu al tegen. Maar laten ze ons niet doorgaan. Maar er was niks aan de hand. Vervolgens waren we binnen en gingen we met z'n allen uiteindelijk heel vroeg het vliegtuig in.

[00:10:56]

Daar hebben we gezeten, een paar uur en we waren met vijf in Turkije wat verbaasd hoe snel het ging. We hadden heel gauw in een lange rok, een vest en een hoofddoek. De kleuren ervan netjes op elkaar afgestemd. Stapt Laura een decor in dat ze niet kent? Ik dacht echt Sojasun, wat is dit nou runderen? De Turkse lucht is dik en geparfumeerd, zo warm en warmte dat ik niet kende. Het vliegveld van Antalya is de eerste van een serie plekken.

[00:11:28]

Een serie werelden eigenlijk. Maar Laura? De komende maanden terecht zal komen. Werelden waarvan een jong meisje uit Zoetermeer dat haar middelbare school niet heeft afgemaakt, nauwelijks kan vermoeden dat ze bestaan zoals de wereld van hotel.

[00:11:47]

Die vakantie. Wat was de vakantie?

[00:11:51]

Het was een all inclusive park in Turkije, met veel glijbanen voor kinderen, zwembaden en zo.

[00:11:58]

Hotel codice3 ligt op slechts vier kilometer van het strand. Het heeft 122 kamers, vijf restaurants en een aqua park met 21 glijbanen. Het is een plek zonder limieten. Alles is in Europa aanwezig. Zon, strandstoelen en natuurlijk eten.

[00:12:17]

Wijn drinken we natuurlijk niet. Maar dat er wel volop ookwel. Dit is het gedeelte van de reis waar Laura naar had uitgekeken. Ik vond het te gek.

[00:12:31]

Alleen dat te gek vinden? Dat duurt niet lang. Laura wordt ziek, waardoor ze de meeste tijd op haar hotelbed doorbrengt. En tijdens de uren die ze wel buitenkomt, mag ze van Ibrahim nog niet eens met haar voeten in het water.

[00:12:48]

En dan zijn de dagen op en na een week was onze vakantie voorbij, maar het heeft gebeld om het visum te laten verlengen. Geloof ik zo iets in die richting.

[00:12:58]

En hier begint het gedeelte van de reis waarvan Laura later zal beweren dat ze er niks van afwist.

[00:13:05]

Toen gingen wij met de bus, gingen wij helemaal naar de grens van Turkije, dus het is echt een eind. Reint reizen en dat geitenwollen bergen na. Ik moet wel eerlijk zeggen ik heb nog nooit zo'n mooi landschap gezien.

[00:13:17]

Na tien warme bezuren komt Laura op haar volgende bestemming aan. Met haar gezinnetje checkt ze opnieuw in in een hotel. Het Adana Hilton Hotel in het zuiden van Turkije, zonder dat ze weet hoelang ze daar zal blijven. Maar uiteindelijk werden we na een week luxe in het Hilton hotel en euh, mooie winkels bezoeken, werden we opeens gebeld terwijl wij aan de heerlijke tomaatjes zaten en aan de honing. En dat was nu meteen moesten komen naar een bepaalde plek. Een bepaald benzinestation ergens.

[00:13:52]

Iedereen wist waar. Nou, daar gingen we toen als de sodemieter heen.

[00:14:01]

AARSCHOT Een man had een hele mooie auto, vooral voor in Turkije. Een hele mooie auto. Hij bracht ons bij een huis en daar zaten allemaal andere vrouwen, waaronder een Egyptische vrouw met haar dochter en een Amerikaanse. Laura en Ibrahim zaten hun tassen en kinderen neer, maar net als ze samen met de vrouwen wat willen gaan eten, worden ze weer geroepen.

[00:14:32]

Moesten we in één keer weer heel snel weg. Toen ben ik nog mijn koffer met alle foto's, alle baby dinners. Mijn zoon is de eerste baby haartjes. Al die hele belangrijke boekjes ben ik toe vergeten dat dit heel erg veel pijn is. Jammer. Samen met de Egyptische moeder en dochter reizen ze verder taxi in taxi uit taxi en zij kwamen heel verheugd over. Saffron going I'm so happy, hoopt het cams. Verkeyn maar zachtjes ticketjes maar wol, maar ook wel een beetje op.

[00:15:12]

De taxi's brachten hen steeds dichter bij de Syrische grens, steeds dichter bij een strook land die voor vele mensen de scheiding betekent tussen oorlog en vrede, tussen leven en dood. De meeste mensen proberen weg te vluchten van die grens, weg van het oprukkende kalifaat. Maar Laura en Ibrahim zijn net het omgekeerde van plan. Zij proberen steeds dichter en dichter en dichter te komen. Ze rijden door woestijnachtig gebied naar een plek die beter bekend staat als de Gateway to Jihad.

[00:15:49]

En daar stopten ze rond de tijd dat de zon onderging. Blijkbaar is dat ook zo gepland. Ze stapten uit, blij om uit de volgepropte auto te kunnen ontsnappen. En daar stonden ze in het schemerlicht Laura Ibrahim. De kinderen, de Egyptische vrouwen en twee mannen, twee smokkelaars. En we moesten één van die mannen volgen en we liepen eigenlijk in een soort rijtje.

[00:16:21]

Best wel nog best wel verspreid uitelkaar achter hem aan, met heel veel tassen dat mijn dochter aan de hand en Ibrahim droeg.

[00:16:32]

Mijn zoon draagt zo. En zo zijn we gaan rennen. Eigenlijk. Over de toren, zanderige grond van Zuid-Turkije, rent een groepje mensen dat er niet thuishoort. Ik had ze over schoenen aan, waarvan veel prikkels. Een groepje Nederlanders, Egyptenaren, Syriërs. De vrouwen zijn gesluierd. De mannen dragen donkere kleren. Er is een peuter die haar best moet doen de volwassenen bij te houden. Hun grootste angst is gezien te worden. Het landschap is uitgestrekt met slechts hier en daar een boom of struik.

[00:17:09]

Hun enige bescherming is de duisternis. Jammerende, want die man rende ook achter hem aan en ik er eigenlijk gewoon op wachten. En en je merkt dat er een lichte paniek is of zoiets. Dus die zit ook niet echt. Tijd om vrachttoestellen of zo weesje? Laura deed wat haar werd opgedragen. Toen ze bij een Tank Girl aankwamen, een lange, uitgegraven gracht die moet voorkomen dat auto's de grens kunnen oversteken, kreeg ze de opdracht zich erin te laten zakken.

[00:17:39]

Dus dat deden we en dat was dus eerste ervanaf glijden. Alleen ik viel heel stoute. Na de film kwam er een hekwerk met prikkeldraad dat Salter en daar moesten doorheen zat een gat. Wij moesten erheen, maar ik geef dus vastzitten. Laura wurmt zich door de kleine opening. Haar kleren scheuren. Maar dat was dus echt wel heel erg heftig. Vooral met twee kinderen, want een baby'tje en een peuter van net drie. De groep kreeg de opdracht weer te gaan rennen, tot de man voorop ineens met zijn armen begint te zwaaien.

[00:18:17]

Die smokkelaar die begon naar ons te seinen ga omlaag, want er bleek dus een.

[00:18:25]

Een auto van de Turkse grenswacht aan te komen dus moesten omlaag. En dat was ook heel eng. Want ja, dat mag. Wat je doet mag natuurlijk weer een beetje. Je steekt gewoon illegaal een grens over. Dat deden we. En hij reed best wel dichtbij. Ik kan me nog herinneren dat mijn zoon begon te huilen.

[00:18:48]

Is dus wat we moesten echt stil zijn, dus dat was ook echt een probleem. Dus ik kan me nog herinneren dat ik breng om gauw uit de draagzak haalde en aan mij gaf dat ik hem gewoon gelijk aan de borst aanhechten om stil te houden. Zij hebben van die nachtkijkers en daar kunnen ze vanaf kilometers afstand kunnen ze je zien. Dus ik dacht van nou ook wij gaan opgepakt worden en zo weet je wel. En ik begon ook echt te huilen.

[00:19:18]

Want euh ja, ik wou mijn kinderen niet kwijt.

[00:19:24]

Of het uiteindelijk gelukt was, of een grenswacht die eerder die dag een handje dollarbiljetten was toegestopt. Laura zal het nooit weten waar de auto rijdt voorbij. Hierna wordt de bankgroep nog langs een laatste obstakel geleid. Een mijnenveld. En dan zijn ze er. Zo stapte een 19 jarig meisje uit Zoetermeer met open schoenen over de grens van Syrië. Wanneer wij met Laura over haar reis naar Syrië praten, dan klinkt er naast onzekerheid ook opwinding in haar stem. Het is de opwinding van een meisje dat nog nooit zo ver op reis is geweest, dat met grote ogen al het vreemde, al het exotische in zich opneemt.

[00:20:16]

Was je nieuwsgierig? Ja, ja, ook wel van wauw. Ja. Maar ik was sowieso heel deze reis en dat zullen veel mensen denk ik niet begrijp. Maar ik werd alleen maar binnen gehouden, binnen gehouden. Ik maakte niks mee en dit is alleen al het zijn in Turkije die vliegtuigen alles. Dit was een soort avontuur.

[00:20:41]

Dit is een heel andere Laura dan de Laura die we zagen in het interview op de Koerdische televisie. In dat interview spreekt een hulpeloos meisje, een jonge moeder die door haar man werd ontvoerd naar de Islamitische Staat, een meisje dat daarna heldhaftig was gered door de Peshmerga, de gewapende militie van de Koerden. Een fantastisch Koerdisch sprookje waarin het goede het kwade overwint. Een sprookje waar Laura op dat moment in haar leven blijkbaar graag in meegaat.

[00:21:18]

Een hele lange geschiedenis vol afslagen en niet één verklaring voor het geven van alle uren die Thomas met Laura doorbracht, probeerde hij erachter te komen welke gebeurtenissen Laura's leven tot haar vertrek hadden geleid.

[00:21:34]

Hoe werd zij een meisje dat in een reis naar Syrië een avontuur zag?

[00:21:40]

Om te beginnen moet je weten van haar gezinssituatie vroeger. Zij komt uit een heel ingewikkeld gezin.

[00:21:48]

Toen Laura nog jong was, scheidden haar ouders. In de jaren die volgden ging veel aandacht naar haar jongere broertje Ingmar, die leed aan een ernstige nierziekte. En dan was er nog Laura, het gezonde, vrolijke kind dat zichzelf wel kon redden, dachten ze. Op die manier zagen ze niet wat er allemaal misging.

[00:22:10]

Tijdens het eerste jaar van de middelbare school merkte Laura dat de jongens naar haar keken in de gangen, maar ook tijdens het schoolfeest terwijl ze dansten, genoten van de aandacht.

[00:22:22]

Maar het bleef niet bij dansen en ze gingen al heel snel op de dertiende, met en met die man naar bed. Maar dat werden nooit echte relaties. Zij wilden niks liever. Daar had het ook alleen maar over met vriendinnen en een vriendje. En dat gebeurde de hele tijd niet, zeg maar. Ze gingen meteen naar bed en zij als 13 jarig meisje wisten het niet meer goed hoe ze daar nee tegen moest zeggen. En nou ja, zoals dat gaat op de middelbare school had zij al heel snel een reputatie.

[00:22:50]

Kreeg ze op het moment dat Laura's ouders hierachter kwamen, bleek het probleem al groter dan gedacht. Zo waren leraren op Laura's school bang dat Laura in een loverboy circuit terecht was gekomen. Jeugdzorg wordt verwittigd en Laura wordt een tijdje in een instelling geplaatst om haar beter in de gaten te kunnen houden. Maar ondertussen was Laura bezig aan een eigen plan om haar leven weer de goede richting op te sturen. Nou ja, zij vond samen met een vriendin van haar met een oplossing om daar iets aan te doen.

[00:23:24]

Wat zou dat meisje nou als jij wil dat deze jongens jou met rust laten of op z'n minst respecteren? Want je beste kan doen is een hoofddoek dragen en harder hun laten zien dat jij iemand bent met wie ze voor wie ze respect moeten hebben.

[00:23:41]

En zij heeft eigenlijk in de zomervakantie voor zichzelf een nieuw verhaal bedacht. En ze komt eigenlijk met dit nieuwe verhaal naar de derde klas van de middelbare school.

[00:23:53]

Een nieuwe samengestelde klas zei Ik ben ja, dat is mijn echte naam en ik ben in Marokko geboren en ik ben geadopteerd door Nederlandse ouders. Die hebben we daarop gehaald en ik ben nu weer in contact komen met mijn met mijn origines, met mijn achtergrond. Eventjes lijkt iedereen het verhaal van deze Lumia te geloven. Ze krijgt zelfs een vriendje. De 19 jarige broer van een vriendin. Maar dan komt het uit. En zij durft niet mee naar school te gaan.

[00:24:24]

Vanaf dat moment en ze weigert naar school te gaan. Vanaf dit moment gaat alles van kwaad naar erger. Jeugdzorg is ervan overtuigd dat er achter het 19 jarige vriendje een loverboy verhaal schuilt. Omdat het ze niet lukt om Laura bij hem weg te houden, wordt ze geplaatst in een gesloten inrichting voor jeugd in Almelo.

[00:24:44]

En daar is haar eerste dragen van. Een hoofddoek is daar voor haar tot iets meer geworden. Want zij willen geen contact met haar ouders en zij heeft daar leren bidden bijvoorbeeld. Laura had alle tijd en eenzaamheid om de Koran te lezen, Arabisch te leren en te bidden. Ja, zei ze, en voelde zich zo verstoten, misschien een vereenzaamd van haar andere jeugd dat zij deze nieuwe rigiditeit aangegrepen heeft gedacht.

[00:25:14]

Dit is wie ik wil zijn, maar haar nieuwe geloof was niet genoeg om haar vriendje te vergeten. En toen ze eindelijk de instelling mocht verlaten voor een weekendje verlof, had ze een plan.

[00:25:25]

En zij is daar zwanger teruggekomen op haar vijftiende. En dat beschrijft ze ook. Maar dat was niet, zelfs niet de enige. Dat is wat heel veel meisjes daar deden, omdat dat de manier was. Ook om die instelling uit te komen.

[00:25:38]

Dat was dat was bewust. Ik ga zwanger worden.

[00:25:41]

Ja, ik ga zwanger worden. Ik ga de controle over mijn leven krijgen. Ik ga laten zien dat ik een volwassen vrouw ben en zo behandeld moet worden. De zwangerschap lukt, maar de relatie eindigt. Ja, toch blijft Laura zich vastklampen aan de droom van een perfect islamitisch gezin. Uren en uren brengt ze door op de datingsite www. Punt moslima. Com. Maar telkens als ze met iemand afspreekt, krijgt ze twee dezelfde afwijzingen terug. Ja, je bent geen echte moslima.

[00:26:15]

Je noemt je Lamia. Eigenlijk heet je gewoon Laura en je hebt al een kind dat niet in een huwelijk is ontstaan. Ik kan niet met jou met jou thuiskomen. Dus ze wilde wel seks met haar. Maar dat perfecte euh islamitische gezinnetje waar zij zo naar verlangde dat. Dat krijgt ze niet.

[00:26:33]

En ja, op een bepaalde manier heeft dat haar ook gesterkt in haar overtuiging dat ze dan maar moest laten zien dat ze wel een echte moslima was. En daar is ze steeds verder gegaan en dat begon met een hoofddoek. Maar uiteindelijk gedragen zich maar een langer gewaad en zwarte handschoenen heeft ze gekocht. En o ja, zoals zij dat beschrijft ook een manier om maar te bewijzen.

[00:26:57]

Wat moet ik nog doen om jullie duidelijk te maken dat ik wel echt islamitisch ben?

[00:27:02]

En dat het voor mij niet een leuk verworven stukje identiteit is, maar dat het echt is wie ik ben?

[00:27:07]

Dan krijgt ze contact met een jongen die zegt naar precies hetzelfde op zoek te zijn als zij en hij. Zij maakt me niet uit of je al een kind heb. Ik wil met jou trouwen en een gezinnetje stichten. Die jongen was Ibrahim.

[00:27:26]

En van. Ja, ik hield wel van hem, maar ik kon hem ook haten. Dus dat was echt. Ik had echt twee tegenstrijdige gevoelens van Toptreffen. Ibrahim is de zoon van Palestijnse vluchtelingen die via Libanon en Duitsland uiteindelijk in Alkmaar terecht zijn gekomen. Het is een intelligente jongen, maar eentje die gemakkelijk in de problemen raakte. Hij was een soort jongen dat een blikje cola ging halen bij de supermarkt, om vervolgens een dag later door de politie te worden thuisgebracht.

[00:28:00]

Ibrahim groeide op in een gewelddadig huis. Zijn vader mishandelde hem, sloot hem op, wurgde hem, sloegen met riemen en het is deze taal die Ibrahim van hem overneemt. Op zijn zestiende ging hij met een mes naar school en raakte in gevecht met een leraar. Een 2 jarig verblijf in de jeugdgevangenis volgde. Toen hij daaruit kwam, wilde hij zijn leven beteren. Hij wilde vroom zijn, een goede moslim, een familieman en daar hoorde een goede, vrome vrouw bij.

[00:28:33]

Zo iemand als Laura. Twee weken na hun eerste chatgesprek op moslima Puntkomma trouwen ze. Hij is 24. Zij 17. Ja, nou ja, wat ik wilde. Ik wilde heel graag gelukkig zijn. Ik wilde heel graag een gezin, een gelukkig gezin vormen, maar dat lukt mij niet. En ook met hem lukte mij dat niet, omdat we gewoon ook veel botsten, ook qua gedachte en alles. Het islamitische leven dat Ibrahim voor zich zag was een stuk orthodoxe dan Laura.

[00:29:10]

Eerst hoopte, maar ze probeerde zich aan te passen.

[00:29:15]

Ik ging alles doen naar zijn wens en ik probeerde mijzelf ertoe aan te zetten dat zijn gedachten over te nemen. En dan kan je bijvoorbeeld denken aan polygamie. Daar was ik echt hartstikke tegen. Maar hij had mij na een jaar zo vaak beïnvloed van dat is de westerse samenleving die jou die gedachte heeft gegeven. En het is. Het is normaal voor een man om meerdere vrouwen te hebben. Dat ik dat ik ging geloven eigenlijk. Terwijl het ging eigenlijk heel erg tegen mijn eigen mening en gevoelens in.

[00:29:53]

Ibrahim hield Laura goed in de gaten. Haar internetgebruik werd gecontroleerd, een televisie was niet toegestaan en toen Laura's moeder er eentje cadeau gaf, werd deze meteen weggegooid. Laura zag lange tijd weinig andere mensen dan haar man en ondertussen bleef ze luisteren naar alles wat Ibrahim haar vertelde dat de overheid de duivel zouden zijn en dat het enigste wat ze wou wel is dat ze onze kinderen uit huis zouden nemen.

[00:30:23]

Toen Laura met Ibrahim trouwde, had ze al een dochtertje. In de vroege zomer van 2015 beviel ze van haar tweede kindje, een zoon. Twee manches van wie Laura zielsveel hield, twee manches die ze volgens Ibrahim elk moment kon verliezen. En dit was niet geheel een leugen, want Ibrahim gebruikte niet alleen zijn woorden om Laura te overtuigen, maar vooral zijn handen.

[00:30:52]

De politie had al meerdere keren aan hun voordeur gestaan vanwege meldingen van mishandeling en ook jeugdzorg kwam zich opnieuw in Laura's leven mengen en ik voelde mij bedreigd.

[00:31:07]

Zij hebben mij ook verteld dat ze een van de dingen die ik niet correct vind. Zij hebben me gezegd als jij ooit de politie belt omdat hij je wat aandoet, dan? Dan gaan de cassettes. Gaan de kinderen ondertoezichtstelling en dan halen we ze mogelijk uit huis. Dat heeft mij zoveel angst gebracht en dat is gewoon de stomste wat je kan zeggen tegen een vrouw dat mishandeld wordt.

[00:31:32]

Maar Ibrahim had een oplossing. De afspraak was, weggingen, gingen wel hidjra maken en dat houdt in. Verhuizen omwille van anda als het ware.

[00:31:42]

De hidjra verrichten is een populair topic op allerlei islamitische internetfora. Het betekent het verhuizen naar een land dat onder de islamitische wet en regels leeft. Ibrahim en Laura dachten erover naar Marokko te gaan of Egypte, maar om daar te wonen hadden ze verblijfsvergunningen en werkvisum nodig. En die worden niet uitgedeeld aan iedereen die zomaar zijn handje ophoudt. Maar er was een plek, zei Ibrahim, waar ze zich over dat soort dingen geen zorgen hoefde te maken. En dat zou daar wel kunnen in Syrië, omdat het juist daar eigenlijk een zootje zou zijn.

[00:32:20]

Dat was ook een beetje het idee. Zo had Ibrahim dat aan jou verteld. Zo was het bij mij overgekomen en hield. Maar wat hem mij had verteld was dat wij dan gewoon in een neutraal gebied zouden kunnen gaan wonen en dat we daar gewoon een sim simpele levenswijze zouden kunnen gaan volgen. En ik had dan ook echt in in gedachten vanuit gaat dat je misschien in zo'n winkeltje om de hoek. En dan weet je we hebben niet veel, maar we zijn gelukkig, want we kunnen zijn wie we zijn en het geweld zou stoppen door al die dingen, beloofde hij mij.

[00:32:58]

En daar kon ik wel Facebook hebben. En die dingen wantde. Dus het was een beetje een soort van droombeeld. En wat als ik dat zo wordt? Dan klinkt dat natuurlijk te mooi om waar te zijn. Maar geloof me, die gelooft dan echt.

[00:33:13]

Nou ja, als ik. Als ik dat nu zou horen, dan zou ik denken van Cher. Ga maar ja, je bent gek. Maar bij mij wel. Wat het geval was is dat ik een jaar lang in een gewelddadige relatie zat, want hij heeft mij echt echt mijn persoonlijkheid. Heeft ie echt gewoon helemaal bijna bijna verwijderd op dat moment ofzo.

[00:33:45]

Wat er achter de gesloten deuren van een relatie gebeurt en welke gevolgen dat heeft, is voor de buitenwereld soms moeilijk te begrijpen. Maar bij Laura was het geweld achter gesloten deuren zo heftig dat de buren het wel moesten horen. Dit werd Thomas al duidelijk voordat hij Laura ontmoette. Laura zat zelf nog in de gevangenis. Het proces liep nog toen ik met de zussen van iedereen in contact kwam. Zijn zus Sara beschrijft hoe de eerste keer dat ze Laura ontmoette bleef logeren bij Prims ouders en dat hij haar nacht lang gewoon helemaal lamgeslagen heeft.

[00:34:21]

De deur aan de hare de trap af sleurde het geschreeuw. Zo ondraaglijk was dat het hele gezin buiten voor de deur stond. Omdat ze het binnen niet uit hielden. Omdat Laura zo hard aan t schreeuwen waren, op de deur bonken waren dat iedereen moest ophouden, moest stoppen en het ging zo ver dat ze zelf de politie hebben gebeld. Een keuze staat nooit op zichzelf. Hij wordt altijd in een context genomen binnen een bepaald spectrum van hoop en angst.

[00:34:54]

En het is achteraf gezien niet altijd makkelijk om die delen uit elkaar te houden of om na te gaan welke gedachten er waren en welke werden onderdrukt. Ik had de hele erge grote hoop van als ik daar kom, dan gaat die me niet meer mishandelen. Geen jeugdzorg en ik hoopte daar eindelijk het geluk en de vrijheid te kunnen vinden die ik in Nederland niet had. Laura zegt dat Ibrahim haar een oplossing voorhield, een wereld waarin alles goed zou komen. Zij wilde ook het goede doen.

[00:35:30]

Een goede moslima zijn, maar Rover aansluiten en vechten bij ISIS. Daar werd volgens haar nooit over gesproken.

[00:35:38]

Ja, ik wist wel dat we naar Syrië zouden gaan, maar ik wist niet dat wij daar naar toe zou gaan en dat hij zich zou gaan aansluiten bij een jihadistische groepering of wat dan ook. Laura zegt dat hij dit bleef ontkennen, al was er soms wel dat andere nare gevoel, want ik had wel diep in mij.

[00:36:03]

De angst dat hij zich echt wou gaan aansluiten bij jihadistische of wat dan ook, omdat die daar wel eens sympathie ofzo voor had getoond. Weet je dus. Maar hij haalt wel tegenmacht. Nee, dat is niet wat we gaan doen. Dat gaat hij dus ook niet doen. Maar dat was precies wat ze wel gingen doen. Het duurde even voordat Laura erachter komt, al krijgt ze bij haar aankomst in Syrië direct hints. 1. De mannen in donkere kleding met lange baarden en kalasjnikovs.

[00:36:39]

2. De opdracht van die mannen om haar gezicht te bedekken. Een hint. 3. De eindeloze toestroom van buitenlanders. Laurazië gezinnen van over de hele wereld die hier hun geluk hopen te vinden. Zo leert een Amerikaanse vrouw kennen met wie ze goed overeenkomt. En zij is de eerste die haar onomwonden vertelt waar ze echt naar is afgereisd. Dit is Islamitische Staat. Maar zij zei wel gelijk. Maar het is niet zoals op tv en dat proberen de ongelovigen als het ware.

[00:37:14]

Probeer dat zo te brengen, maar dat is niet zo. En ze zou een jaar lang onderzoek hebben gedaan. Ze zouden echter vaardig zijn. En dat andere slavinnen en al die dingen weet je. Die zouden niet kloppen en zo.

[00:37:30]

Dus zoals zij het beschreef klonk het helemaal niet verkeerd, klonk het meer op en neer zo van dit is het juist zijn waar alleen de door de ongelovige dan proberen het kapot te maken of zo. Laura zal uiteindelijk tien maanden doorbrengen in het kalifaat van IS. Tien maanden waarin ze verschillende levens zal leiden op verschillende plaatsen. Sommigen samen met Ibrahim, anderen alleen. De eerste periode worden ze zelfs bewust apart gehouden. Ibrahim zit in een opvanghuis voor mannen. Laura en de kinderen in eentje voor vrouwen.

[00:38:04]

En er komen steeds meer vrouwen. Steeds meer vrouwen en steeds meer vrouwen werd steeds voller.

[00:38:09]

De opvanghuizen voor deze vrouwen worden Madoffs genoemd. Ooit waren het grote, statige villa's, maar nu waren ze uitgewoond en zaten onder de vogelpoep. Daarbij werd het te weinig eten geleverd. Te weinig drinken, te weinig luiers, te weinig aan alles. Er was niet genoeg schoon drinkwater.

[00:38:27]

Ik had dus 1 liter. Ik heb mijn dochter moesten daarmee doen, maar het is daar heel erg warm. Niet genoeg eten. Ik kan me nog herinneren dat hun rijst is gekookt. En ik zou graag rijst. Lekker. Hoe heb je dat gemaakt? Wordt Fawzia? Ik heb. Ik heb het gewoon gekookt in water. Verder niks. En ik vond het zo lekker dat het gewoon zo lekker smaakt. Maar dat kon gewoon door de honger. Dat is gewoon echt onredelijk.

[00:38:54]

Heel raar, heel raar om meegemaakt te hebben.

[00:38:57]

Tijdens de eerste weken worden Laura, Ibrahim en de kinderen steeds verplaatst, steeds dieper het kalifaat in. Via Raqqa, de Syrische hoofdstad van de Islamitische Staat, komt het gezin uiteindelijk terecht in Irak en hier in Mosoel trekt het gezin in bij een ander echtpaar. Ibrahim krijgt een baantje in de lokale munitiefabriek, maar Laura mag nauwelijks naar buiten.

[00:39:23]

Zij brengt haar dagen door met meubels verschuiven, koken en daarna ging schoonmaken en schoonmaken, schoonmaken en niks doen en de kinderen proberen schoon te houden. En die dingen.

[00:39:38]

Het is een leven van binnen zitten en vooral van bang zijn. Want in Mosoel is Laura dichter bij het kalifaat, zoals de rest van de wereld dat kent. Kapotte huizen en de gordijnen van rook die we op televisie zien.

[00:39:52]

De oorlog begon pas voor mij toen ik in Irak in Mosoel zat. Toen is de eerste bom gevallen. De knal was zo heftig, zo hard het is. Ik kan me herinneren dat het licht uitviel. Alles trilde en het was schoon. Ongelooflijk. En. Toch zijn het niet de bommen waar Laura het meest voor vreest.

[00:40:19]

Het grootste gevaar voor haar leven is namelijk veel dichterbij het ze tegenover haar tijdens het ontbijt slaap naast haar in bed. Ibrahim had beloofd dat het geweld zou ophouden in Syrië, maar het lijkt hem niet te lukken zijn belofte te houden. Laura wordt geslagen, gewurgd. Het werd steeds extremer en uiteindelijk hij zich ook zo doorgaat, komt een dochter Tukje af. Maar op een gegeven moment zet hij zelfs een kalasjnikov tegen haar hoofd.

[00:40:54]

En telt af. Laura weet dat als ze hier blijft, dat ze zal sterven. Toen ben ik zo in paniek geraakt, dat eigenlijk. Ik heb toen alleen maar maar mijn μg zelf gedood. Op het moment dat ik met mijn kinderen kan wegvluchten.

[00:41:13]

Dan pakken die en alles wat ik kan doen om dat voor elkaar te krijgen. Een doe ik. Samen met een andere vrouw onderneemt Laura een eerste ontsnappingspoging, maar deze mislukt en dan slaat de wanhoop echt. Ze moet weg, maar wat moet ik doen? Vraagt ze haar vader huilend. Maar ja, wat kan een man in Nederland? Een ambtenaar uit Zoetermeer. Nu doen?

[00:41:48]

Maar had ik niet verwacht dat omdat ik nog nooit van iemand hadden gehoord, is dat verhaal waar wat hij afstak, dat er een Britse spion bij hem over de vloer was gekomen, zoals hij dat zei in een team in Irak actief zou zijn geweest uit zijn deradicalisering expert internationale samenwerking. Dat hij 10.000 euro betaald had. Dat klonk bijna te ongelooflijk om waar te zijn. De podcast Laura is een co-productie van audio collectief Skik en uitgeverij Das Mag Das Mag geeft ook het gelijknamige boek van Thomas Sukuk uit.

[00:42:38]

Dat ligt inmiddels in de winkel, maar dat is er niet zomaar gekomen. Dit is Thomas tijdens een intense periode van schrijvers kluizenarij. Wanneer de eindmeet eindelijk in zicht was.

[00:42:51]

Thomas.

[00:42:52]

Hoe is je mentale en emotionele toestand op dit punt in het proces van totale blinde euforie naar een beetje het hert in de koplampen gevoeld? Of misschien meer een mens op een verduisterde landingsbaan waar dan een vliegtuig zich op afkomt? Maar volgens mij gaat het wel goed, maar het is veel aan het worden.

[00:43:15]

Moeilijk te overzien van audio collectief schrik, waarbij Nele Eeckhout en Mirka Kist eindredactie werd gedaan door alle muziek die je hoorde en extase werd gedaan door Thijmen Dirk de Kort, de nieuwste fragmenten die voorbijkwamen waren van RTL Late Night, RTL Nieuws, De Telegraaf en Koerdistan. Want voor alle referenties vind je terug op Wapent Laura happend.